Zeg jij weleens wat van het gedrag van andere kinderen?

Volgens mij een lastig onderwerp waar de meningen nog weleens over verschillen. Of je het kind van een ander mag aanspreken op zijn / haar gedrag? Wanneer wel en wanneer niet? En ook: hoe zou je het zelf vinden als jouw kind ergens op aangesproken zou worden?

Eigen herinnering

Zelf ben ik op de basisschool ooit eens heel streng door een andere moeder aangesproken. Ten onrechte want het was een ander kind die het had gedaan. Toch kreeg ik de schuld van die moeder en ging ze voor mijn gevoel helemaal door het rode en bleef maar tegen me schreeuwen. Op het schoolplein nota bene, om het hoekje van de schuur met speeltoestellen. Ik was doodsbang van haar en ik hoefde daar ook nooit meer te spelen. Ook al weet ik niet meer waar het over ging, ik kan het me nog precies herinneren. Dat gevoel ging echt heel diep. Nu was dit wel een extreme situatie en reactie, toch ben ik er zelf heel voorzichtig door geworden. In mijn ogen zijn de ouders de eerst verantwoordelijke als het gaat om de opvoeding.

Toch kom je er niet onder uit

Als pedagoog en later gastouder kom je er echter niet onderuit om de kinderen van een ander te corrigeren als ze gedrag vertonen dat niet gewenst is. Van een stap over de drempel van de keuken die in principe verboden terrein is tot het aanleren dat je geen andere kinderen mag slaan. In die functie krijg je er tenslotte voor betaald om tijdelijk een deel van de opvoeding te verzorgen.

Een tijdje geleden alweer waren we bij een speeltuin in een dierentuin waar ze van de glijbaan afgingen. Een kind stond bovenaan de trap en de rest van de kinderen mocht niet naar boven om vervolgens een aantal woorden uit haar vocabulaire te demonstreren. De eigen moeder was niet in de buurt, of reageerde niet en een andere moeder zei er wat van. Dat dat niet zo netjes was, zowel qua woordgebruik als de weg versperren. Om vervolgens door de moeder van het betreffende kind achterna gezeten te worden en er tegen uit te vallen. Het was duidelijk waar het taalgebruik vandaan kwam.

Als het echter gaat om vriendjes en vriendinnetjes vind ik het erg lastig. Zelfs als hun ouders niet in de buurt zijn. Vaak kijk ik het even aan tot het echt niet kan. Zoals een vriendinnetje dat samen wil spelen met onze dochter en vervolgens het speelgoed ‘opeist’ en verwacht dat onze dochter ergens anders mee gaat spelen. Eerst kijk ik het aan, ze moeten tenslotte ook leren voor zichzelf op te komen. Ook een vorm van zelfredzaamheid. Maar als het vaker gebeurt geef ik aan dat het wel zo lief is om samen te spelen. Dat wordt goed opgepakt, om vervolgens weer tegen mijn dochter gebruikt te worden als ze iets wil wat zij heeft in het kader van ‘we zouden samen spelen’.

Wat vind jij er van als een andere ouder iets van je kind zegt? En heb je zelf weleens wat van het gedrag van een ander kind gezegd?

Volgende
Vorige

Comments ( 15 )

  • Het was niet alleen taalgebruik he, het ventje in kwestie vond het ook nodig mijn kind te slaan. En ook op mij heeft het indruk gemaakt, maar ik blijf erbij dat het als volwassene je taak is om kinderen op te voeden. Helemaal als er geen andere ouder in zicht is. Dat het ventje in kwestie een zeer agressieve moeder bleek te hebben, maakte het onaangepaste gedrag inderdaad wel duidelijk van haar hoeft hij dus geen opvoeding te verwachten. Maar als niemand anders hem er op aanspreekt, dan blijft hij kinderen slaan en vuilbekken. Ik ben vroeger zelf veel gepest en ik heb er een bloedhekel aan als kinderen ermee weg komen omdat volwassenen te laf zijn om er iets van te zeggen. Wat niet wegneemt dat ik de dame in kwestie een verschrikkelijk angstaanjagend mens vond.

