Ouder worden willen we allemaal, het liefst 100+ als dat mogelijk is. En ja we willen ook allemaal nog dolgraag opa en oma kunnen worden van een schare kleinkinderen en misschien zelfs nog wel overgrootouders. En wie weet wat nog meer. Ja we gunnen ook ons nageslacht dus nog een mooi leven op deze aardbol. Het is nog erg onwaarschijnlijk om te denken dat dit alles er “straks” niet meer is. Dat “straks” ligt voor ons gevoel nog zo mijlenver hier vandaan. Toch?

Maar als we beelden op de televisie moeten geloven dan gaat het niet zo best met onze mooie aardbol en zien we het steeds slechter gaan met de natuur. Bossen verdwijnen, ijskappen smelten, de onderwaterwereld sterft af, dieren worden weggejaagd uit hun habitat en dan nog die spookbeelden van de plastic soep. Wat meer en meer ook duidelijk wordt is dat dit absoluut geen spookverhalen zijn, maar bittere realiteit. De gevolgen van ons plasticverbruik wordt keer op keer pijnlijk zichtbaar. Met de flinke storm die de afgelopen maand in februari hier heeft rond geraasd is er behoorlijk wat plastic in onze achtertuin (de Hollandse Biesbosch) achtergebleven, zoveel dat er meer dan 100 man nodig was om puin te ruimen. Dan sta je toch wel even achter je oren te krabben. Nu komt het wel heel dichtbij.

Wat kan ik bijdragen?

En dan ga je nadenken. Wat kan ik doen? Ik kan geen bergen verzetten en nee ik kan ook niet zo 1,2,3 de oplossing bedenken om die plastic soep te laten verdwijnen. Maar ik kan wél kijken naar mijn eigen plasticverbruik. Wat kan ik verbeteren om plastic te vervangen? Mijn tandenborstel moest vervangen worden en dat werd dus een bamboe exemplaar. Helaas geen mooie roze, maar ach ik poets nu wel met een beter gevoel. En plastic tasjes spaar ik altijd op, die kunnen altijd nog opnieuw gebruikt worden net zo lang tot de gaten erin zitten en de boodschappen eruit vallen, dan pas gaat het weg. Ook neem ik altijd een eigen tas mee naar de winkel, geen punt.

Een bezoekje aan de kringloopwinkel om het interieur weer op te leuken in plaats van een ritje naar een woonboulevard is vaak ook de eerste optie die in mijn opkomt. (dit wel vaak tot grote ergernis van mijn kids, want daar haal ik niks anders dan “meuk”) Kleding gaat hier ook vaak in de kledingcontainer of in de zak van Max, maar ook vaak op een tweedehands verkoopsite om weer door te verkopen aan anderen. Ook schoenen en andere spullen die weg kunnen, geven of verkopen we weer door. In die zin zijn we echt wel goed op weg om een duurzaam leven te leiden.

Het weggooien van eten gebeurt hier ook nauwelijks. De kinderen zijn van begin af aan al opgevoed met de regel “alles wat je opschept, eet je ook op”, dus vaak wordt er een muizenbeetje op het bord gedaan en soms pakken ze daarna toch nog wat extra uit de pan, maar ze eten wel het bord leeg. En ja dan blijft er nog wel eens een restje achter in de pan. Dat wordt na de maaltijd in een bakje verzameld en dat gaat óf in de koelkast voor de volgende dag óf in de vriezer om bewaard te worden voor een volgende “restjesdag” want die hebben we ook altijd elke week wel een keer op het menu staan. Dan komen er diverse trommels en bakjes uit de vriezer om opgewarmd te worden. Ideaal voor de drukkere dagen, wanneer er weinig tijd overblijft om in de keuken te staan.

Too good to go

Ik had het hier een tijdje geleden over met een vriendin. Over restjes opmaken. En ze vroeg of ik al meedeed aan “too good to go”. Huh wat? Waar heb jij het nu weer over? Nee, dat ken ik niet, nog nooit van gehoord.

Too good to go is dus een initiatief van winkeliers en restaurants om voedselverspilling tegen te gaan. Vaak worden er wel al veel producten goedkoper gemaakt als er bijvoorbeeld een houdbaarheidsdatum nadert of er worden producten die niet meer “verkoopwaardig” zijn doorgegeven aan de voedselbank.

Eenmaal thuis van de vriendin duik ik het internet op, op zoek naar informatie over dit concept. Al snel lees ik de zin “een derde deel van al het eten op de wereld wordt verspild”. Ik lees er in eerste instantie snel overheen, maar ik scroll terug en laat de zin langzaam binnendringen, een derde is eigenlijk absurd véél. Zeker als je het wereldwijd trekt! Hoe kan dit nu nog eigenlijk bestaan? Wat erg en zonde! En slecht, zeker als je ook nog leest dat voedselverspilling veel schadelijke gevolgen heeft voor het milieu omdat het zou zorgen voor 8% van de wereldwijde CO2-uitstoot.

