Zijn wij te lief voor onze kinderen?

“Onze” generatie heeft het druk, we ‘moeten’ van alles. En dat zou ten koste gaan van onze kinderen. Voor veel gezinnen is één inkomen te weinig en moet er gewerkt worden door beide partners om alle vaste lasten en de boodschappen te kunnen betalen. Dan gaat het niet over een tweede auto, lange ver wegvakanties of iedere week shoppen. Gewoon de basisdingen. En dat betekent dat de kinderen naar de kinderopvang en de bso worden gebracht. Nu zal ik het niet wagen om daarover te beginnen na het verhaal in de Volkskrant. Wel vraag ik me af of we niet te lief zijn voor onze kinderen? We de tijd die we niet met ze doorbrengen compenseren?

Een paar voorbeelden:

Zindelijkheidstraining

Kinderen worden steeds later zindelijk, was het vroeger ‘normaal’ als je kind twee was. Tegenwoordig kijkt niemand je meer heel raar aan als je kind pas zindelijk wordt vlak voordat ze naar de basisschool gaan. Van het ‘trainen’ wordt er meer en meer gekeken naar of het kind ‘er klaar voor is’. Waar natuurlijk wat inzit, maar als je niet oefent leert het kind het ook niet.

Poldercultuur

Nederlandse kinderen zouden de gelukkigste kinderen ter wereld zijn. Dat zou onder andere het gevolg zijn van de onderhandelcultuur. We geven de kinderen meer vrijheid en verantwoordelijkheid in de opvoeding. Een praktisch voorbeeld uit dit huishouden; de dame en heer wilden op woensdagmiddag met klei spelen. Het was ondertussen aan het eind van de middag, en de woonkamer was omgetoverd in een klein speelparadijs. Van mij mocht het, liever dat ze dat willen dan gaan zeuren om de tv. Wel had ik een ‘voorwaarde’ namelijk dat ze iets gingen opruimen. De één de auto’s en de ander de magneetjes waar mee gespeeld was. Het ‘ergste’ mochten ze nog laten liggen want dat is erg lastig in een doos op te ruimen dus gaat het snelste als ik dat zelf doet. Daar waren ze het niet mee eens. Prima, maar zolang komt er ook geen klei op tafel.

Binnen vijf minuten hadden ze zich bedacht. En kwamen ze met een alternatief voorstel; namelijk de één wilde de boekjes opruimen en de ander de magneetjes. Het ging mij meer om het principe van opruimen voor het spelen. Dus ik vond het prima. Binnen vijf minuten was het dus opgeruimd en mochten ze aan tafel kleien.

Wat denk jij? Zijn we te lief voor onze kinderen?

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Verslaafd aan chocola en sinds kort aan bloggen. Houdt van reizen, lekker eten en natuurlijk quality time doorbrengen met het gezin. Altijd in voor een spontane actie.

Comments ( 3 )

  • Ik ben van mening dat het wel of niet thuis kunnen blijven vaak ook een keuze is. Mijn man verdient echt niet veel-beneden modaal- we wonen in een appartement met z’n vijven. Voor ons is dat nu prima. We redden het ook prima met één auto en geven in het algemeen niet zo om spullen.

    Ik denk dat er soms wel gecompenseerd wordt door ouders. Nu vind ik je voorbeeld van het opruimen niet gelijk een goede. Het ging om het opruimen en dat hebben ze gedaan, prima toch?

  • Ik zie inderdaad dat veel ouders niet streng genoeg zijn in de opvoeding: wel corrigeren maar niet doorpakken als het kind niet luistert. Kinderen te laat ophouden. Overal op in gaan. En het effect daarvan zie je in het gedrag van kinderen. Ik vind dat soort kinderen niet leuk, daarom probeer ik het anders te doen. Ook met het oog op de huidige twintiger generatie waarvan er veel het tot niksnut hebben geschopt. Tenenkrommend! Natuurlijk geef ik ook af en toe toe en pak ik niet altijd door, maar over het algemeen hoor ik van andere mensen terug dat ik leuke kinderen heb. Overigens ligt dat meer aan het karakter van de ouders dan of ze werken of niet. Nu ben ik toevallig werkloos, maar toen ik werkte moesten ze ook gewoon luisteren omdat we een strikt programma hadden van op tijd ergens zijn. En ik wil dat mijn kinderen zelfredzaam zijn en geloven in hun eigen capaciteiten, dat kan alleen als jij ze houvast geeft doormiddel van duidelijke regels en de vrijheid om bepaalde dingen zelf te doen. Ik irriteer me heel erg aan de slappe hap ouder waar jij in dit verhaal op doelt: verwende kinderen zonder ruggegraat. Hoorde in de sportschool ook een verhaal van een middelbare schooljuf die werkstukken krijgt die door de moeder gemaakt zijn… belachelijk! Dan ga je echt volledig voorbij aan het belang van je kind.

  • Ik heb me hier ook al zo vaak aan geërgerd. Ik denk inderdaad dat het opvoeden helemaal veranderd is. Je ‘mag’ ook niets meer tegen je kinderen zeggen tegenwoordig. Onderhandelen, praten, compenseren… Een moeilijke vind ik dit. Maar ze weten het zeer snel hoor.

Enroll Your Words

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

To Top