Wel of geen derde kind?

In de tijd dat ik in de kinderopvang werkte was het opvallend dat kinderen die de leeftijd van twee jaar hadden bereikt op een gegeven moment gebracht werden met de mededeling dat ze een broertje of zusje kregen. Nu onze zoon twee jaar is snap ik helemaal waarom, stiekem begint het hier ook wel te kriebelen. Het lijkt me heerlijk om weer zo’n klein babytje te mogen verzorgen. Daarnaast is het voordeel dat het leeftijdsverschil tussen alledrie de kinderen niet al te groot is.

Lees ook: Compleet overzicht voor de baby & zwangerschaps uitzet

Ze worden zo snel groot

Het verbaast me niets dat dit vaak zo rond de twee jaar begint te groeien. Als ik kijk naar onze zoon is hij de laatste tijd zo gegroeid. Met name in zijn gedrag dat het een echt eigen persoontje begint te worden dat continu nee roept en een eigen mening heeft. Op de peuterspeelzaal krijgen we ook te horen dat hij goed meekomt en ze zijn zelfs te spreken over dat hij zo goed luistert. Iets waar we thuis helaas nog niet zoveel van merken, hij gaat er altijd tegenin. Nu had ik al wel even het gevoel dat hij ons voor de gek houdt, dat wordt nu steeds zekerder. Hij stapt ook rustig in het rond.

Na twee kinderen, zowel een jongen als een meisje, hebben we alles wat we nodig zouden hebben wel in huis. Of het nu gaat om de babykamer, uitzet of kleding. Een deel van de spullen hebben we al weggeven / verkocht via Marktplaats. Na twee zwangerschappen krijg je toch een beter beeld van wat je echt nodig hebt, en wat leuk maar extra is.

Waarom ik twijfel?

Natuurlijk zijn er ook een heleboel redenen waarom (nog) niet.

  • Ik zit niet echt te wachten op weer een zwangerschap van negen maanden.
  • Laat staan het bezoekje aan de huisarts om het spiraaltje te laten verwijderen. Dat is echt niet zo prettig. De voorgaande twee keer hoefden we niet eens te proberen voordat ik zwanger was.
  • Momenteel ben ik al bezig met het maken van plannen wat ik allemaal zou kunnen doen met de ruimte die straks vrij komt als de box (voor de gastbaby) weg is.
  • Dan moet er toch echt het één en ander veranderen aan de indeling van de kamers om ruimte te maken in de babykamer.
  • Stiekem ben ik wel blij dat ze groter worden en er steeds beter gecommuniceerd kan worden, ik zit niet te wachten op weer al dat huilen.
  • We hebben het door het bloggen nu financieel een stuk ruimer dan vorig jaar al moeten we nog steeds opletten waar we het geld aan uitgeven. Toch is het wel zo fijn om eerst weer een spaarrekening op te bouwen.
  • Ik vraag me nu al af hoe ik dat straks ga doen als ik werk als gastouder en in de zomer een kind naar de basisschool en peuterspeelzaal moet brengen. Het is toch wel fijn om dan even te wachten tot ze zelf kunnen fietsen. En anders toch misschien die bakfiets aanschaffen.

Ik blijf het lastig vinden, aan de ene kant is het zo goed met twee kinderen, toch gaat mijn voorkeur uit naar drie. In het begin wilde ik er zelfs vier, dat hoeft van mij niet, tenzij de derde een tweeling is.

Wat was bij jullie het moment om deze knoop door te hakken? (Of om van één kind naar twee te gaan)

Wel of geen derde kind? Je kan twijfelen om diverse redenen; wat zijn de voordelen of nadelen, wat zijn de financiële gevolgen, wat zijn ervaringen? Wat neem je mee in de overweging - Mamaliefde.nl

Summary
Review Date
Reviewed Item
Wel of geen derde kind? Wat zijn de voordelen of nadelen en financiële gevolgen?
Author Rating
51star1star1star1star1star

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Verslaafd aan chocola en sinds kort aan bloggen. Houdt van reizen, lekker eten en natuurlijk quality time doorbrengen met het gezin. Altijd in voor een spontane actie.
Volgende
Vorige

Comments ( 32 )

  • Mijn zoontje is nu 7 maanden en ik zou nu al heel graag een 2e kindje willen. Maar in september ga ik trouwens en wil ook wel even lekker van deze spruit genieten en mijn aandacht alleen op hem richten, dus voorlopig nog even niet.

