Een half jaar geleden schreef ik nog dat ik larisch ben over Rapley. Daar is niets aan veranderd. Ik merk nu echter dat we bij onze dochter heel veel geluk hadden. Onze zoon heeft namelijk helemaal niets met Rapley en zelf eten. Wat we ook proberen. Tegenwoordig heeft hij door hoe hij een rijstewafel of een kaakje moet eten. In combinatie met het oefenen met kruipen is dat voor hem ook een reden om vooruit te komen. Af en toe kopen we hem om ik bedoel natuurlijk stimuleren we hem om te kruipen door iets voor te houden.

Gepureerd

In het begin hebben we van alles geprobeerd, in vaste vorm. Groenten, pasta, brood, fruit je kan het zo gek niet bedenken of we hebben het aangeboden. Puur , rauw, in patatvorm, zo fijn mogelijk alles. Waarbij hij hooguit twee seconden even probeerde om het aan te raken en vervolgens het niet eens vastgreep. Daar sta je dan met je goede bedoelingen. Dat gaat hem dus niet worden. Al snel zijn we daarom overgestapt op gepureerde voeding. Als meneer het zelf niet wil, dan geven wij het hem wel. Dat vind hij prima. Graag zelfs, hoe meer hoe beter. Fruit, groenten, aardappelen, alles kan je hem, mits gepureerd, voorschotelen. Het is dan ook wel erg makkelijk om een aantal potjes op voorraad te hebben liggen. Het komt regelmatig voor dat hij meer naar binnen werkt dan zijn grote zus. En in een tempo, daar is niet tegenop te werken.

Voor onze dochter heb ik een paar keer een avond in de keuken gestaan om een maand aan babyvoeding voor te bereiden. Dat doen we nu wel anders. Niet alleen omdat het de tweede is en je dan toch makkelijker wordt. Ook omdat zelf babyvoeding maken 1 is, maar als je ook nog eens alle ingrediënten los van elkaar moet gaan pureren. Sorry, ik mag dan wel thuisblijfmoeder zijn, ook voor mij zijn er grenzen.

Zelf leren eten

Geven we het daarbij op, natuurlijk niet. Regelmatig blijven we het proberen om hem zelf te laten eten door eten aan te bieden. Niet eens met de verwachting dat het ook daadwerkelijk in zijn maag beland. Maar wel dat hij gewend raakt met het gevoel, structuur en de coördinatie. Gepureerd eten is tenslotte erg lastig om zelf te eten. Van een lepeltje is het al afgevallen voordat de halve tocht naar de mond is bereikt. Hierdoor laat onze zoon het lepeltje zelf ook al vrij snel vallen. Natuurlijk hoort een beetje rotzooi erbij, maar het moet wel leuk blijven. Ook voor mama.

Het numnum bestek kan hierbij helpen. Dit kreeg ik laatst opgestuurd voor een review en had ik achteraf veel eerder willen hebben. Dit speciale bestek heeft nog wel het meeste weg van platte lepel. Het is een setje met een lepel met een gat er in en de ander zonder. Er zitten stukjes rubberachtig materiaal in verwerkt (natuurlijk wel 100% veilig) waardoor het iets weg heeft van een bijtring. Onze zoon vind het heerlijk om daarop te sabbelen. Zelfs als er geen eten op het lepeltje zit.

In het begin vond ik het nog wel spannend. Het lepeltje is tenslotte plat, valt dan niet alles er gelijk af? Niet dus. Ondanks dat het plat is blijft er toch eten aan vast kleven. Manlief heeft het zelfs al omgedoopt tot lollylepel. We laten hem regelmatig met het lepeltje spelen. Terwijl we ondertussen met een gewoon lepeltje hem eten geven. Zo kan hij zowel zelf oefenen, zonder dat we uren bezig hoeven te zijn. Met gepureerd eten, van fruitpapjes tot stevigere papjes is het prima te doen. Ik heb de lepeltjes ook geprobeerd met vastere voeding. Met gerechten zoals aardappelpuree of rijst met een appelmoes dat het bij elkaar bint is het nog net te doen. Grove stukjes vallen helaas van de lepeltjes af. Dit setje is dus voornamelijk geschikt als je baby net begint met eten en voornamelijk gepureerd krijgt.

Met de pot mee eten

De eerste vijf tandjes; drie beneden en twee boven zijn gelukkig nu aanwezig. Waardoor het kauwen al iets beter gaat en hij ook rijst en pasta kan eten. Zeker als het fijn gesneden is. Momenteel eet meneer dus gelukkig min of meer mee met de pot. Hij doet qua hoeveelheid niet onder voor zijn zus. Natuurlijk let ik er tijdens de bereiding wel op dat er niets in gaat wat er niet in mag. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik daar toch wel makkelijker in ben geworden. Manlief helemaal; die gaf hem tijdens ons bezoekje aan Disneyland al die zoute patatjes van de macdonalds. Daar was ik het dus niet echt mee eens. En laatst babi pangang. Daar heeft hij goed op moeten kauwen en vond hij nog lekker ook. Dat ligt voor mij op het randje. Aan de andere kant, over een maandje is hij een jaar en vanaf een jaar mogen ze in principe alles hebben. Mag er niets van zeggen, want zelf laat ik hem taart eten, lekker boordevol suiker. Heb nog wel even getwijfeld of ik geen verantwoorde yoghurt taart met fruit etc. moest maken. Maar had niet verwacht dat het eten zo’n succes zou zijn. Blijkbaar kan hij het toch wel. Gelukkig maar.

Mag bij jullie thuis de baby zelf eten, ondanks de rommel die het kan geven?

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Het liefste reist ze de hele wereld over, ze heeft een zwak voor kwalitatief speelgoed en probeert de vele uurtjes werken te compenseren met quality time doorbrengen met het gezin. Daarom ook dat dat haar favoriete onderwerpen zijn om over te schrijven. Altijd in voor een spontane actie.