Waar zouden we zijn zonder de oma’s?

Waar zouden we toch zijn zonder de oma’s? Als baby ben je afhankelijk van je moeder, maar naar mate de tijd vordert wordt je steeds zelfstandiger tot je je in de pubertijd gaat afzetten tegen je ouders. Om vervolgens in de studententijd voorzichtig je eigen pad te volgen. Dan ga je aan het werk en komt er een moment dat je zelf aan het begin staat van een gezin. Hoeft niet altijd in die volgorde, maar gaat om het idee. Als je kind er dan is, kom je er al snel achter dat oma (of natuurlijk opa) soms onmisbaar is.

Lees ook: Knutselen met baby’s; de leukste knutselwerkjes voor baby en dreumes

Al tijdens de zwangerschap was ik erg blij met mijn moeder. Met name toen het verlof was begonnen. Zeker als het de eerste is zit je al snel de hele dag binnen. Eindelijk eens al die series binge watchen waar je nooit aan toegekomen bent. Of voor de zoveelste keer de kast net wat anders inrichten. Alle kleertjes inclusief de sokjes strijken etc.. Met haar hulp kwam ik tenminste de deur nog uit. Ze haalde me op om ergens in de stad te gaan lunchen. Een stukje te wandelen. Even te shoppen. Het maakt niet uit, maar je was er toch weer even uit.

Toen ik eenmaal echt moeder was heeft ze me talloze keren uit de brand geholpen. Dat je met een huilende baby zit die last heeft van krampjes en niet stopt met huilen, en bij jezelf het huilen ook nader staat dan het lachen. Dan is het fijn als zij de baby gewoon even overneemt en eindeloos rondjes blijft lopen door de woonkamer terwijl er (vals als een kraai weliswaar) liedjes worden gezongen waardoor de rust weerkeert. Of je de tip krijgt om rondjes te gaan rijden in de auto. En als de hormonen heel erg op beginnen te spelen en je na een ruzie met je partner er even uit moet, je bij je ouders terecht kan.

Toen ik weer ging werken was daar oma die klaarstond om op te passen. En niet alleen voor mijn eigen dochter, maar ook de dochter van mijn zusje die een maand later was bevallen. De kinderen werden zelfs in de ochtend opgehaald! Luxer kan je het eigenlijk niet bedenken. Al werd ze daar door sommigen wel op aangesproken; je ging toch niet minder werken omdat je kinderen kinderen krijgen… Grappig is dan wel dat een paar jaar later als ze zelf ook oma zijn ze toch ook minder gaan werken om een paar dagen er voor te zorgen. Kinderopvang blijft gewoon een dure grap. Helaas is er een aantal jaar geleden Parkinson bij mijn moeder geconstateerd en kan / wil ze de verantwoordelijkheid liever niet meer aan om op te passen als ze alleen is. Als het echter nodig is dan is ze er echter wel.

Niet alleen voor het oppassen trouwens. Maar ook als ik in Portugal ben voor de blog, de kinderen op school zitten, manlief een sollicitatie heeft en thuis het brandalarm afgaat. Die gekoppeld is aan een app zodat op mijn telefoon alle bellen gaan rinkelen. Vijf minuten later staat ze voor de deur. Of als je een keer zo dom bent geweest om de sleutel binnen te laten liggen terwijl je boodschappen bent gaan doen.

Nu is het natuurlijk heel erg fijn dat ze zo dichtbij woont. Ver genoeg dat je elkaar niet dagelijks ziet en tegenkomt als je boodschappen gaat doen of iets dergelijks. Maar wel vijf minuten over de provinciale weg zodat het qua tijd goed te doen is. Toen ze laatst meldde dat ze op zoek zijn naar een appartement (vanwege de Parkinson) en in een andere stad aan het kijken zijn, schrok ik toch wel even. En omdat je toch een beetje de situatie onderschat, ook al werkt ze niet meer iedere dag, heeft ze wel een volle agenda. En omdat het dan een stuk minder dichterbij is.

