“Onze” generatie heeft het druk, we ‘moeten’ van alles. En dat zou ten koste gaan van onze kinderen. Voor veel gezinnen is één inkomen te weinig en moet er gewerkt worden door beide partners om alle vaste lasten en de boodschappen te kunnen betalen. Dan gaat het niet over een tweede auto, lange ver wegvakanties of iedere week shoppen. Gewoon de basisdingen. En dat betekent dat de kinderen naar de kinderopvang en de bso worden gebracht. Nu zal ik het niet wagen om daarover te beginnen na het verhaal in de Volkskrant. Wel vraag ik me af of we niet te lief zijn voor onze kinderen? We de tijd die we niet met ze doorbrengen compenseren?

Een paar voorbeelden:

Zindelijkheidstraining

Kinderen worden steeds later zindelijk, was het vroeger ‘normaal’ als je kind twee was. Tegenwoordig kijkt niemand je meer heel raar aan als je kind pas zindelijk wordt vlak voordat ze naar de basisschool gaan. Van het ‘trainen’ wordt er meer en meer gekeken naar of het kind ‘er klaar voor is’. Waar natuurlijk wat inzit, maar als je niet oefent leert het kind het ook niet.

Poldercultuur

Nederlandse kinderen zouden de gelukkigste kinderen ter wereld zijn. Dat zou onder andere het gevolg zijn van de onderhandelcultuur. We geven de kinderen meer vrijheid en verantwoordelijkheid in de opvoeding. Een praktisch voorbeeld uit dit huishouden; de dame en heer wilden op woensdagmiddag met klei spelen. Het was ondertussen aan het eind van de middag, en de woonkamer was omgetoverd in een klein speelparadijs. Van mij mocht het, liever dat ze dat willen dan gaan zeuren om de tv. Wel had ik een ‘voorwaarde’ namelijk dat ze iets gingen opruimen. De één de auto’s en de ander de magneetjes waar mee gespeeld was. Het ‘ergste’ mochten ze nog laten liggen want dat is erg lastig in een doos op te ruimen dus gaat het snelste als ik dat zelf doet. Daar waren ze het niet mee eens. Prima, maar zolang komt er ook geen klei op tafel.

Binnen vijf minuten hadden ze zich bedacht. En kwamen ze met een alternatief voorstel; namelijk de één wilde de boekjes opruimen en de ander de magneetjes. Het ging mij meer om het principe van opruimen voor het spelen. Dus ik vond het prima. Binnen vijf minuten was het dus opgeruimd en mochten ze aan tafel kleien.

Wat denk jij? Zijn we te lief voor onze kinderen?

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Het liefste reist ze de hele wereld over, ze heeft een zwak voor kwalitatief speelgoed en probeert de vele uurtjes werken te compenseren met quality time doorbrengen met het gezin. Daarom ook dat dat haar favoriete onderwerpen zijn om over te schrijven. Altijd in voor een spontane actie.