Deelde ik vorige week nog trots de foto’s van onze zoon die a la rapley alles wat hem voorgeschoteld wordt naar binnen werkt. In het begin nog een beetje twijfelen, momenteel maakt het niet uit welke kleur, vorm, structuur of grootte het heeft. Zelfs een halve banaan weet hij in zijn mond te proppen, zonder overdrijven. Natuurlijk valt er ook een deel op de grond. Hoort erbij. Sterker nog, als zijn zus aan tafel zit en hij is aan het spelen gooit ze doelbewust stukjes op de grond voor haar kleine broertje. Dat vind meneer maar al te leuk en sjeest op de stukjes brood af. De vogels uit Hans en Grietje zijn er niets bij. Voor een deel heb ik dit aan mijn eigen voorbeeld te danken. Zeker in de Sinterklaas tijd valt er menig snoepje op de grond. Er schijnen zelfs gemeenten te zijn waar ze de kruidnootjes daarom maar in zakjes uitdelen. In het Sinterklaasjournaal kwam het ook aan bod in de vorm van een mevrouw die een clubje had opgericht om de kruidnoten te verpakken.

Van de grond eten

Zelf twijfel ik altijd hoe hier mee om te gaan. Begrijp me niet verkeerd, een beetje weerstand kan geen kwaad. Het ligt er aan wat, hoe lang en waar het op de grond heeft gelegen of ik het opnieuw aanbiedt. In principe doe ik het buitenshuis nooit. Je weet nooit hoe vaak er schoon gemaakt wordt en wie of wat er allemaal langs gelopen heeft. Thuis ben ik er een stuk makkelijker in. Zeker als ik net geveegd of gestofzuigd heb. Dan maak ik rustig een spoor van kruidnoten om baby boy te stimuleren vooruit te komen. Bij het Sinterklaas feest was het schuimpje dat voor hem, net buiten handbereik, op de grond was gestrooid ook zeer interessant. Daarvoor deed ik het ook met rijstwafels en mariakaakjes.

Als er net gegeten is en er ligt wat brood op de grond vind ik het ook minder erg als dat opgeraapt wordt en in de mond gestopt, nog voor ik heb kunnen vegen. Bij het avondeten vind ik dat weer anders. Is vaak ook een stuk plakkeriger enzo. Dan wil ik het liefst eerst geveegd en de tafel gepoetst hebben voor de kinderen van tafel gaan. Misschien een heel raar idee van me, en iets dat tussen mijn oren zit. Maar toch. Zo maak ik ook onderscheid tussen iets wat in de keuken valt tijdens het koken, of rondom de eettafel. Of een appeltje dat je even kan afspoelen voor je het weer teruggeeft.

De 5 seconden regel

Maar is het wel zo hygiënisch? Bij scouting hadden we spottend de vijf seconden regel ingevoerd. Als iets viel en je het snel genoeg opraapte, was het ok. Zeker als het daarna nog verhit werd. De zogenaamde vijf seconden regel. Alsof bacteriën tot vijf tellen voordat ze aanvallen. Bij het zoeken naar een afbeelding voor bij dit blog stuitte ik zowaar op een onderzoek waaruit blijkt dat voedsel dat korter op de grond heeft gelegen daadwerkelijk minder bacteriën bevat. Er zit dus toch een kern van waarheid in. Het is dus geen fabeltje dat ouders aan hun kinderen vertelden. Eerder onderzoek bewees echter het tegenovergestelde; dat er sprake zou moeten zijn van de 0 seconden regel.

Het voedingscentrum heeft er ook een mening over. Zij geven aan dat eten dat op de grond is gevallen besmet kan zijn met ziekmakende bacteriën. Maar dat het aan jezelf is hoe hier mee om te gaan. Dat de hoeveelheid afhankelijk is van de ondergrond, hoe lang het heeft gelegen, of er iemand heeft gelopen, huisdier net langs is geweest etc. Misschien zijn het toch niet zulke hele rare ideeën.

Hoe gaan jullie om met eten van de grond?

© bron afbeelding 123rf.com

Lees ook

Linda van Aken