Niet de enige

En ik ben niet de enige. Toen we het hadden over oma’s in de app-groep bleek dat heel veel moeders stiekem toch wel een beetje afhankelijk zijn van hun moeder. Heel handig bijvoorbeeld als je met zijn allen een dag op pad gaat en de kinderen ergens ondergebracht moeten worden 😉

Zelfs als je ouders ver weg wonen kunnen ze een grote rol spelen. Zo wonen de ouders van Charlotte in Brabant en haar schoonouders in Wales. Ze hebben dus eigenlijk niemand die even kan inspringen als dat even nodig is. Dat heeft er mede voor gezorgd dat ze haar parttime baan heeft opgezegd toen haar zoon ziek was. Toch is ze regelmatig ’s ochtends een uur en drie kwartier heen gereden en daarna weer terug omdat ze anders niet wisten hoe ze het moesten doen. Ongeacht de afstand staan beide kanten wel klaar voor ze als het nodig is. Als er bijvoorbeeld een feestje is kunnen ze altijd naar haar ouders toe voor een logeerpartijtje. En als ze in de zomer voor een langere tijd bij de schoonouders logeren gaan ze er vaak ook samen een paar dagen, of in ieder geval een dagje, op uit. Ze vinden het allebei heerlijk en genieten enorm!

Zowel de moeder als schoonmoeder van Lori verdienen een ode, staande ovatie en duizend kusjes. Beiden staan altijd klaar voor ons en onze kindjes en ze passen een dag per week op. Vaak kunnen ze daarna dan ook nog aanschuiven met het eten. Ze doen leuke dingen met de kinderen zoals knutselen of naar de kinderboerderij. De kinderen gaan dan ook met veel plezier naar de oma’s. Ook lastminute kunnen ze de omahulplijn inschakelen. Als oppas of voor advies. Ze zou niet meer zonder kunnen of willen!

Saskia gaat ieder jaar in september een weekendje weg met een vriendengroep. De kinderen gaan dan niet mee. Maar haar ouders passen dan altijd op. Op het moment dat haar schoonmoeder op sterven lag, is haar zoontje ook naar hen toe gegaan zodat zij elk moment naar hun schoonmoeder konden om te waken en afscheid nemen.

De moeder van Mirjam is een heldin! Ze staat altijd klaar en past standaard op. Bijna twee dagen in de week, en was eerst zelfs 2,5 dag. De band die ze heeft met haar dochter is dan ook heel bijzonder.

Waar Merel haar ouders altijd diep dankbaar voor zal blijven, is dat zij hun deur direct voor haar open zetten toen haar relatie stuk liep. Geen moeilijke vragen, geen oordeel, alleen troost en rust. Zij en haar dochter moesten hun eigen weg vinden. Uiteindelijk woonden ze daar ruim drie jaar lang voordat ze een woning kreeg. En al die tijd steunden ze ons. Heel bijzonder vond ze ook de steun van de andere opa en oma. Ze hielpen haar bijna als een eigen dochter. Daarom komt ze er nog steeds graag over de vloer. Ook voor haar nieuwe gezin, waarin twee andere dochters geboren werden, tonen ze interesse en liefde. Ze knijpt in haar handen met zoveel lieve mensen om haar heen!

De ouders van Marijke wilden nooit vast oppassen. Maar stonden altijd klaar in geval van nood, ziekte etc. Toen ze in de ww kwam moest de kinderopvang opgezegd worden. Daarna ging ze werken als invalkracht en dus onregelmatig en niet op vaste dagen. Haar moeder riep direct dat ze met alle liefde wilde oppassen. Zelfs ophalen als dat nodig was. Heel fijn!

Nanouk heeft een mama die niet alleen gaat oppassen. Maar haar binnenkort ook nog naar een afspraak brengt en komt ophalen zodat ze er bij kan zijn. Ondanks de zeer zware bekkeninstabiliteit waardoor ze nog geen 600 meter kan lopen. Zodat ze voor het eerst sinds de geboorte van haar dochter er weer even tussenuit is.

De moeder en schoonmoeder van Fleur zijn overleden. Gelukkig zijn Fleur en haar vader twee handen op een buik en wonen samen met haar twee zussen in dezelfde stad. Ook haar schoonzus woont vlakbij zodat ze nog nooit een oppas heeft hoeven te zoeken!

