Niet dat ik er ooit van heb gedroomd of die behoefte heb gehad. Laat mij maar lekker mij zijn. Op een eerder verzoek van de EO ben ik daarom ook heel terughoudend geweest. Als de Noorse staatstelevisie je via je blog benadert. Of om precies te zijn een Belgisch onderzoeksbureau in opdracht van een Noorse zender maak je mij toch nieuwsgierig. En raak je in gesprek. Of ik bereid ben om mee te werken aan een interview over de work-life balance van Nederlandse vrouwen. Het plaatje dat ze van mij hadden gekregen was dat ik de ‘modale Nederlandse vrouw’ zou zijn. Part-time werkend, thuis bij de kinderen, getrouwd, vrijwilligerswerk etc. Dat is echter voer voor een heel ander blogje, die volgt als de uitzending is geweest.

Bij dat ene interview bleef dat echter niet. De dag dat ze zouden komen, ze als in presentatrice vanuit Noorwegen en cameraman vanuit België, werd er gebeld dat hij ziek was. Of het verschoven kon worden. Vervolgens ontstond er een miscommunicatie. Volgens haar informatie was ik ‘enkel’ thuisblijfmama en dat was niet goed genoeg. Of ik andere mama’s kende die parttime werkte voor een groepsinterview. Vooruit, ik beloof wat rond te vragen, maar op een dusdanig kort termijn is het lastig om ‘slachtoffers’ te vinden. Of een omgeving met andere moeders zoals in een café. Door omstandigheden van ons uit wordt het op de lange baan geschoven.

Tot ik maandagavond, nog geen halve week later, een stiekem best wel dwingend, telefoontje krijg dat ze graag deze week woensdag of volgende week dinsdag overkomen. Op dinsdag werk ik, dus dat is geen optie. Ik beloof wederom wat rond te vragen. Stiekem voel ik me best wel dubbel. Aan de ene kant is er de ‘belofte’ dat ik was zou rondvragen, wat ik ook netjes ben nagekomen. En baal ik er van dat het toch niet lijkt te lukken. Aan de andere kant voel ik me een beetje voor haar karretje gespannen. Het ‘als je een duim geeft je hand gepakt wordt’ gevoel. Je zegt het een toe, en vervolgens wordt er nog veel meer verwacht. Want, als je aangeeft dat je dinsdag niet kan omdat je werkt willen ze toch ook graag dinsdag werken. Als in; de volgende dag in plaats van volgende week. Omdat je met de kinderen van een ander te maken heeft natuurlijk eerst even toestemming vragen. Als die er is betekend dus heel snel zoveel mogelijk opruimen zodat het tenminste een beetje lijkt alsof je je huishouden op orde hebt. Gelukkig heb je de volgende ochtend nog even als de kinderen op bed liggen. Een voordeel heeft het wel; je hebt niet lang last van zenuwen.

Natuurlijk valt dat altijd tegen wat je in zo’n korte tijd voor elkaar gedaan krijgt. Zo ben ik nog aan het dweilen in een trui met vlek als ze voor de deur staan. Dat is natuurlijk slechte planning van mijn kant. Gelijk komt het verzoek dat ze dat dweilen ook graag willen filmen. Dus ik eerst naar boven om een kam door mijn haren te halen en een ander truitje aan te trekken. Ik kreeg gelijk zo’n draadmicrofoon aan mijn truitje bevestigdDaarna worden de kinderen wakker / willen niet slapen dus worden die uit bed gehaald en krijgen een schone luier. Na het slapen willen ze altijd wat eten / drinken dus nemen we plaats aan tafel voor een fruit momentje. Buiten is het ontzettend warm en zonnig, de deur staat open zodat we daarna verhuizen naar buiten. Voor de zekerheid wel met jassen aan. Er zijn er tenslotte een paar net verkouden geweest.

Nadat er ook nog wat beelden zijn gemaakt terwijl ik met de kinderen aan het spelen ben wil ze me graag wat vragen stellen.  Ik probeer nog of daarmee even gewacht kan worden tot manlief thuis is. Zodat ik mijn aandacht niet hoef te verdelen. Ze is echter dan bang dat de zon en warmte gezakt is en wil graag buiten filmen. Met de kinderen naast me en op schoot. Cliché vragen zoals; ‘Wat vind je van moeders die voor een carrière kiezen en hun kind vijf dagen naar de opvang brengen”‘ en ‘Voel je je niet afhankelijk van je man?’ Uiteindelijk weet ik het ‘voor mijn gevoel’ mooi te praten dat ik in het verleden van alles heb gedaan zoals seminars bij de Verenigde Naties in Genève en werkbezoeken aan het Europees Parlement in Straatsburg. Natuurlijk worden de foto’s daarvan ook in beeld gebracht. Daar was ze toch wel onder de indruk van.