    • Voor je het weet is het september! Wie weet wat er dan allemaal tijdens de huwelijksnacht kan gebeuren 😉

  • Ik bleek al zwanger van nummer 2 toen de oudste 7 maanden was en we er eigenlijk nog niet klaar voor waren. Die eerste tropenjaren hebben de knoop voor ons doorgehakt. Geen nummer 3. Teveel stress en geregel… Pfff en mijn ene oma had notabene 14 kinderen en de ander 8…

    • Dat had ik ook, alleen bij acht maanden zwanger. De wens voor een tweede was er zeker wel, alleen niet zo snel. Daarom daarna ook heel bewust gekozen om toch het spiraaltje te plaatsen. Is het enige wat echt lijkt te werken voor mijn lichaam.

  • Ik hoop eerst nog op een tweede, daarna ga ik wel nadenken over een derde 😉

    • Dat is inderdaad wel handig voor een derde kindje 😉 Tenzij het natuurlijk een tweeling is.

  • Mijn schoonmoeder vraagt zo ongeveer elke week wanneer de tweede komt. Dat het er wel tijd voor is, dat het goed zou zijn voor Loïs. IK moet er nog niet aan denken… Mijn kleine handenbindertje EN een baby…. Nooo thanks… Ik wil graag wachten tot ze 3 is en het dan opnieuw proberen. Althans, als het dan goed voelt. Het allerbelangrijkste is natuurlijk wat je er zelf van vind, en niet de maatschappij je vrienden of je schoonmoeder 😉

    • Hebben schoonmoeders daar niets over te zeggen? ;-p Nee hoor, groot gelijk heb je. Aan de baby wil je ook alle aandacht kunnen geven die he tnodi gheeft.

  • Wat een moeilijke beslissing lijkt me. Logische reden ‘waarom niet’, al hebben al die redenen wel een praktische oplossing denk ik. Ik ben benieuwd waar jullie uiteindelijk voor gaan kiezen;)

    • Ik denk dat de tijd dat zal leren. Manlief is er volgens mij nog niet zo aan toe. En wil het nite overhaasten.

  • Hier maar 1 kindje en ik blijf het soms moeilijk vinden dat ze alleen is en zal blijven

  • Wij gingen ervoor toen onze 2e 2jaar werd. Helaas valt er over planning niets te zeggen en heeft het lang op zich laten wachten. Zwanger worden ging toen niet meer zo makkelijk als bij nr 1 en 2. Nu zit er tussen de 2e en 3e iets meer als 4 jaar.

    • Dat is ook zeker iets om mee te nemen, resultaten in het verleden zeggen niets over de toekomst. Je bent zelf toch ook weer wat jaartjes ouder.

  • Doe maar drie hoor! Wij zijn echter nog in afwachting of er een tweede komt.
    De derde zal waarschijnlijk niet lukken, omdat wij afhankelijk zijn van adoptie en dat proces duurt te lang om een derde kindje mogelijk te maken. Helaas!
    Want wij hadden graag een gezin met drie of vier kinderen gewild.

  • Nummer 2 kwam pas 5,5 jaar na nummer 1. Want je moet het met zijn tweeën doen. En niet iedereen had even sterk de wens voor een tweede hier. Dus ik ben heel blij met mijn cadeau. En om praktische redenen denk ik maar gewoon niet over een derde. Hoewel ik de kriebels zeker toen hij 2 werd wel herken.

    • Ja he, dat is echt zo’n omslagpunt. Snap je praktische redenen helemaal, soms is het toch beter naar je ratio te luisteren.

  • Bij mij was het voor mezelf duidelijk dat ik een derde kindje wilde toen de jongens ronde de 3 waren. Mijn man heeft er echter nog 3 jaar langer over na moeten denken. Inmiddels zijn we al ruim 12 maanden bezig voor dat 3de kindje maar helaas nog steeds niet zwanger.

    • Dat is ook lastig, als de wens er wel is maar het niet helemaal gaat zoals je zou willen.

  • Je weet inderdaad nooit hoe lang het duurt en óf het gaat lukken, maar er goed over nadenken is inderdaad erg belangrijk. Een kindje krijgen en opvoeden is natuurlijk niet niks. Ik zou zelf graag 2 (of 3) kindjes willen….maar denk dat het bij 2 blijft 😉

    • Twee is in principe ook goed, dacht daar in het begin anders over. Maar zou het niet erg vinden als het zo blijft.

