Als mensen mij vragen wat voor werk ik doe antwoord ik vaak dat ik ‘ondernemer’ ben of ‘zelfstandige die vanuit huis werkt’. Toen we in Zweden waren heb ik ook wel gezegd dat ik een soort online journalist ben, die daar was voor werk. Dat zijn banen en functies die algemeen bekend zijn. Als ik direct zeg dat ik blogger ben krijg ik vaak rare gezichten. Of ze zien je aan voor een hobbyblogger die zo af en toe een blogje schrijft (waar niets mis mee is) of ze verwachten een grote blog of vlog a la Beautygloss of Enzo Knol. Daartussenin zit nog een heel grijs gebied van heel veel bloggers die net als ik fulltime blogger zijn, en daar een aardig salaris uithalen. Als je mij tien, of zelfs vijf of drie jaar geleden had gevraagd wat ik nu zou doen had ik dit niet durven dromen. Sterker nog, ik had niet eens geweten dat het een baan was. Nu ben ik het eens met mensen die zeggen dat je werk moet doen wat je leuk vindt, maar helaas heb je niet altijd die luxe. Want je hebt ook bepaalde verantwoordelijkheden, zoals het betalen van de rekeningen. Ook vond ik het heel lang zweverig dat mensen zeiden dat je van je passie je werk moest maken, of ondernemen vanuit je hart. Maar als ik daar nu op terugkijk is dat precies wat ik nu doe. En is dat het beste wat me is overkomen. Wel was ik van mening dat het niet goed is als je iedere dag met tegenzin naar je werk gaat. Dan kan je toch beter op zoek gaan naar een alternatief.

Lees ook: De balans tussen werk en prive als moeder is niet altijd even makkelijk 
Lees ook: Jezelf blijven ontwikkelen; Van leuke cursussen tot beroepsopleiding en thuisstudie

The sky is the limit

Tien jaar geleden studeerde ik nog. Ik was ambitieus en zou de wereld veroveren. Na een hbo-studie zou ik naar de universiteit gaan, een master volgen en de politiek in gaan. Ik had daarom eerst een studie pedagogiek gevolgd en ging na een schakeljaar verder met bestuurskunde zodat ik richting het jeugdbeleid zou gaan. Ik ging voor een afstudeeronderzoek van de master in Parijs, Frankrijk. Maar kreeg helaas een maand daarvoor te horen dat het niet doorging. Toen kwamen de eerste scheurtjes in mijn toekomstplannen. Ik was politiek actief, was verkiesbaar voor de gemeenteraadsverkiezingen en had een bijbaantje als fractiesecretaris. Al snel werd me echter duidelijk dat het niet zozeer ging om waar je voor stond of je talenten, maar vooral om wie je kende en vriendjes. Niets voor mij. Ook begon de crisis met als gevolg dat er binnen de overheid geen banen meer waren. Wat heb ik spijt gehad dat ik niet meteen na het hbo de arbeidsmarkt op ben gegaan. Toen waren er nog volop banen en had ik zo aan de slag kunnen gaan. Maar ik wilde meer. Nadat ik de dag voordat ik zou beginnen met afstuderen een sms kreeg dat dat niet doorging was ik even helemaal klaar met alles.

Werken om de rekeningen te betalen

Tijdens de studie pedagogiek was ik begonnen als uitzendkracht bij een kinderdagverblijf. Dat was heerlijk flexibel. Je werd in de ochtend gebeld, en als je die dag geen college had kon je aan het werk. Daar had ik ondertussen al een aantal jaar ervaring in dus ging ik op zoek naar een baan in die richting. Niet zozeer omdat ik het wilde, maar ja ik woonde op mezelf en de rekeningen moeten toch betaald worden. Terug naar mijn ouders die weliswaar 5 km verderop woonde, mij niet gezien. Daarvoor was ik veel te eigenwijs en trots. Met hulp van het UWV kon ik aan de slag als office manager bij een kleine retailer. Dat was direct vijf dagen per week, acht uur per dag. Hij was heel flexibel en makkelijk met vrije dagen dus dat was fijn, ook waren er veel uren dat ik vooral aanwezig moest zijn vanwege de telefoon maar verder zelf dingen kon doen. Ideaal als je heel actief bent met vrijwilligerswerk. Toch werd dat hem niet, ik ben daar gewoon te chaotisch voor want moest ook de boekhouding etc. bijhouden.