Onze zoon had op een gegeven moment de plantjes gevonden die ik afgelopen week met onze dochter had geplant. Voor mij het moment om het te onderbreken en boven even een nieuw pakje met doekjes te halen. Ik had hem daar weggehaald, maar als ik beneden kom zit hij de aarde te eten en staat de camera er vol op. Dat was niet helemaal de bedoeling. Als manlief dan toch thuiskomt moet dat drie keer ‘opnieuw’ gefilmd worden. Zo blijft er niets origineels aan over. De kinderen lijken het buiten ondertussen ook wel een beetje zat te worden. Met de jongste twee verdwijn ik naar binnen terwijl manlief buiten nog wat vragen beantwoord.

Nadat het oppaskindje is opgehaald is het tijd om te koken. Natuurlijk wordt dat ook gefilmd. Van alle kanten, inclusief van buiten door het raam. Dochterlief was gelukkig in een vrolijke bui dus hielp met het dekken van de tafel. Dat doet het natuurlijk altijd goed ;-) Waarna we aan tafel gingen. Voor de zekerheid maar prinsessenstamppot gemaakt. Lekker eenvoudig en snel klaar, ja gesmokkeld met een pakje aardappelpurreepoeder en de kinderen eten groente op deze manier zonder al teveel gepluk. Je hebt toch een beetje je ‘eer’ hoog te houden.

Met een kleine drietal uurtjes film gingen ze weer weg. Daar bleef het echter niet bij, later die avond belden ze met het verzoek of ze morgen toch nog langs konden komen. Of we niet op pad gingen en dat konden filmen. Woensdag is niet alleen mijn vrije dag maar bij voorkeur ook een rustdag. Even gewoon lekker niets. Zeker ook een must voor onze dochter na twee lange ochtenden op de peuterspeelzaal. Nu waren natuurlijk gisteren de provinciale en waterschapsverkiezingen. In principe probeer ik altijd wel te stemmen, dus stelde ik voor dat ze dat konden filmen. Gelukkig bleef het dit keer bij nog geen kwartier filmen. ‘s-Middags volgde deel 2. Namelijk een bezoekje aan de kinderboerderij.

Een bijzondere ervaring, maar ondertussen ben ik blij dat het bij een paar uur is gebleven. De combinatie gefilmd worden en kinderen is gewoon geen succes, voor beide heb je 100% de volledige aandacht nodig. Bovendien kreeg ik de neiging om continu naar de gang te rennen om te zien hoe ik er uit zag. Dat plukje haar dat die lelijke plek aan de haargrens moest verbergen zat natuurlijk nooit goed. Zo heel veel natuurlijks is er ook niet meer aan na drie keer binnen komen, gemaakt aan tafel met elkaar praten over hoe de dag ging of het spelen met de kinderen. Ja, ik zit met enige regelmaat op de grond om samen te spelen, maar hier zaten een paar gemaakte situaties tussen. De scenes buiten voelde aan de ene kant gemakkelijker. Misschien omdat je toch vrij snel ‘gewend’ raakt aan de aanwezigheid van de camera. Aan de andere kant naar de konijnen kijken terwijl er een enorme camera op je gericht staat en andere mensen kijken voelt ook niet prettig. Trouwens achteraf besefte ik me dat ik ze niet eens een kop koffie / thee heb aangeboden. Was zo uit mijn ‘natuurlijke’ doen. Komt natuurlijk ook doordat ze gelijk begonnen met filmen. Ohja, aarde hebben mijn kinderen nog nooit gegeten. De oudste heeft het wel eens geprobeerd, maar dat heb ik haar toch heel snel geprobeerd af te leren. Ik weet dat dat iedereen wel eens kan overkomen, maar toch. Om dat straks op tv terug te zien… Brengt mij wel eens terug naar de vraag hoe je de privacy van je kinderen op tv en internet het beste kan beschermen. Gelukkig bepaal je als blogger zelf welke foto’s en verhalen er wel of niet worden gedeeld. In zo’n programma zijn er anderen die de beelden kiezen. Nee, die five minutes of fame zijn niet voor mij weggelegd.

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Het liefste reist ze de hele wereld over, ze heeft een zwak voor kwalitatief speelgoed en probeert de vele uurtjes werken te compenseren met quality time doorbrengen met het gezin. Daarom ook dat dat haar favoriete onderwerpen zijn om over te schrijven. Altijd in voor een spontane actie.