    • Ja, zij ging echt heel ver dat ze later nog verhaal kwam halen… Gelukkig kregen de kinderen het niet mee.

  • Lastig iets blijft het. Ik vind dat wanneer een vriendinnetje of iets komt spelen je daar best iets van kunt zeggen. Jouw huis dus jouw regels. Maar zou er ook wel voorzichtig mee zijn. In een openbare situatie met de ouder eventueel in de buurt ben ik daar minder makkelijk in. Ik zou dan eerder tegen mijn eigen kind zeggen dat dit geen goed gedrag is en ze beter even ergens anders kan spelen 😛

    • Ja, dat is altijd wel een veilige oplossing. Maak je duidelijk dat dit geen gewenst gedrag is maar je hoort tegenwoordig zo vaak dat je als mede moeder dan de wind van voren te krijgt… In plaats van dat ze wat van hun eigen kind zegge.

  • Altijd lastig inderdaad. Met vrienden waarmee we op vakantie gaan, hebben we het gewoon uitgesproken en gezegd dat we elkaars kinderen wel ergens op mogen aanspreken. Ook hebben we een vriendinnetje veel over de vloer en die spreek ik er ook op aan, maar ik weet dat mijn dochter er bij hun thuis ook op aangesproken wordt als dat nodig is. Maar het scheelt dat je daarvan de ouders goed kent en weet dat het ws ook wel nodig was, als ze ingrijpen.

    Een tijdje terug vierde mijn dochter haar verjaardag in een kinderrestaurant. We hadden dat netjes gereserveerd, maar naast ons zat een jongenserjaardagsfeestje. Zij terroriseerde ongeveer het hele restaurant en zeker ook de meiden. De bijbehorende moeder was nergens te bekennen en zat met haar vriendinnen buiten te roken. Ik heb de jongens een paar keer netje gevraagd er mee op te houden en een beetje rustiger aan te doen. Kreeg uiteraard een grote mond terug. Tijdens het eten was de moeder wel naar boven gekomen en greep af en toe ook wel in. Ook dacht ik dat ze mij af en toe een verontschuldigde blikken wierp. Ik kan me ook best voorstellen dat een groep van 8 jongens moelijker te temmen is dan 8 meiden. Maar toen de jongens de schoenen van mijn dochter van de trap af gingen gooien, heb ik ingrepen en hem streng toegesproken, Ik dacht bijval te krijgen van de moeder, maar ze begon mij uit te schelen…. Ik was met stomheid geslagen. Ik ben maar weggelopen, maar stond op ontploffen. Achteraf kreeg ik wel verontschuldigingen van het restaurant en mocht ik met mijn gezin nog een keertje gratis komen eten

    • Wow, dat is wel heel extreem. Wel netjes opgelost van het restaurant, zij kunnen er natuurlijk ook niets aan doen.

  • Goed onderwerp! Ik vind het best nog eens lastig inderdaad. Het hangt ook heel erg van de situatie én omgeving af. Zelf heb ik er geen problemen mee als mijn kind ergens op aangesproken wordt (mits het normaal gebeurt), zeker niet als we bijvoorbeeld bij een ander thuis zijn. Hun huis, hun regels vind ik dan. Dat geld bij mij ook zo: ik corrigeer gerust een kind dat op onze bank staat te springen, ook als de ouders erbij zijn. Wel ben ik een groot voorstander van ‘even zelf uit laten zoeken’ als het dingen als afpakken, ruzie maken of duwen e.d. betreft dus daarin wacht ik, naar zowel mijn eigen kind als een ander kind, zelf het liefst af. Ze moeten dat soort akkefietjes uiteindelijk toch zelf leren oplossen. Maar als ik zie dat een andere ouder daar moeite mee heeft grijp ik natuurlijk ook in. Verder spreek ik andere kinderen wel aan op gevaarlijk gedrag (rennen in het zwembad bijvoorbeeld) als ik zie dat het dreigt mis te gaan maar afgezien daarvan wacht ik in de meeste situaties eerst altijd af of de eigen ouders inspringen.