  • Het is toch dat gevoel dat ons gezin nog niet af is dat voor ons de doorslag gaf om voor een derde te gaan. Helaas wil het nog niet zo lukken en begin ik ook steeds meer te twijfelen. De klok tikt door en mijn kinderen worden steeds ouder. Toch blijven die kriebels daar en heb ik gewoon dat getal 3 in mijn hoofd.

    • Zo oud ben je toch nog niet? Wel vervelend als je het graag wilt. Het leeftijdsverschil tussen mij en mijn broertje is 8 jaar, was ook echt als derde een ‘nakomertje’ toch kon ik het met hem beter vinden dan met mijn zusje met wie ik twee jaar scheelde.

  • Wij hadden altijd al dat we er 3-5 tal wilden. Toen we dus voor de eerste gingen was het voor ons redelijk normaal om gewoon daarna de natuur zijn gang te laten gaan. Toen ik zwanger was van de tweede beslisten we om voor 4 te gaan. Toen de vierde er was nam ik ook een spiraaltje maar dat beviel me niet hormonaal dus liet ik deze een half jaar later of zo weer verwijderen (wat ik trouwens helemaal niet naar vond of zo). Toen de vierde nog wat ouder was (bijna 1,5 jaar dacht ik) zijn we toch maar voor de vijfde gegaan 😉 . Dus aan mij heb je niet zoveel hulp denk ik haha.

  • Onze eerste zwangerschap was gepland. Toen onze zoon 8 maanden was, bleek ik voor de tweede keer zwanger te zijn. Dat was wel even schrikken, vooral toen het een tweeling bleek te zijn. En zo hadden we in 16 maanden 3 kindjes…
    Die eerste tijd was natuurlijk druk (maar ook heel leuk) en na ongeveer 3 jaar wilden we nog wel graag voor een vierde kindje gaan. Maar deze derde zwangerschap heeft heel lang op zich laten wachten…
    Inmiddels ben ik weer zwanger en… weer van een tweeling.
    Als alles goed mag gaan hebben we straks dus 5 kindjes onder de 7,5 jaar! Dat er een ‘gat’ tussen de oudsten en de jongsten zit van ruim 6 jaar, dat maakt het extra bijzonder.
    Wij wilden altijd graag een groot gezin, maar dat het zo zou gaan hadden we nooit gedacht, het bewijst maar weer dat dit soort dingen zich niet laten ‘plannen’….

  • Bij ons was dat moment na de 2e bevalling. Die viel me vies tegen. En na de zomervakantie, die niet echt ontspannen is met baby en peuter, wisten we het zeker: het is leuk, maar dit gaan we niet nog eens verlengen met 2 jaar of 4 jaar…. Hoe graag ik ooit ook 4 kinderen wilde. Het is genoeg zo. We kunnen alles doen wat we willen. We hoeven niets aan te passen en we zijn gelukkig! Maar………… het blijft soms wel kriebelen hoor. Zoals bv. met Kerst als we aan een grote volle tafel zitten (ik kom uit een gezin met 4 kinderen). Maar bij ons kan het niet meer omdat mijn man zich heeft laten steriliseren. En dat voelt goed.
    Voor al je twijfels: er is altijd een oplossing voor alles. Het leven vormt zich vanzelf wel weer. Je kunt van tevoren bedenken en twijfelen wat je wilt, maar als je iets echt wilt dan lukken al die randzaken ook wel.
    Succes met beslissen!

  • Wij hebben 1 zoontje van 6 jaar. Toen hij 2 was ben ik bewust gestopt met de pil. Alleen toen gingen mijn man en ik kwakkelen met onze gezondheid en kwam er maar geen zwangerschap, we hadden ook geen zin in de medische malle molen. Tot begin vorig jaar bleef het wel kriebelen maar toen kwamen we zelf tot de conclusie dat het nu goed gaat met ons en nu met zijn drietjes alles kunnen doen wat we willen dat we niet ten koste van alles een tweede kindje willen/moeten hebben. we komen er ook eerlijk voor uit en leggen ook de beweegredenen uit en dit begrijpt iedereen ook. Ik kom nu ook op het punt dat ik de baby spullen weg wil gaan doen….

