Sorry

Het leven met kinderen verandert je, of je nu wilt of niet. Je hebt iemand om rekening mee te houden, je kan niet zomaar spontaan alles meer doen of laten wat je wilt. En dat heeft gevolgen. Voor de keuzes die je maakt maar ook je sociale netwerk. Want zelfs al doe je je best om alles te houden zoals het was voor het kindertijdperk. Dingen zijn nu eenmaal veranderd. En dat is soms knap lastig en voelt niet fijn. Dan vraag ik me af of ik gewoon asociaal en egocentrisch ben geworden. Dat alles om mij (lees mijn gezin) draait.

Daarom kan ik niets anders doen dan sorry zeggen. Sorry aan mijn vrienden die ik vroeger mijn beste vrienden noemde en nu al veels te lang niet meer heb gezien of gesproken. Niet omdat ik ze niet meer mag, maar gewoon omdat ik er niet aan toekom. Het klinkt heel raar, want hoeveel tijd kost een telefoontje nu eigenlijk? Of een appje? Niets. De appgroep met medemoeders moet je op stil zetten omdat je anders nergens meer aan toekomt. Maar naar je vrienden (zonder kinderen) komt het er niet van. En wordt de drempel alleen maar groter. Niet omdat je niet wil, of durft maar omdat het gewoon lastig is. Om die kruis op de agenda te zetten en een avond te blokken. Of, eerlijk gezegd, soms zit ik er ook gewoon niet op te wachten. Na een dag met de kinderen ben ik blij als ik zelf ook gewoon kan neerploffen. In mijn geval vaak ook nog even wat kan werken. En ook al is een keer een avondje ontspanning goed voor je, op tijd naar bed klinkt ook als hemels. Dus stel je het maar weer uit.

Toch is het heel dubbel, want als ik er een avond op uit ben of zelfs een paar dagen zonder kinderen ben ik helemaal happy. Je hebt het als moeder gewoon nodig. Ze zeggen wel eens, “people without kids, they don’t know” en als iemand met kinderen snap ik helemaal wat ze bedoelen. Je netwerk met andere moeders wordt alleen maar groter. Niet alleen uit noodzaak voor als je een keer iemand nodig hebt die je kind kan opvangen van school als je het niet redt. Maar ook omdat je weet dat zij zelf ook hun handen vol hebben en dus eigenlijk geen verwachtingen hebt. Je niet raar staat op te kijken als je afspreekt om een keer af te spreken en dat vijf maanden later eindelijk plaatsvindt.

En toch, zelfs al neem ik me voor dit te ‘verbeteren’ trap ik weer in diezelfde valkuil.

Volgende
Vorige

Comment ( 1 )

  • Herkenbaar. Ik wilde niks veranderen. ’s Avonds ook gewoon de kleine meenemen en een campingbedje. Maar zodra je een negatieve ervaring mee hebt, is de drempel om het nog een keer te doen zo groot, dat je maar voor het eten weer weggaat. Of gewoon afzegt omdat de kleine een slechte nacht heeft gehad. En ik kan er zo van balen!

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.