    • Zelf een situatie oplossen is zeker ook iets wat ze moeten leren. Vraag is echter waar de grenzen liggen.

  • Bij vriendjes of vriendinnetjes vind ik het vaak niet lastig. Als je een beetje op je intonatie let en je probeert het met wat humor te redden, lukt het aardig. Kinderen waarvan ik de ouders helemaal niet ken, durf ik ook niet snel aanspreken.

    Ik heb een vriendin die kleuterjuf is, en ik heb het haar al vaker zien doen. Streng en kordaat, en ik hou er wel van. Toen mijn kinderen nog babytjes waren, gingen we naar een binnenspeeltuin waar een ‘area’ was voor de kleintjes. Kindjes tot 2 jaar mochten er spelen, zodat de de kleintjes een veilige omgeving hadden, weg van al het wilde gestuiter en geschreeuw. Op een gegevens moment kwamen er ook enkele 6 jarigen de boel op stelten zetten. Nergens ouders te bespeuren. Iedereen zat er een beetje de kat uit de boom te kijken en niemand durfde ingrijpen.

    Op een gegeven moment is mn vriendin rechtgestaan en heeft er ferm van haar neus gemaakt. Waarbij ze achteraf bedankt werd door de andere ouders :).

    • Dat is ook wel fijn inderdaad soms moet je wel.

  • Ja sorry hoor, maar ik ben een echte flapuit 😉 Ik ga er dus echt wel iets van zeggen, zeker als ik zie dat kinderen gepest worden of de ouders niet in de buurt zijn. Kan mij weinig schelen: als ouder behoor je je kind op te voeden, maar als je kind anderen pest of zo dan krijgt hij/zij met mij te maken. Ik ben als kind zelf veel gepest dus weet hoe het voor een kind voelt. En dan heb ik het niet alleen over ingrijpen bij mijn eigen kinderen en zeker niet direct maar als het te ver gaat, tja… dan grijp ik wel degelijk in.

  • Uiteraard ligt het aan de situatie, maar ja ik spreek andere kinderen wel aan op hun gedrag. En andersom worden mijn kinderen ook wel eens aangesproken.

    Maar ik zeg het altijd netjes, duidelijk. Maar nooit zoals het bij jou gebeurt is.

    Ik bemoei mij overal mee, zo zag ik laatst op het schoolplein twee kleuters vechten. Juf was aan de andere kant, er stonden gewoon ouders bij te kijken. Ik liep (rende) er dus snel heen en haalde ze uit elkaar. Het jongetje die het meisje echt een paar keer hard geschopt had, begon meteen te huilen. Ik zei hem dat ik niet boos, op hem was. Maar dat ze elkaar geen pijn mochten doen. Ik verbaas mij erover dat er ouders naast staan en niet ingrijpen.

    • Dat is ook wel heel erg opvallend ja, dat hoor je toch?

  • Het is inderdaad lastig, maar ik doe het soms wel. Het ligt helemaal aan de situatie en of ik het op dat moment echt nodig vind. Daarnaast ook de manier waarop. Wat jijzelf als kind hebt meegemaakt en dat een ouder niet stopte met schreeuwen tegen je, dat vind ik echt niet normaal. En dat zou ik ook nooit doen. Maar als een ander kind iets doet wat echt niet door de beugel kan, dan doe ik het wel. Zo kwam ik een keer een stel kinderen tegen die stenen naar ganzen aan het gooien waren. Mama zat aan de waterkant te genieten van… tja, de rust ofzo. Ik ben er op af gegaan en heb er iets van gezegd. Ik kreeg een doodse blik van moeder, maar deze situatie ging mij echt te ver en ik kon het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om die jongens maar gewoon door te laten gaan met stenen gooien naar ganzen. Dat is voor mij echt een duidelijke grens.

  • Zelf ben ik er een voorstander van om gewoon wat van het gedrag van mijn kind te zeggen. Al vind ik het wel lastig om dit goed naar mijn kind over te brengen.

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.