Misschien wel één van de moeilijkste dingen die je als moeder moet doen is het loslaten van je kinderen. Zonder dat je daar misschien erg in hebt, gebeurt dat eigenlijk al heel jong. En zachtjes aan zul je steeds verder een stapje terugdoen tot je kind zijn vleugels spreidt en het huis verlaat… Hoewel je ook dan nog altijd niet los van hem of haar bent (gelukkig maar!). Maar hoe doe je dat: loslaten? Loslaten zodat het goed is voor je kind én het liefst ook nog zo dat je zelf ook nog gelukkig bent…

Van hulpbehoevend hoopje tot…

Je baby komt volledig afhankelijk van jou ter wereld. Je belooft je kleine uk dat je er voor altijd voor hem of haar zult zijn. En uiteraard doe je er alles aan om die belofte waar te maken. Helaas is er echter 1 dingetje waar jij je op dat moment niet helemaal bewust van bent: je kindje zal uitgroeien tot een volwassen iemand die jij uiteindelijk harder nodig hebt dan hij jou (in de meeste gevallen zal dat toch uiteindelijk zo zijn). Natuurlijk begeleid jij je kind op weg naar zijn volwassenheid en loslaten is daar juist heel belangrijk in. Want zichzelf tot een gezond, zelfverzekerd persoon kunnen ontwikkelen kan een kind niet als het niks mag of altijd gecorrigeerd en bemoederd wordt door een ouder. Je kind is juist gebaat bij fouten maken en hiervan leren. En ja, daar mag jij hem uiteraard wel bij ondersteunen, maar dat is iets heel anders.

Afhankelijk van de leeftijd

Loslaten klinkt zwaar, maar is in heel veel gevallen eigenlijk gewoon ‘gewoon doen’. Als je kindje zijn eerste stapjes gaat zetten, dan ga je hem op een gegeven moment letterlijk even loslaten, zodat hij goed kan oefenen. Dat is eigenlijk ook zo bij de overige dingen. Loslaten zodat hij goed kan oefenen. En als het goed gaat, heeft hij er weer een stukje zelfstandigheid bij. Bij een dreumes is dat dus heel specifiek door hem alleen te laten lopen (bijvoorbeeld), bij een peuter kun je denken aan het zelf gaan spelen bij een vriendje van de opvang of de peuterspeelzaal, het uit handen geven van de zorg aan de leidsters, en hoe ouder ze worden hoe meer het ook dingen worden als ze loslaten omdat ze uitgaan of alleen op vakantie. Wat vind je wel al goed en wat niet?

Kijk naar je kind

Allereerst zal je goed moeten kijken naar je kind zelf. Houd altijd de veiligheid in de gaten. Een klein kind alleen bij een sloot laten spelen is simpelweg vragen om moeilijkheden, dat heeft niets meer met loslaten te maken, maar hetzelfde kind wel alleen bij een vriendje laten spelen is juist goed. Wat zal je kindje al kunnen, al begrijpen en hoeveel verantwoording kan je kind al aan? Twijfel je over iets, dan zou je kunnen zoeken naar tussenvormen. Wil je kind niet met jou meer mee op vakantie, maar zie je het echt nog niet zitten dat hij alleen thuis blijft? Zoek dan een tussenvorm, zoals wel mee op vakantie, maar dan met een vriend erbij (en hen dan ook hun eigen activiteiten laten doen) of laat hem die week doorbrengen bij een vriend thuis. Of probeer het eerst eens door 1 nachtje weg te blijven en laat hem maar bewijzen dat hij oud en wijs genoeg is!

Zelfstandig werken

Eén van de dingen die regelmatig gebeuren is het controlegedrag van ouders wat betreft schoolwerk. Ook daarin zal je ze jouw vertrouwen moeten geven. Ze moeten toch echt zelf leren hoe ze taken moeten maken, zowel op tijd als correct, en ook mogen ze leren dat fouten maken mag. Zit er dan ook niet continue achteraan als ze gewoon lekker gaan op school. Uiteraard informeer je hoe het gaat, maar dat is iets heel anders dan controleren, dat is gewoon interesse tonen, wat de kinderen ook nodig hebben. Gaan er dingen niet goed of vragen ze om hulp, dan wordt het een ander verhaal. In het laatste geval is het heel goed van het kind dat het zelf om hulp vraagt. Dat is immers geen vorm van zwakte, maar juist ijzersterk dat het om hulp durft te vragen! Kijk samen met je kind wat er aan de hand is, probeer te helpen maar niet alles uit handen te nemen (hij moet het immers wel zelf leren) en stimuleer hem! Geef hem vertrouwen door juist niet alles van hem over te nemen! Gaat het mis op school, dan mag je uiteraard ingrijpen. Indien nodig zal je dan wel over kunnen gaan op controleren en eisen stellen, maar ook dan: als je kind laat zien dat het beter gaat, geef hem dan ook weer ruimte!

Het huis uit

De allergrootste stap zal zijn als je kind daadwerkelijk uitvliegt naar zijn eigen stekkie. Gelukkig groei je mee in zijn ontwikkeling en komt dit dus niet zomaar uit de lucht vallen, maar heb je al elke keer een beetje meer losgelaten. Laat je kind weten dat je er voor hem bent als hij je nodig heeft! En geniet van het geluk van je kind! Heb je hier zelf problemen mee? Praat erover met je partner, vriendin of eventueel een coach of huisarts. Maar leg jouw zorgen niet op de schouders van je kind!

Waar let je op met loslaten?

Loslaten is dus belangrijk voor de ontwikkeling van je kind. Dus hier wat tips:

  • Probeer niet te beschermend te zijn
  • Niet alles controleren (in ieder geval niet zodat hij het doorheeft…)
  • Niet alles voor je kind blijven doen, zo leert het niets
  • Niet alle fouten die je kind maakt voor hem oplossen. Ook dat moet hij leren
  • Maar: hij heeft uiteraard wel jouw moeder- of vaderliefde nodig, dus af en toe even hem matsen is in mijn ogen helemaal niet erg….
  • Zie in dat loslaten erbij hoort en juist gezond is voor je kind
  • Niet te snel loslaten (niet goed voor zijn zelfvertrouwen omdat dingen dan niet lukken én kan gevaarlijk zijn)
  • Geef hem recht op zijn eigen dromen. Jouw dromen zijn die van jou en projecteer je niet op hem!
  • Durf toe te geven dat je kind ergens meer van begrijpt dan jij
  • Durf realistisch te zijn en toe te geven dat dingen niet altijd gaan zoals jij wilt. Ook wat betreft de dingen die hij doet of die hem of jullie overkomen
  • Blijf achter je kind staan, ook als dingen niet goed gaan. Boven alles heeft het een veilige haven nodig! (Stiekem ook nog als hij (zij) zelf een ouder is….)
  • Een eigen gezin? Besef dat hij het daar voor het zeggen heeft en niet jij…
Wil Cats
Volg me via:
Latest posts by Wil Cats (see all)