Vorige week was het weer zover, het periodieke bezoekje aan de tandarts. Als kind heb ik nooit gaatjes of andere behandelingen dan zo’n smerige fluorbehandeling gekregen. Pas halverwege de twintiger jaren raakte ik bekend met dit fenomeen en ontstonden de eerste gaatjes en nog erger, moesten de verstandskiezen getrokken worden. Wat een hel is dat, anders kan ik het gewoon niet omschrijven. Doordat ze scheef waren gegroeid kon dit niet bij de tandarts maar moest ik naar het Erasmus MC in Rotterdam. Gelukkig wel voor een poliklinische behandeling. Ik zal niet ontkennen dat ik doodsbang was. Pas toen mijn vriend, nu man, er bij was durfde ik enigzins te ontspannen. Alleen al de prikjes voor de verdoving brachten me in paniek. Met vullingen etc. heb ik echter gelukkig nooit problemen. Als ik mag kiezen ga ik ook liever voor de pijn dan een verdovende prik. Het blijft toch altijd spannend, niet dat ik ergens pijn heb gehad. Maar dat had ik toen ook niet.

Maar daar ga je, met manlief en twee kinderen naar de tandarts. Peuter heeft al eerder op de stoel gezeten maar is momenteel erg snel bang. De nodige voorbereidingen zijn daarom getroffen. Ze had er echter geen zin in. Ze was blij toen ik haar meenam naar de wachtkamer terwijl manlief op de stoel lag. Onze zoon heeft wel even gelegen. Na afloop kreeg ik nog wat tips voor een volgend bezoekje met kinderen aan de tandarts. Oh, en mijn gebit is weer goedgekeurd voor een half jaartje, op wat ontstoken tandvlees na. Dat is altijd een opluchting.

Naar de tandjes dokter

Volgens de tandarts moesten we het brengen als een leuk uitstapje, alsof je naar het pretpark gaat. Zelf ben ik het daar niet zo mee eens. Natuurlijk moet je ze niet bang maken. Maar je moet het ook niet leuker brengen dan het is. Kinderen zijn niet dom en het kan je vertrouwensband schaadden. Wat we wel doen is het op een ontspannen manier te brengen. Kom, we gaan weg, met de auto, dat vinden ze altijd al leuk. En ik vertel over de tandjesdokter; dat hij even naar de tandjes gaat kijken. Volgens mij heb ik dat ooit opgepikt bij de Speelgoeddokter op Disney Jr. Zelfs mama’s kunnen nog leren van de tv ;-) Dit doe ik ook rustig een dag van te voren, ga maar lekker slapen. Dan MAG je morgen naar de tandjes dokter…

Goede voorbeeld

Klinkt natuurlijk erg vanzelfsprekend; als ouder geef je het goede voorbeeld. Maar is niet altijd even makkelijk. Is ook altijd een afweging die je moet maken. In welke volgorde ga je op de stoel liggen. Zelf ga ik het liefste als eerst. Dan heb je het maar gehad. En kan je kind zien dat er niets engs aan is. Nadeel is wel dat als er allemaal slangetjes bij gehaald worden je kind daar bang van kan worden. Onze zoon had daar gelukkig geen last van dus die kwam daarna even bij mij op schoot zitten. In de hoop dat peuter daarna het aandurfde om bij, of manlief op schoot te gaan zitten. Tevergeefs. Ze vond het erg interessant en wou alles zien, maar veilig door papa getild. Natuurlijk geldt dit alleen bij een standaard controle, bij een behandeling kan je je kind beter niet meenemen.

Afleiding mee

Een hele belangrijke, zeker als je wat langer op de stoel moet zitten is zorgen voor afleiding. In het begin zijn ze nog vrij rustig, dus dan is het ook een voordeel om zelf als eerste te gaan. Als papa dan plaatsneemt kan je de kinderen wat meer ruimte bieden in de wachtkamer. Zorgen ze voor minder afleiding. Nadeel aan deze tandartsenpraktijk is dat de wachtkamer niet kindvriendelijk is. Er ligt een enkel kartonnen boekje en daar moeten kinderen het maar mee doen. Gelukkig kan peuter dan op de telefoon spelletjes spelen en heb ik dreumesboy zich met wat folders laten vermaken. Tot hij het zat werd. Toen heb ik aardig wat rondjes gelopen…

Een kindvriendelijke tandarts

Zelf ben ik als kind altijd naar een tandarts geweest die misschien wel goed was maar ik niet mocht. Niet alleen vanwege de fluoride behandelingen. Hij was gewoon heel zakelijk, terwijl we bij de assistente mee mochten kijken op de computer etc. Zelfs toen ik ouder was ging ik daar niet graag heen. Dat is bij onze nieuwe tandarts gelukkig wel anders. In het begin hebben we een paar keer iedere keer een nieuwe gekregen. Maar deze is er nu al een paar keer en benadert de kinderen heel open. Als ze willen prima, willen ze niet dan worden ze ook niet gedwongen. Ze kregen zelfs een speelgoedje na afloop!

Als baby al mee

Overal lees ik dat advies gegeven wordt om vanaf twee jaar je kind mee te nemen naar de tandarts. Zoals je kan lezen was dat bij onze dochter geen succes. Een peuter heeft tenslotte een enorme eigen wil. Daarom nemen wij de kinderen gewoon al vanaf de eerste keer mee. Niet eens zozeer om op de stoel te liggen, ik neem ze toch liever op schoot. Als dat ze de ruimte al een keer eerder hebben gezien. Als ze meewerken kan je de tandarts vragen om samen tandjes te tellen en te kijken of de aanleg goed is. Veel meer dan advies zullen ze toch niet geven. De tandarts gaf ook aan dat anderhalf / twee jaar gewoon een hele lastige leeftijd is. En juist een jaar, als de eerste tandjes er zijn. Of als ze ouder zijn en beter instructies kunnen opvolgen, als ze niet willen bereik je er toch niets mee. Behalve dan dat ze het nog enger gaan vinden. Het grote voordeel van ze als baby al meenemen is ook dat ze straks niet beter weten.

Boek lezen

Tot slot kan het natuurlijk altijd helpen om eerst een boekje te lezen over het tandartsbezoek of een ‘doen-alsof’ spelletje te spelen. Onder andere het boek bang voor de tandarts hier is een aanrader. De knuffel van Hanne heeft kiespijn, maar hij is doodsbang voor de tandarts. Hanne stelt hem gerust, een tandarts is echt niet zo eng. Maar dan krijgt Hanne zelf kiespijn.

Nemen jullie je kinderen mee naar een bezoek aan de tandarts?

Lees ook

Linda van Aken
Latest posts by Linda van Aken (see all)