Eindelijk een passende baan?

Daarom kwam ik terecht bij een kinderdagverblijf waar ik binnen een maand, de proefperiode, weer hard wegrende. De regels werden daar dagelijks overtreden en er was ook geen enkel positief inspectierapport. Daar wilde ik niet verantwoordelijk voor zijn. Gelukkig zag ik een vacature bij een ander kindcentrum, als pedagoge. Nu had ik in die functie geen ervaring, maar wel de opleiding en als pm-er. Dus trok ik de stoute schoenen aan en zowaar ik mocht op gesprek komen en werd zelfs uitgenodigd. Achteraf bleek dat diegene mij kende omdat ik haar dochter had begeleid binnen de kerk. Tijdens dat vele solliciteren werd me één ding duidelijk; het is zo ontzettend belangrijk om een netwerk te hebben. Zeker als de banen zoals op dat moment niet voor het oprapen liggen. Ik heb daar anderhalf jaar gewerkt, tot ik na de bevalling van onze dochter te horen kreeg dat mijn contract niet werd verlengd. Zogenaamd vanwege economische redenen, maar ik had al gehoord dat tijdens mijn verlof de dochter van de baas, die pas in het eerste jaar van de studie zat, mijn taken had overgenomen. Nadat ik dus eerst twee maanden kon ‘puin ruimen’ werd ik aan de kant geschoven.

Thuisblijfmoeder

Daarna begon dus een nieuwe periode van solliciteren. Nu had ik echter een eigen gezin dus ook andere wensen. Ik wilde niet meer vijf dagen werken, vaste uren, helemaal omdat mijn man een onregelmatig rooster had (en nog steeds heeft) en zo waren er nog wat meer dingetjes. Maar ik hoefde ook niet perse een thuisblijfmoeder te blijven. Het was een periode van grote onzekerheid. In het begin nog met een uitkering, maar ook dat is niet oneindig. Ik zag veel leuke vacatures op het internet en de website van een uitzendbureau, maar de concurrentie was gewoon te hoog.”

Ondertussen had ik een backup-plan; om als gastouder aan de slag te gaan. Maar eerlijk is eerlijk; mijn voorkeur ging uit naar buitenshuis werken. Dat voelde toch beter, niet dat ik neerkijk op gastouders. Helemaal niet. Maar het leek me gewoon prettig om privé en werk zo gescheiden te kunnen houden. Toen bleek ik zwanger van baby twee. We hadden op dat moment een pleegkind in huis, ik was werkeloos en ja we wilden graag een tweede kind. Maar de timing kon niet slechter. Ik heb er dan ook eerlijk gezegd best wel moeite mee gehad. Solliciteren met een steeds dikker wordende buik is geen succes.

Veranderende situatie

Dus trad het backup plan in werking. Schreef ik me in bij een gastouderbureau, kwam de inspectie (een dag voor de bevalling…) langs en maakte ik kennis met een eerste gezin. Er waren op dat moment echter veel gastouders en woonde ik in een wijk waarin er vooral heel veel flats staan waarin gezinnen wonen met moeders die overdag thuis zijn, ook werkeloos waren of hun kind naar de opvang brachten of bevriende ouders. Een groot succes was het dus niet. Maar afijn, de rekeningen konden betaald worden. En ik genoot er wel van dat ik gewoon thuis was. Het eerste gastkindje was een baby die een maand ouder was dan onze zoon, dus dan heb je toch al snel een zelfde ritme. Ik kon hem ook gewoon thuis blijven voeden, hoefde niet te kolven etc. Ik begon er wel de voordelen van in te zien. Toen de kinderen twee waren gingen ze naar de peuterspeelzaal omdat ik van mening was dat dat goed is voor hun ontwikkeling. Daar leren ze toch andere dingen dan thuis, ook al ben je een gastouder.

