Wat zou jij doen?

Het is zondagavond, de kinderen liggen op bed en je zit gezellig met je man op de bank tv te kijken. Even bijkomen van een lang weekend met een logeetje. Het was heel gezellig, maar de rust is ook meer dan welkom. Natuurlijk wel met laptop op schoot, blogjes schrijven natuurlijk niet zichzelf. De telefoon gaat, om kwart over tien. Geen tijdstip waarop je normaliter nog een telefoontje ontvangt. Het telefoonnummer is afgeschermd. Vooruit, we nemen wel op. Aan de andere kant  van de verbinding hoor je een mevrouw praten. Je gebaart dat het geluid iets zachter moet van de tv. In een keer ben je helemaal alert.

De mevrouw in kwestie is van de crisisdienst van Bureau Jeugdzorg. Of het klopt dat we pleegouders zijn van N. Ja, een paar maanden geleden zijn we pleeggezin geweest voor hem en heeft hij hier een paar weken doorgebracht. Tot hij bij zijn vader terecht kon. Een periode die niet veel langer had moeten duren. Daarna hebben we niets meer van hem of zijn familie gehoord. Tot dit telefoontje. Wat blijkt. Moeder is niet beschikbaar en N. zit samen met zijn nog jongere zusje op het politiebureau te wachten tot ze bij iemand terecht kunnen. Zowel vader als oma zijn niet telefonisch bereikbaar. Dat is natuurlijk de fijnste oplossing. Mocht dat niet nodig zijn dan worden er zogenaamde noodgezinnen gebeld. Dit zijn over het algemeen pleeggezinnen met een ruime ervaring in de pleegzorg met een bedje dat stand-by staat voor dit soort crisispleegzorg situaties. In het systeem staat echter ons telefoonnummer en ze wist niet helemaal hoe het zat, dus belde ze voor de zekerheid. Soms is het zo dat kinderen in het weekend ondergebracht worden bij het pleeggezin om de ouders te ontlasten. Ik geef aan dat dit niet zo is en dat als er echt een noodoplossing nodig is ze maar moeten bellen.

Anderhalf uur lang hoor ik niets, tot kwart voor twaalf. We waren al min of meer bezig om richting de slaapkamer te verhuizen. Manlief moet de volgende ochtend om zes uur werken, dus heeft zijn wekker rond vier  uur / half vijf staan. Ja, dat is dus een kort nachtje. Of we toch die nacht twee logeetjes kunnen gebruiken. Er is echt niemand bereikbaar. Wat zou jij dan antwoorden?

Precies, tegen zo’n situatie zeg ik geen nee. Het logeertentje waar het nichtje in had geslapen stond er nog. Baby boy wordt verhuisd van de babykamer, want dat was zo lekker rustig, naar het ledikantje bij ons op de kamer. Bedjes worden opgemaakt en om kwart voor een ‘s-nachts stuiteren er twee peuters het huis in. Met hun jassen en schoenen nog aan stuiven ze gelijk af op de speelgoedkast. De sinterklaashoek wordt gelijk ontdekt en benoemd. Kijk eens sinterklaas, kijk eens paard, kijk eens… N. blijkt zowaar mijn naam nog te kennen, ondanks dat er vijf maanden geen contact meer is geweest. Volgens de twee medewerkers herkende hij zelfs het huis aan de buitenkant. Nadat er afscheid is genomen nemen manlief en ik allebei een kindje mee naar boven. Dan stuur ik manlief naar bed zodat ik de kinderen op bed kan leggen. Dit gaat zowaar zonder noemenswaardige problemen. Iets wat we eerlijk gezegd niet gewend zijn van N. Sterker nog, hij is superlief en beschermend tegenover zijn jongere maar zeer taalvaardige zusje. Om een uur lig ik dan toch zelf in bed. Wakker, de gedachten tollen door mijn hoofd. Heb ik hier wel goed aan gedaan. Hoe vroeg zullen we gewekt worden / hoe vaak moeten we er uit vannacht? Gaat het morgen lukken om ze ergens ander onderbrengen en ga zo maar door. Rond half drie moet ik er inderdaad een keertje uit. Even troosten en het was vrij snel weer goed. Gelukkig voordat de anderen wakker worden, op vier huilende kinderen in het midden van de nacht zit niemand te wachten. Daarna lukt het me eindelijk om vrij snel in slaap te vallen.

Rond kwart voor zeven wordt ik gewekt door onze dochter die haar kamer uit wil. Snel glip ik even naar zolder om een schoon setje kleding op te halen. Van beneden haal ik twee schone luiers zodat ik niet de babykamer in hoef waar nog twee kinderen liggen te slapen. Ik trek dochterlief haar kleding aan, schiet zelf wat aan en geef baby boy een schone luier en zijn ochtendflesje zodat we naar beneden kunnen. Voor dochter zet ik een boterham klaar en haal baby boy ook naar beneden. Gisteravond heb ik nog snel even oma gevraagd of zij het zou redden om een kleindochter naar de peuterspeelzaal te brengen. Het is maar 175 meter, maar met vijf jonge kinderen zie ik dat niet zitten. Aan het einde van de ochtend zou daar zelfs nog een zesde bij komen!

