De relatie met je partner gaat veranderen. Zo, dat is eruit. Ik kan er omheen draaien, maar het gaat uiteindelijk toch gebeuren. Niets wordt ooit meer hetzelfde als een klein mensje jullie leven komt verrijken. En je kunt er van alles over lezen, zien en horen, maar je voelt het pas echt als je het kleine wondertje in je armen sluit. Dus je kunt nu gewoon stoppen met lezen.

Boefje! Je leest toch door. Ach ja, een blog meer of minder maakt ook niet uit. Nieuwsgierig naar wat er jou te wachten staat? Ik kan het je niet vertellen, want mijn glazen bol is al een tijdje buiten werking. Ik kan je wel vertellen wat er zou kunnen gebeuren. Uit eigen ervaring enzo 😊.

Verstoten van de eerste plaats

Een lange tijd, zo’n 8 jaar lang stond ik op eenzame hoogte op de eerste plaats. De gouden medaille bleef elk NK, EK, WK en zelfs de olympische spelen om mijn nek hangen. Niemand kon mij van de eerste plaats stoten. Ik was de nummer één van mijn man! Jaar in, jaar uit.

Tot ik opeens snoeihard van de eerste plek werd gestoten. BAM! De dame in kwestie was nog niet één minuut ter wereld of ik daar stond ik met de zilveren medaille omhoog te kijken hoe de gouden medaille werd overhandigd aan een klein baby’tje. En het was allemaal mijn eigen schuld.

En een paar jaar later ben ik helemaal niet meer op het podium te vinden. Onze drie kinderen staan op de gedeelde eerste plek, waardoor er pas weer plek is op plaats #4. Geen medailles meer om mijn nek.

De bevalling

Een bevalling is een heftige gebeurtenis. Er gebeurt nogal wat daar beneden. Er komt een baby van gemiddeld drie kilo uit je vagina of wordt uit je buik gehaald. En dat is niet alleen een fysieke, maar ook een psychische aanslag.

Mijn man keek tijdens de bevalling naar het geboortekanaal en zag daar onze kinderen uitkomen. Hij is bioloog en vindt het normaal en fascinerend tegelijk om te zien. Als ik wist dat hij keek, had ik misschien enige gêne gevoeld, maar ik had wel andere dingen aan mijn hoofd. Hij heeft dus letterlijk gezien wat er daar beneden gebeurde en ik kan mij zo voorstellen dat dit een bijzonder beeld was.

De geboorte van onze eerste dochter was niet heel tof. Kort gezegd: het ging onder andere gepaard met de verlostangen en een knip. Niet de ideale bevalling zoals ik die voor me zag. Ik had behoorlijk wat tijd nodig om deze bevalling te verwerken. Mijn wereld stond plotsklaps op zijn kop door de komst van een baby. Maar bovenal door de heftige bevalling.

Elke bevalling heeft impact op je leven. Het is heel normaal als je de tijd nodig hebt om dit een plek te geven. Dezelfde bevalling heeft ook impact op het leven van je man. Als jullie dat in je achterhoofd houden, dan kunnen jullie samen op zoek naar een plek om dezelfde levensveranderende gebeurtenis een plek te geven.

De kraamtijd

Tijdens de kraamtijd gieren de hormonen werkelijk alle kanten op en dat gaat gepaard met slapeloze nachten en zorgt ervoor dat je relatie op de proef wordt gesteld. Het leven draait nu om de baby. Je bent zelf herstellende van de bevalling en je gedachtes gaan alle kanten op.

  • Waarom word jij nou nooit eens wakker van de baby?
  • Waarom kan jij geen borstvoeding geven, man!
  • Hoe kan het dat het al 15:00 uur is en ik nog in mijn pyjama zit en voor mijn gevoel niets gedaan heb?
  • Waarom heb jij al boodschappen gedaan en heb je niet eens aan mij gevraagd of we nog iets nodig hadden?
  • Gaat die flubberbuik ooit weg?
  • Au, plassen doet pijn!

Je leest het al, alle gedachtes passeren de revue. En dat is niet erg. Schaam je er niet voor, het hoort er allemaal bij. Weet wel dat dit zijn weerslag kan hebben op je relatie. De wereld van je man of vrouw staat ook op z’n kop en dan heeft hij ook nog eens een vrouw die alles uitkraamt wat er in haar opkomt. Daar moet hij ook maar mee om zien te gaan. Weet van tevoren dat de beginperiode een heftige tijd zal zijn. Als je dat in je achterhoofd houdt, dan kun je alle gedachtes wat beter van je af laten glijden. Je man is vast bereid om nog een keer naar de supermarkt te rijden om de vergeten shampoo te halen die jij zo graag wilt hebben.