Van je passie je werk maken

Nu ben ik altijd veel online actief geweest. Van de reizen hield ik dagboekjes bij, van de voorbereidingen op de bruiloft hield ik alles bij, maar helaas is dat verloren gegaan en zo begon ik ook met een online dagboekje van het eerste jaar van onze dochter. Dat hield ik iets minder goed bij. Na de bevalling van onze zoon en nog voor ik begon als gastouder, begon ik een blog. Een gratis blog in tegenstelling tot het dagboekje, dat openbaar zou zijn. Daarop zou ik de ideeën delen van activiteiten die ik met mijn kinderen deed en op de opvang zou gaan doen. Althans dat was het idee. Met de tv op de achtergrond en de laptop op schoot typte ik de eerste blogjes. Ik ontdekte dat er een hele wereld achter zat en vergaapte me daaraan. Ik wilde ook dingen opgestuurd krijgen om te reviewen, of voor een winactie. Ik weet nog hoe bijzonder ik het vond dat ik voor mijn eerste review een dekbed opgestuurd kreeg twv 70 euro. Iets wat ik zelf nooit zou kopen voor dat geld maar wel echt heel erg mooi vond. En een paar maanden later volgden de eerste betaalde opdrachten. Weliswaar voor een paar tientjes, maar het feit dat je betaald kan krijgen voor bloggen… Iets wat nu trouwens niet meer denkbaar is, nu zou je om die bedragen uitgelachen worden.

Ik kwam er achter dat er ook andere bloggers waren en sprak ze via social media. Ik kwam in een facebookgroep terecht en het contact groeide en we konden veel van elkaar leren. Het stimuleerde ook om door te gaan. Ik ben altijd al wel een soort strebertje geweest en dat kwam nu weer naar voren. Ik wilde groeien; meer lezers, meer volgers, betere blogs. Ik bleef me verdiepen, en nog steeds volg ik regelmatig seminars of ga ik naar events toe omdat ik van mening ben dat je altijd iets kan leren van een ander.

En dat bracht me tot waar ik nu sta. Eerst kwam de mijlpaal dat ik me inschreef bij de Kamer van Koophandel. En een jaar later, nu een jaar geleden ben ik gestopt als gastouder. In het begin vond ik dat nog erg spannend, zou het bloggen wel een stabiel inkomen generen. Maar ik kon het niet meer combineren. Als ik uitgenodigd wilde worden voor een persreis en mijn man kon een week vrij krijgen wilde ik niet zitten met dat ik ook daarvan een week vrij moest nemen. Achteraf ben ik heel erg blij dat ik die stap heb genomen. Ja, er is heel veel tijd in gaan zitten en nog steeds ben je er eigenlijk 24/7 mee bezig. Maar dat hoor je vaak bij ondernemers; je moet er toch een aantal jaar of flink wat uren in investeren voor je er profijt uit kan halen.

Zoals het nu gaat ben ik zeer tevreden, zowel omdat ik nu van mijn hobby / passie mijn werk heb gemaakt. Met het schrijven en online gebeuren wat ik ook zou doen als hobby kan ik nu geld verdienen. Plus dat wat ik nu verdien, had ik toen ik in loondienst was niet gehaald. En ik vind het ook niet erg, want ja er moeten betaalde opdrachten geschreven worden maar ik kan zelf kiezen wat wel en wat niet. Ik kan zelf mijn uren indelen, dus als ze op school hulp nodig hebben dan hoef ik niet eerst wat te regelen. De kinderen gaan ook voor, want uiteindelijk doe ik het voor hen. Het levert fijne extraatjes op zoals weekendjes weg, vakanties (want ja, je krijgt geen vakantiegeld, maar dit is een fijne tegemoetkoming), nieuw speelgoed en soms ook nieuwe kleding. Op die laatste twee ben ik wel heel kritisch want ik wil niet mijn kinderen verwend worden. Dagjes uit oké, dat is ook gewoon tijd samen doorbrengen omdat ze thuis ook regelmatig zichzelf moeten vermaken omdat ik achter de laptop zit, maar materieel is een ander verhaal.

En heb jij van je hobby je werk kunnen maken?

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Het liefste reist ze de hele wereld over, ze heeft een zwak voor kwalitatief speelgoed en probeert de vele uurtjes werken te compenseren met quality time doorbrengen met het gezin. Daarom ook dat dat haar favoriete onderwerpen zijn om over te schrijven. Altijd in voor een spontane actie.
mamaliefde@gmail.com'