De tijd van Kerstmis nadert, een van oorsprong religieus feest. Al vraag ik me soms af of mensen nog wel weten wat we met Kerstmis vieren, of het allemaal gaat om zoveel mogelijk cadeautjes en eten. Hier in huis is het een traditie om op kerstavond met de kinderen naar de kerk te gaan. Mijn ouders hebben mij meegenomen naar de kerk, en nu nemen wij onze kinderen mee.

Toen ik zelf nog kind was

Op de basisschool waar ik heen ging was zelfs een kinderkoor. De oefeningen voor het kinderkoor waren tijdens schooltijd, op maandagmiddag van half twaalf tot twaalf. Tot en met groep zeven ging ik hier dan ook graag heen. Al was het maar om onder de les uit te komen. In groep acht een andere keuze gemaakt, omdat dit de lestijd was voor Engels en ik dat niet wilde missen. Ik vond het op dat moment verschrikkelijk om naar de kerk te gaan, helemaal omdat het één keer per maand verplicht was met het hele gezin.

In de brugklas verhuisden we en gingen we naar een andere kerk. De eerste keer ging ik mee, en werden we direct aangesproken. In deze kerk mocht je als meisje ook misdienaar zijn. Misdienaars mogen de voorganger helpen met taken zoals het boek waar gebeden in staan te dragen, een kaars aansteken, wijn uitdelen etc. Dit wilde ik heel graag, maar in de kerk waar we eerst heen gingen mocht dat niet omdat ik geen jongen was. Dat vond ik echt heel oneerlijk. Ook werden mijn broertje en zusje gevraagd voor het kinderkoor en ikzelf voor het jongerenkoor.

Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik op kerstavond voorin, op het altaar zat en zo de kerk in kon kijken. Met alle klasgenootjes die netjes tussen mama en papa in zaten, omdat ze mee moesten met oma en opa. En dan de hele tijd stilzitten, terwijl ik regelmatig ‘iets’ mocht doen. Daar had ik totaal geen problemen mee, ik was er zelfs trots op.

Om een lang verhaal kort te maken; ik weet niet beter om naar de kerk te gaan. En dat wil ik mijn kinderen ook meegeven. Daarom help ik nu als vrijwilliger bij de Kinderwoorddienst en gaat onze oudste mee naar de kerk. In ieder geval tot ze zelf anders kiezen, ik zal ze zeker niet dwingen.

Mijn kinderen in de kerk

Onze kinderen zijn gedoopt, in de katholieke kerk, de kerk waar wij zelf ook getrouwd zijn. Mijn man heeft een Nederlands Hervormde achtergrond maar niet actief gelovig. Ik kwam er daarentegen nog met enige regelmaat dus hebben we daarom die keuze gemaakt.

Helaas is er de afgelopen jaren veel veranderd. Zo zijn er van de zeven kerken verspreid over de stad er nog maar vier open. Iedere kerk met een net iets ander karakter. De kerk waar ik zelf heen ging voordat er kinderen waren is helaas geen optie. Kinderen zijn officieel welkom, maar zo voelt het niet. De kerk waar mijn ouders bij betrokken zijn is gelukkig een ander geval. Daar vinden ze het alleen maar lief als je baby ligt te huilen, al voel ik me zelf dan iets minder op mijn gemak en word ik er ook onrustig van. De kerk die geografisch het dichtste bij is is een vrij hechte gemeenschap, daarom dat ik er alleen kwam bij gezamenlijke vieringen. Tot ik werd gevraagd om te helpen bij de kinderwoorddienst. Ik vind het belangrijk om niet alleen te geloven, maar ook onderdeel te zijn van de gemeenschap en dit sprak me wel aan. Zeker omdat ik zelf jongere kinderen heb.

Onze zoon was het eerste jaar nog geen maand oud vorig jaar met kerst. Daarom waren we gevraagd om Maria en Jozef met kindeke Jezus te spelen tijdens de kerstviering. Dat vond ik erg bijzonder; alleen al de levendige manier waarop het kerstverhaal wordt verteld. Alle kinderen worden uit de kerkzaal naar voren geroepen om als engel een lied te komen zingen. Het is voor ons echt traditie om op kerstavond naar de kerk te gaan. Als ze straks ouder zijn zetten we ook de traditie voort om na afloop aan tafel te gaan eten.

Goed voorbereid naar de kerk


Ga jij ook naar de kerk (op kerstavond) met kinderen? Misschien heb je dan wat aan onderstaande tips:

  • Kies een kerkdienst die het meest geschikt is voor kinderen. Waarschijnlijk is dit een gezins- of familieviering, hier zijn dan ook andere kinderen aanwezig en zijn ook niet zo laat.
  • Neem wat (stil) eten en drinken mee. Genoeg flesjes voor de kinderen, een doosje rozijnen (zijn ze even zoet mee), een zacht koekje dat niet kraakt etc. Let ook op de verpakkingen.
  • Neem een boekje mee; we hebben een bijbel met puzzelstukjes van foam en nog wat andere religieuze boekjes (blijven wel in stijl natuurlijk)
  • Zoek een plaatsje uit bij het gangpad, en als je je niet op je gemak voelt achterin de kerk zodat je makkelijk er uit kan bij huilen, spugen, vieze luier etc. Check eventueel vooraf bij de koster waar je terecht kan zodat je niet naar buiten hoeft.
  • Een baby kun je veilig en warm bij je houden in een draagdoek tijdens de viering.

Gaan jullie ook met de kinderen naar de kerk?

Lees ook:

Linda van Aken