Die ochtend was het wachten op een telefoontje, aan het einde van de ochtend werd ik eindelijk gebeld door de crisisdienst van de pleegzorginstelling. Ze had nog niets gehoord van Bureau Jeugdzorg en kreeg daar niemand te pakken, of ik al iets wist. Eh, nee. Iets later kreeg ik telefoontje dat er welgeteld een collega op die afdeling aanwezig is, en net op dat moment in vergadering. Na de lunchpauze zou ze contact zoeken. Dan was zij (diegene die ik op dat moment aan de telefoon had) echter weg, want ze werkte alleen de ochtenden. De eerste twijfels of het vandaag allemaal zou rondkomen begonnen te groeien. In de middag werd ik gebeld, op het moment dat ik zelf aan het bedenken was of ik niet zelf moest bellen. Toen ik melde dat ik op dat er op dat moment zes kinderen in huis waren begon volgens mij het besef te groeien dat er inderdaad een oplossing moest komen. Een half uur later was het rond en kreeg ik te horen dat Bureau Jeugdzorg nog een half uur later op de stoep zou staan om de kinderen op te halen en onder te brengen bij hun vader. Altijd een fijne gedachte dat ze bij iemand terecht kunnen die ze kennen.

Dinsdag kreeg ik een whatsappje van de vader om te bedanken dat de kinderen hier een nachtje welkom waren geweest. Voor mij vanzelfsprekend. Wat zou jij hebben gedaan?

Volgende
Vorige

Comments ( 25 )

  • Jeetje! Wat een heftige zondagavond, -nacht en maandag. Ik zou het ook gedaan hebben, pleegzorg of niet. Voor kindjes sta je klaar. Je moet eigenlijk wel. Hoe reageerden je eigen kindjes?
    Marlieke onlangs geplaatst…De vijf succespunten van onze emigratieMy Profile

    • Die zijn het ondertussen gewend dat ze niet alleen zijn en er regelmatig een kindje blijft slapen / spelen. Anders zou ik het ook niet doen.

  • Ik had het vorige week, geen peuters maar een puber om 21;30 uur in de problemen. 2 Nachten gebleven en bij bureau jeugdzorg geweest. Ik zou het zo weer doen, ondanks dat het wel heel erg vermoeiend is al die emoties.

    • Goed dat je het ook doet! Een puber lijkt me wel erg lastig. Doen jullie ook crisisopvang?

  • ik vind het zo mooi dat je dit doet….
    ik zou het ook doen, je laat niemand buiten in de kou staan…

  • tjee wat heftig eigenlijk. Ik had de kinderen ook niet in de kou laten staan, dat zou ik nooit over mijn hart verkrijgen. Wat super om dit zo op te schrijven. Ik denk dat bekendheid geen kwaad kan.
    Marijke onlangs geplaatst…Woordeloze woensdag: VerhuisdoosMy Profile

    • Precies, heb even getwijfeld in verband met privacy maar volgens mij kan dit wel

  • Een behoorlijk heftig verhaal, maar ik kan me goed voorstellen dat je in zo’n situatie geen nee zegt. Voor de kinderen is het al erg genoeg en je kunt ze toch ook niet aan hun lot overlaten?
    Erg fijn dat ze dan bij jullie terecht kunnen!
    Aukje onlangs geplaatst…Biologisch boodschappen doen bij LidlMy Profile

  • Heftig zeg! Ik zou de kindjes ook opvangen, niemand kan kinderen toch zomaar aan hun lot overlaten??
    Angelique onlangs geplaatst…Review | Wibra parfumMy Profile

  • Ontzettend fijn dat er mensen zoals jij zijn waar kinderen terecht kunnen!! Geweldig.

    En ik zou het ook doen. Kinderen kunnen er vaak zelf niets aan doen en die laat je niet in de steek.
    Ceciel onlangs geplaatst…Zwarte Piet boterham, Dutch Bento.My Profile

  • ooh, wat lief seg! Maar wel druk. Natuurlijk is dat altijd zielig en ik zou ook niet snel nee zeggen maar ik zou toch ook m’n kop zot krijgen met allerlei gedachtes die blijven hangen en rondspoken + hopend dat ze ons huis niet op stelten zetten haha.
    Sofie onlangs geplaatst…Onder de loep : RefluxMy Profile

  • Ja ik zou het ook hebben gedaan, zou die kindjes niet kunnen laten zitten. Maar wat ontzettend schrijnend om te lezen. Wat een gehannes met die kindjes. Wij denken er ook aan om over een tijdje aan pleegzorg te doen. Op welke manier weten we nog niet, op welke termijn ook niet. Eerst zelf op de rit komen. Maar wat super om te lezen dat er mensen als jullie zijn!
    Maai onlangs geplaatst…Zeg dit NIET tegen een zwangereMy Profile

    • Wat goed dat jullie overwegen dit ook te doen. Je hebt verschillende varianten; weekend, crisis (kortdurend) en perspectief biedend (minimaal tot 18 jaar). Tijdens de selectie / training gaan ze daar vaak met je over praten. Eerst maar eens nummer drie op de wereld toch?

  • Jeetje zeg, wat een verhaal! Ik zou ze denk ik ook wel opgevangen hebben, zeker als ik het ‘gewend’ zou zijn, zoals jullie. En toch: ik vind het knap, die pleegkindjes die je steeds wisselend over de vloer hebt. Ik weet niet zo goed of ik het zou kunnen, hecht heel veel aan structuur etc en dat is er dan niet altijd – dat onverwachte zeg maar, hoe moet ik daarmee omgaan?
    Gwen onlangs geplaatst…Het gemak de tweede keerMy Profile

    • Als je veel waarde hecht aan structuur kan crisis heel lastig zijn. Voor veel kinderen die iets langer blijven kan het juist wel heel erg goed zijn.

  • Gelukkig zijn er mensen zoals jullie! 😀 Wat mooi geschreven ook.

  • Ik vind het zo goed dat jullie dit doen! Ik zou hetzelfde doen hoor. Je laat geen kindjes zomaar op straat staan, of nu dan het politiebureau.

  • Pittig hoor! Ik zou hetzelfde gedaan hebben. Het blijven toch kinderen, onschuldig aan de situatie…
    Cyn onlangs geplaatst…Park van SintMy Profile

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.