Hoe om te gaan met peuterdriftbuien?

Eén van de bekendste fasen van een jong kind is de ‘twee is nee’-fase. Die trouwens niet alleen voor tweejarigen geldt. Ook driejarige peuters en kleuters kunnen het je soms knap lastig maken. Dat ze het bloed onder je nagels vandaan halen en je echt je best moet doen om je in te houden. Soms snap je waarom, of wat de aanleiding is. Dit kan iets zijn van ‘ik wil een ander kleur bord’ tot en met het niet onder woorden kunnen brengen van wat het wil communiceren. En moet dat er toch op een andere manier uit. Met als gevolg de bekende peuterbuien.

Lees ook: Hoe lag je baby laten huilen?

Waardoor ontstaan peuterbuien?

Peuters die last hebben van een driftbui doen dat niet met opzet. Niet omdat ze ondeugend willen zijn of je als ouder willen testen. Het zijn mensen, jonge mensen, die met zichzelf in gevecht zijn met hun gevoelens en emoties, en door een gebrek aan communicatievaardigheden loopt dat soms over. En dan zijn in onze ogen kleine issues zoals welke kleur het bord heeft waar je van eet of in hoeveel stukjes het is gesneden vergelijkbaar met wat voor jou de aankoop van een auto is.

Daarnaast werken de hersenen van peuters anders, of nog niet zo goed, als die van volwassenen. Er zijn nog onrijpe verbindingen in de hersenen aanwezig waardoor ze niet in staat zijn om alle emoties onder controle te houden. Daardoor kunnen ze soms van het ene op het andere moment driftig worden. Die impulsen onder controle krijgen is iets wat ze naar mate ze ouder worden leren. Daarnaast leren ze wat sociaal geaccepteerd gedrag is.

Al die emoties en situaties stapelen zich op tot het teveel wordt en de driftbui begint. Ze zijn niet in staat om die buien zelf te controleren, het gaat maar door tot ze helemaal uitgeput zijn. Ze kunnen in tegenstelling tot een volwassene nog niet hun emotionele thermostaat regelen. Daarbij hebben ze hulp nodig.

Straffen, negeren of ?

Iedereen roept weer wat anders; de één laat zijn kind uitrazen op de gang en mag het weer de kamer in als het ‘normaal’ doet. Of een time-out door op de trap te laten zitten of iets dergelijks. Dit is niet zozeer dat je het kind straft omdat het bepaalde emoties heeft, maar je probeert de situatie te doorbreken. De ander negeert het gedrag, hoe moeilijk dat ook is als er complete blokkendozen door de kamer heen vliegen.

Er zijn ook psychologen die van mening zijn dat peuters jouw hulp nodig hebben. Ze hebben rustige woorden en knuffels nodig, geduld en steun. Ze denken niet na over wat ze fout hebben gedaan of hoe ze zich de volgende keer beter kunnen gedragen, omdat ze voor zo’n ingewikkelde gedachte nog niet de hersencapaciteit hebben. Ze worden niet doelbewust terug kalm; maar omdat ze uitgeput raken of inzien dat dit niet sociaal gewenst gedrag is.

Een combinatie van bovenstaand

Persoonlijk denk ik dat het uiteindelijk gaat om een combinatie van bovenstaande oplossingen. Natuurlijk moet je ook peuters met respect behandelen. En moet je in ieder geval proberen het gesprek aan te gaan. Het kind te helpen onder woorden te brengen wat het voelt en bedoelt. Wat in mijn ogen niet wil zeggen dat je ze altijd maar hun zin moet geven, alhoewel dat soms wel gewoon de makkelijkste optie om verder escaleren te voorkomen. Maar ook dat dat ze leren wat sociaal gewenst of ongewenst gedrag is en leren het een plaats te geven en hoe er mee om te gaan. Dat ze niet altijd hun zin kunnen krijgen. Dat heeft in mijn ogen niets te maken met het laten onderdrukken van gevoelens.

Als ik kijk naar de peuter hier in huis is hij er niet altijd van gediend om aandacht te krijgen. Werkt dat zelfs juist averechts en gaat hij juist alleen maar meer om zich heen slaan. Wat je ook voorstelt of probeert om het af te leiden, het is niet goed (genoeg). Op dat moment. Dan blijft het laten uitrazen en negeren toch als enige optie over. Natuurlijk binnen een zoveel mogelijk gecontroleerde veilige situatie.

Als je het niet meer weet?

Soms gaat het gedrag van je kind zó ver, of blijft het zolang volhouden, dan kan het gewoon niet meer stoppen met huilen of gillen. Met als gevolg dat je dan als ouder niet meer weet wat je moet doen. Dat je zelf even een stapje terug moet doen om handelingen waar je achteraf spijt van krijgt te voorkomen. De afgelopen week zaten we met een zieke peuter en wist ik het regelmatig gewoon even niet meer. Normaal kan je dan het beste zelf even afstand nemen. Maar langs een drukke straat is dat niet zo veilig, en zeker niet als er een laagje natte sneeuw ligt waar je kind alleen maar viezer van wordt. Dan moet je toch even door. Natuurlijk zijn we als moeders ook maar ‘gewoon’ mensen. Aan de andere kant zit er die tijger in je die haar kroost wil beschermen en je op dat soort momenten er doorheen helpt.

Volgende
Vorige

Comment ( 1 )

  • Onze zoon kan soms heel erg boos raken. Ik heb hem ooit eens gevraagd wat daar het beste tegen werkt en hij kwam zelf met ‘optillen’.

    Het werkt niet bij iedere kwaaie bui, maar juist bij die buien waarbij hij de uitknop zelf niet kan vinden blijkt dit vaak een goede oplossing te zijn.
    Overigens vind hij het dan bij aanvang niet leuk om opgetild te worden. Hij kalmeert er echter snel van.
    Als ik erover nadenk is het ook logisch. Als kinderen verzanden in emoties, dan werkt hun ratio niet goed meer. Dan werkt het om hen aan te spreken op een jonger niveau.

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.