De band van Marguerita met haar moeder is een stuk nauwer geworden sinds ze kinderen heeft. Zij is toch wel het voorbeeld van hoe ze het zelf graag wilde doen. Enkele jaren geleden heeft ze dat ook naar haar uitgesproken, toen ze geïnterviewd werden door het magazine Trots. Ze is een heel trotse oma, maar had heel graag eerder oma willen worden. Daarom is ze een tijdlang gastouder geweest. Helaas laat haar gezondheid het steeds meer afweten, en toen ze in een paar jaar tijd van 0 naar 5 kleinkinderen ging, werd het oppassen too much. De kinderen gingen volledig naar de dagopvang en nu is oma er als vangnet, zonder verplichtingen. En dat is heel fijn. Zo weet Marguerita dat ze niet van logeren houdt, maar mochten haar dochters toch een nachtje komen toen ze werd uitgenodigd voor het Loedermoederdiner. Ook sprong ze diverse keren direct op de fiets haar kant op als er gebeld werd dat ze met een bloedend kind naar de hap moest. Dan zat ze achterin met een doekje om het bloeden te stelpen en gaf ze advies. In geval van nood is ze er altijd! Ze is niet de enige die haar adviezen waardeert, ook haar schoonzusjes bellen haar regelmatig. Omdat zij haar enige dochter is, is ze wel de enige die haar bij de bevalling heeft gevraagd. De oudste is dan ook met haar 2e naam naar haar vernoemd, als een stukje eerbetoon. Haar kleinkinderen zijn haar alles en ze is ontzettend lief voor ze. Marguerita is haar moeder ontzettend dankbaar voor de onvoorwaardelijke steun in geval van nood. Haar schoonmoeder is overleden voordat ze kinderen kreeg, juist daarom waardeert ze haar eigen mama nog een stukje extra.

Dhini is erg blij met haar lieve schoonouders. Ze staan altijd klaar voor haar kinderen. Haar eigen moeder woont ver weg in Indonesië. Wat erg lastig is, als ze zelf ziek is. Dan wil ze toch het liefste haar eigen moeder. Haar vader is er niet meer en heeft nooit haar zoontje gezien. Haar moeder is hier wel geweest toen haar zoon twee jaar werd. Toen hebben zij alle kosten betaald.

Zijn jullie de oma’s ook zo dankbaar?

Uitgelichte afbeelding Shutterstock

Volgende
Vorige

Comments ( 8 )

  • Wat een verschrikkelijk mooi stuk is het geworden Linda! En inderdaad… waar zouden we zijn zonder de oma’s?

    • Wat fijn om dit te lezen, zit helemaal te blozen..
      Ik ben de moeder van Marguerita ennuhh,,, vroeger hebben we best wel gebotst hoor…

  • Wat fijn om te lezen allemaal. Bij ons hebben alle oma’s echt een eigen leven. Ik dacht vroeger dat dit bij alle ouders/oma’s zo was, maar blijkbaar wijken wij af 😉 Overigens denk ik dat als er écht nood aan de man is of iemand in het ziekenhuis ligt er vast wel iemand komt hoor. Maar waarschijnlijk zou ik dat alleen maar ‘extra’druk vinden.

  • Ik zou echt niet weten wat zonder!
    Mijn man zit vaak in het buitenland.
    Zonder mijn sociale vangnet van mijn ouders, schoonouders, zus, nichtje en lieve vriendin zou ik echt niet weten waar beginnen!

    Ode aan de oma’s is zeer terecht!

  • Ik had eerlijk gezegd nooit verwacht zoveel van de hulp van opa’s en oma’s gebruik te maken. Vast oppassen was er door omstandigheden niet bij (en vonden wij ook prima) en toen ik thuisblijfmoeder werd ook niet meer nodig. Maar oh, wat gaat de peuterjongen graag een dagje bij opa en oma spelen! En oh, wat vind ik het fijn als ik dan een dagje kan poetsen in huis, gewoon ziek kan zijn of helemaal niks hoef te doen! En logeerpartijtjes als De Echtgenoot en ik een date-night willen of zelfs een weekendje weg zijn ook nooit een probleem. Beide opa’s en oma’s staan klaar, heerlijk! Tijdens de zwangerschap heb ik ook veel, ook praktische, steun van mijn moeder gehad omdat ik niet veel meer kon. Ik denk dan ook wel eens; stel je voor dat je dat mist in je ‘vangnet’, ze zijn eigenlijk onmisbaar, die opa’s en oma’s!

    • Ja inderdaad, ik zou echt niet meer weten wat ik zonder zou moeten!

  • Zeker!
    Vooral nu in het laatste stukje van me studie naast een fulltime baan in de zorg.
    Ik zou niet weten wat ik zonder me moeder, schoonmoeder, (schoon)zusjes en stiefmoeder zou moeten.
    Ze zijn er altijd, voor advies, hulp, extra oppas als ik een examen heb of als mijn man en ik juist even ons momentje samen nodig hebben.
    Ze weten allemaal dat de fantastisch zijn en vooral echt onmisbaar!
    Onze dochter gaat er heel graag heen en geniet van alle aandacht, kusjes en knuffels <3

  • En vergeet de fantastische vakanties op texel niet. Altijd handig ouders op een prachtig eiland

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.