  • Ik heb er drie zoals je weet. Er zit 4 jaar verschil tussen Zoonlief en ’t kleinste manneke en dus 6 jaar tussen hem en Dochterlief. Ik vond het verschil van 2 naar 3 kinderen zoveel groter dan het verschil van 1 naar 2. Misschien ook omdat de eerste 2 dichter op elkaar zaten (2 jaar verschil). Misschien omdat ik maar 2 handen heb. Misschien omdat ik nu alleenstaande moeder ben en dat ik dat eerst niet was. Ik weet het niet maar mijn leven veranderde erg met 3 kids terwijl dat eerst niet wezenlijk veranderde. Ik had eerst hetzelfde leven met 1 kind en toen hetzelfde leven met 2 kinderen en toen een heel ander leven met 3 kinderen maar ik houd wel zielsveel van mijn kleine derde dus ja ik zou het natuurlijk voor geen cent veranderen 🙂

  • Oh, wat lastig… Ik kan geen één goed rationeel argument bedenken om kinderen te willen: je kunt niet zwanger raken, miskramen krijgen, je kind vroeg of laat verliezen, kijk in welke wereld ze opgroeien en puur voor jezelf een kind willen is ook zo egoïstisch 😉

    En toch… Toch zijn er de kriebels en verlangens. Vreemd toch eigenlijk?

    Als christen kan ik voor mezelf zeggen dat het een verlangen is dat God in je hart legt. Maar ik blijf het lastig vinden. Praktische zaken lossen zich altijd wel weer op.

    Zelf hebben we meegemaakt hoezeer het je kwetst als je je kindje verliest. In ons geval ons dochtertje na 41 weken zwangerschap, tijdens de bevalling. En toch verlangden we weer naar “nieuw leven”. Maar waarom? Ik kon werkelijk waar geen een overtuigend rationeel argument vinden.

    Natuurlijk mag je je verstand gebruiken als het om een kinderwens gaat maar alleen je ratio/praktische argumenten zal je niet overtuigen. Je gevoel, fysieke mogelijkheden, de tijd… zal denk ik veel doorslaggevender zijn.

    Dus uhmmm… Weer die schattige babyfoto’s van de oudste twee tevoorschijn toveren en wekelijks met je man bekijken? 😉

    Overigens, als iemand hét argument heeft om kinderen te willen houd ik me aanbevolen 🙂

  • Bij alle drie de keren was mijn oergevoel gewoon veel te sterk. Ik heb het nooit gerationaliseerd. Maar als een inkomen meespeelt of bijv praktische zaken als genoeg ruimte o.d. dan kan ik me dat voorstellen dat je bepaalde afwegingen afweegt met je verstand ipv met je gevoel 😉 Als je meer wilt weten hoe het is met 3 kids dan weet je me te vinden!

  • Ik heb altijd al geweten dat ik een groot gezin wilde. Mocht dat mij uiteraard gegund zijn, dan is dat fantastisch. Het leven valt alleen helaas niet echt te plannen. Ziet je leven er financieel gezien echt barslecht uit, dan zou dat een punt van bezinning moeten zijn om het voor iedereen leuk te houden, vind ik. Voor de rest zou alleen nog Moeder Natuur mij tegen kunnen houden hihi (hope not!)

  • Mijn wens begon vrij laat, maar ik dacht altijd maar aan 1 kindje in dit plaatje, nu heb ik er drie. Niet gepland, wel gewenst! De dynamiek is echt heel bijzonder en zo anders weer als met twee kinderen. Maar je hoort mij niet zeggen dat je gelukkiger bent met 1, 2 of 3 kinderen of misschien wel geen kinderen. Dat zie ik wel om mij heen, zonder wil met, 1 wil 2 enzovoort. Maar met mijn trio ben ik dik tevreden.

  • Ik heb 3 kinderen. Een jongen van 5, een jongen van 3.5 en een meisje van 9 maanden. Ik vond de beslissing voor een 3e ook heel lastig. Rationeel was 2 op zich genoeg en financieel wel prettig om alles te kunnen blijven doen maar toch voelde het gezin niet compleet en dan kun je van alles bedenken waarom je het niet moet doen maar gevoel blijft uiteindelijk toch doorslaggevend. Ik vind het wel heel leuk om er nog een meisje bij te hebben en het gezin voelt nu ook compleet. Maar man wat was het zwaar nog een 3e erbij! Die eerste maanden met huilen. Help! En nu moet je opsplitsen als gezin. De een gaat wat met de jongens doen en de ander blijft thuis bij de baby die slaapt. Niet leuk! Maar goed die periode gaat gelukkig ook weer voorbij. Stel je in op een pittige periode en ga af op je gevoel en of je je erbij neer kunt leggen als het bij 2 kinderen blijft. Succes met de beslissing.

Enroll Your Words

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

To Top