Ja mijn aardappels zien er wel eens oud en gebutst uit. Een paar jaar geleden zou ik ze inderdaad afgeschreven hebben en weggooien, totdat mijn oppas me vertelde dat ook deze aardappels nog prima smaakten. “Goed schillen en gewoon koken, je proeft er niks van, geloof me!” Oké ik probeerde het, de oude verrimpelde al wat zachter wordende aardappels gingen in de pan en inderdaad waren die gewoon nog te eten! Wat erg dacht ik meteen, dat ik ze voorheen gewoon maar weg zou gooien, dat is dus verleden tijd. Gewoon gebruiken dus!
En ja, waarom zou een winkel dit soort aardappels eigenlijk niet meer kunnen verkopen? Wat zou er mis zijn met een kromme wortel? Of een scheefgegroeide komkommer? Als de schimmel er nog niet aan zit kan het toch nog prima gegeten worden? Het is vooral een mindset lijkt me die veranderd moet worden. Niet alles hoeft perfect te groeien om ook perfect te smaken!

Geen verspilling dus meer en in dat geval is de keuze snel gemaakt lijkt me. Even de app downloaden op mijn telefoon en ik kan de aardbol gaan redden! En tevens mijn portemonnee, want voor een leuk bedrag heb je een tas vol met lekkers die je kan ophalen in de winkel.

Meer informatie vind je hier.

Hoe werkt het?

Je moet dus allereerst de app downloaden op je mobiel. Dan kies je uit de lijst je favoriete winkels en restaurants die pakketten aanbieden en vervolgens is het wachten en kijken wie er iets aanbiedt aan het eind van de dag. Met een klik kan het pakket voor jou zijn, je betaalt direct online en op het aangegeven tijdstip is je pakket in de desbetreffende winkel of restaurant op te halen.

Wat wordt er dan aangeboden?

Er worden pakketten aangeboden waarvan je de precieze inhoud niet vooraf weet. Je koopt eigenlijk dus een soort “magic box”. Het gaat altijd om overtollig eten. Nog prima eetbaar, maar wat door winkels en restaurants aan het einde van de dag eigenlijk weggegooid zou moeten worden, omdat het een volgende dag niet meer als “versproduct” naar de klant zou mogen. Denk bijvoorbeeld aan de bakker die elke dag vers brood bakt of restaurants die meer drukte hadden verwacht en daardoor maaltijden overhouden.

Bij de supermarkt halen we geregeld een pakket op met vleeswaren, rauwkost, verse wraps en schaaltjes vlees.

De bakker verwent ons vaak met verse kaasstengels, luxe broodjes en gebakjes (vaak 1 stukje wat wel vechten is met zijn vijven haha).

En bij een hotel kunnen we vaak na het ontbijtbuffet een pakket ophalen met vers fruit, vleeswaren, gekookte eieren en broodjes. Zo hebben we in een vakantie of weekend zo heel af en toe een luxe lunch samen.

Heb je altijd “prijs”?

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Zo ook bij dit initiatief. Soms zijn er geen producten die aangeboden kunnen worden en moet je dus iets langer wachten tot jouw favoriete winkel iets aan kan bieden. Of je bent niet de enige die deze winkel in de favorieten heeft staan en vis je achter het net. Iemand anders was je net voor met de aankoop en dan gaat er dus een leuk pakket aan je neus voorbij.

Je weet ook nooit waar je mee thuis komt. Omdat wij wel regelmatig een restjesdag inplannen, hoopten we met deze app onze dag zo met een lekkere maaltijd aan te kunnen vullen. Ons allereerste pakket hadden we gehaald bij de Makro. Dat was een verrassend leuk goed gevuld pakket met een grote schaal makreel, een mooie beenham, wat lekkere yoghurt en wat salades voor op een toastje. Dat werd zeer gewaardeerd. Echter de keer daarop kwamen we thuis met enkel zuivelproducten en wat vleeswaren. Ook kregen we een keer bij  de supermarkt een grote bak mosselen mee naar huis tot onze schrik… Daar kun je dan natuurlijk wel iemand anders blij mee maken, want het is zonde als je het vervolgens toch nog zelf gaat weggooien.

Young woman standing by the stove in the kitchen .

Het blijft dus spannend waar je mee thuis komt, iedere keer opnieuw. Maar het idee dat je voedsel gered hebt en hiermee jouw steentje aan een betere wereld hebt bijgedragen levert ook iets moois op.