Postnatale depressie

Na de bevalling kun je in een postnatale depressie belanden. En je kunt er niets aan doen om dit te voorkomen. Mijn eerste kraamtijd vond ik pittig. Ik hield niet van mijn dochter. Althans, dat dacht ik. In werkelijkheid was mijn diepgewortelde liefde voor haar altijd aanwezig alleen kwamen deze gevoelens niet binnen. Ik was bezig met het verwerken van mijn bevalling en was voornamelijk met mijzelf bezig. Tijdens de bevalling was ik de controle volledig kwijtgeraakt en voelde ik me ontzettend kwetsbaar. En daardoor had ik geen ruimte om de liefde voor mijn dochter naar voren te laten komen. Eerst moest ik alles verwerken. Wat resulteerde in een verdrietige Anita die weinig zin had om op te staan.

Geef jezelf zes weken de tijd

Ik had van alles gelezen over postnatale depressie. Ik wilde absoluut geen postnatale depressie! (Ja hoor. Alsof ik dacht dat ik er wat over te zeggen had). Mijn verloskundige zag dat het niet goed met mij ging en vertelde mij dat ik de tijd moest nemen. Ze vertelde dat wel meer jonge moeders een zoektocht hadden naar hun gevoelens. Als jij je na 6 weken nog niet blijer voelt, dan gaan we verder kijken. Maar tot die tijd hoef jij even helemaal niets te voelen, dat is oké. En dat was het signaal dat er rust over mij heen kwam en ik werkelijk kon zoeken waar het deurtje zat om de liefde voor mijn dochter te voelen.

Na 4,5 week liep ik in de stad langs een vloerbedekkingwinkel en keek vervolgens in de kinderwagen. En ik voelde opeens kriebels in mijn buik. Ik was verliefd op ons meisje. Ik had de deur gevonden en hij was opengegaan. De tranen gleden langs mijn wangen, wat was ik opgelucht. En elke keer als ik weer langs deze winkel ga, voel ik de warme emoties van toen.

Houd je gevoelens in de gaten

Ik wist dat het niet goed zat met mijn gevoelens, maar schaamde me er wel voor om erover te praten. Welke moeder hield nou niet van haar kind? Ik moest vast worden opgenomen. Gelukkig zag mijn man het en konden we erover praten. Hij stond erop dat ik bleef praten ook al vond ik dat het over onze dochter moest gaan.

Blijf praten

Het kan ook een moment zijn dat je uit elkaar kan groeien. Daarom is het devies: blijf praten, praten en praten. Je man kan niet weten wat er in je omgaat als je dat niet vertelt.

Seks

De seks met je partner wordt ook anders. In de eerste plaats bepalen jullie niet meer samen wanneer jullie genegenheid hebben. Want als jullie kindje huilt, geloof mij, dan is de zin in seks snel verdwenen.

Onzekerheid

Je lichaam is veranderd na de bevalling en mogelijk zijn sommige uiterlijkheden definitief veranderd. De eerste keer seks na de bevalling kan behoorlijk eng zijn. Er is nog al wat gebeurd daar beneden. Neem dus je tijd en forceer niets. Je kunt het rustig opbouwen. Glijmiddel kan hierbij helpen. Daarnaast kun je ook beginnen met een vinger in plaats van de penis in je vagina. Het scheelt nogal in grootte. Stop op het moment dat het pijn doet, het moet leuk voor alle partijen blijven. Er zijn ook nog tal van mogelijkheden zonder penetratie.

Borstvoeding

Als je borstvoeding geeft, dan kan het wat langer duren voordat je goed nat bent beneden. Bovendien kunnen je borsten ‘schieten’ als je opgewonden raakt. Ja, ik heb eens het hele bed onder de melk gehad. Best gênant als dit voor de eerste keer gebeurt. En mijn man maar lachen…

Wanneer jij er klaar voor bent

Ik vond het best wel een dingetje om seks te hebben. Maak ook dit bespreekbaar. Anders gaat je man misschien verkeerde conclusies trekken. Ten eerste had ik er helemaal geen zin in. Ik was doodmoe, dus elk minuutje dat ik kon slapen wilde ik pakken. En na de hechtingen vond ik het spannend of het niet pijnlijk zou zijn. Maar met een rustige opbouw is dit allemaal goed gekomen.

Vrijheid

Je vrijheid wordt beperkt na de komst van een kind. Je kunt niet meer samen opeens ’s avonds de deur uit als je daar zin in hebt. Je hebt dan een oppas nodig. En ik kan me goed voorstellen dat jij er in het begin helemaal geen zin in hebt om erop uit te gaan. Je wilt graag in jullie bubbel zitten en graag bij je kindje blijven. Niemand kent haar tenslotte zo goed als jullie haar kennen.

Investeer in jullie relatie

Op een gegeven moment voelt het beter om haar aan een ander over te laten. Bij ons pasten mijn ouders voor de eerste keer op. Zij hebben mij tenslotte ook opgevoed en ik ben ook best goed terecht gekomen. Ik ging samen met mijn man uit eten. We hadden tijd nodig met elkaar. Even geen onderbreking van een luier of boertje. En samen weg buitenshuis, genieten in een andere omgeving. En uiteraard eindigt bijna elk onderwerp over ons kleine mensje thuis. Want ze blijft het mooist in ons leven wat er is!

Wat is er bij jullie thuis veranderd na de komst van de baby?

Lees ook

Anita Schokker
Latest posts by Anita Schokker (see all)