De grootste zandvlakte in Nederland is de Kootwijkerzandvlakte, nu waren we vorig jaar in Egypte op vakantie geweest en waren ze daar zeer onder de indruk van de woestijn. Dus tijdens het weekend op Landal Miggelenberg stapten we in de auto met een lunchpakketje en reden we hierheen. Toch wel een bucketlistuitje waar je een keer geweest moet zijn, al waren zelfs oma en opa die mee waren hier nog nooit geweest, terwijl hij hier in de buurt had gewoond. Onderweg kregen we nog een regenbui op de auto, maar we hadden geluk. Toen we aan kwamen rijden was het droog. Dus vermaakten we ons die middag prima op het zand en in het bos.

Parkeren

Als je aan komt rijden kan het even zoeken zijn, we hadden Google Maps ingesteld op de parkeerplaats, maar we moesten hier en daar ook de bordjes volgen ipv het gps-systeem. Tip: volg de oranje borden naar de Parkeerplaats Houtvester v.t. Hoffweg, richting parkeerplaats om te parkeren. Bij de parkeerplaats vind je een plattegrond en hier beginnen ook een aantal wandelroutes.

Uitkijktoren Zandloper

Vanaf de parkeerplaats is het een paar honderd meter lopen naar de uitkijktoren. Deze heeft vanwege zijn vorm de bijnaam gekregen de Zandloper, van een groep scholieren. Vanaf de uitkijktoren op het Kootwijkerzand heb je een fantastisch uitzicht, niet alleen over de zandvlakte maar ook over de Veluwe. Deze stalen toren vervangt een 8 meter hoge houten exemplaar uit 1999, dat in verband met houtrot gesloopt moest worden. De 13,5 meter hoge uitkijktoren staat op de grootste zandverstuiving van West-Europa. Tussen zonsopkomst en -ondergang is hij vrij toegankelijk.

Vanwege de coronamaatregelen wachten we even tot de vorige groep beneden was en begonnen daarna met de beklimming. Het is wel een paar verdiepingen omhoog en de kinderen vonden het toch wel een beetje spannend vanwege het raster waardoor je naar beneden kan kijken. Zij wilden dus ook vrij snel weer naar beneden terwijl opa en ik genoten van het uitzicht en foto’s bleven maken ;-) In de verte zagen we ook Radio Kootwijk en een aantal plaatsen maar geen idee welke. Bijzonder om te zien was hoe op dat moment de wolken aan het wegtrekken waren en van een grijs bewolkt landschap naar één met blauw met witte wolken veranderde.

Picknicken

Onderaan de uitkijktoren stond een picknicktafel en een aantal bankjes. De picknicktafel was op dat moment leeg dus konden wij mooi zitten. Voor de zekerheid had ik een picknickkleed meegenomen om op het zand te kunnen zitten. Die ging nu over de bankjes aangezien die nog nat waren van het regenen. Dit is echt één van de meest unieke plaatsen geweest voor ons om te eten. En we waren niet de enige, er volgden nog meer gezinnen die hier kwamen eten. Zo was er een familie heel blij toen wij weer verder gingen. Er was geen prullenbak, dus we hebben netjes al het afval mee terug genomen naar de parkeerplaats.

Kootwijkerzandvlakte

Det Kootwijkerzand is een uniek stukje natuur op de Veluwe. Het is het grootste stuifzandgebied van West-Europa. De wind heeft het natuurgebied vooral gevormd zoals het nu is, doordat er in de Middeleeuwen hier te actief gebruik werd gemaakt van landbouw en kuddes graasden waardoor het zand vrij spel kreeg. Onder andere de vliegdennen zijn gevormd door de wind die de wortels open heeft doen waaien. Nu wordt getracht het evenwicht te bewaren tussen zand en beplanting en zie je dus ook dat aan de bosrand weer bomen worden gekapt om ruimte te maken voor het zand.

Ondanks dat het natuurgebied vooral bestaat uit stuifzand zijn er veel verschillende bijzondere planten en soorten wild te vinden. Er is dus zeker op een zandvlakte ook sprake van een flora en fauna. Dierensoorten zoals dassen, reeën, edelherten en wilde zwijnen kun je hier spotten. Ook vind je er haarmos, heidesprugge en zandzegge. Leuk weetje: heidesprugge en zandzegge groeien op de wereld alleen in het Kootwijkerzand.

De zandvlakte is echt enorm; je ziet overal duinen waar je op kan klimmen of weer naar beneden roetsjen. De kinderen vonden zo’n enorme zandbak natuurlijk helemaal geweldig. Ze doken het zand in om te gaan graven en bouwen. Ook vonden ze een schuilhut waar ze veel plezier mee hadden.

Wandeling

We zagen oranje paaltjes voor een korte wandeling die ongeveer 3 km lang zou zijn en ons door Boswachterij Kootwijk zou voeren. We besloten die te volgen, het eerste stuk over het zand langs de bosrand over de duinen waar natuurlijk regelmatig even werd stil gehouden om met zand te spelen. En later ook door het bos zelf. Het was een heel wisselende route met hoogteverschillen en dan weer open begroeiing of juist bebost. We raakten hier wel een beetje onze oriëntatie kwijt. Niet dat het de kinderen iets kon interesseren; die vermaakten zich prima en renden heen en weer en zochten stokken of stopten bij insecten om ze te bestuderen. Gelukkig loopt de route helemaal rond en kwamen we uiteindelijk weer aan de andere kant van de parkeerplaats aan. Volgens de stappenteller hebben we ook wel meer dan de aangegeven 3km gelopen.

Onderweg waren er ook een aantal bankjes en picknickplaatsen om pauze te houden. We kwamen hier ook een groepje tegen met wandelwagens waarvan we het spoor hadden gezien in het zand. Heel heldhaftig want dat is best zwaar zo door het losse zand heen. Ook waren er een aantal zijpaden meer het bos in. We hebben hier wel even naar gekeken maar besloten toch voor de ‘veilige’ route te volgen terug naar de parkeerplaats.

Lees ook;

Linda van Aken
Latest posts by Linda van Aken (see all)