Onze ouders, moeders, hebben gestreden voor de emancipatie. Op zich goed natuurlijk. Gelijke rechten voor man en vrouw is denk ik een groot goed. Nu, een jaar of 30-40 verder vraag ik me af of de emancipatie echt af is, ergens klopt er nog iets niet helemaal. Oké, vrouwen werken inmiddels, maar uit onderzoek blijkt dat veel vrouwen nog steeds voor een groot gedeelte van het huishouden en de zorg voor hun kinderen opdraaien. Er zijn gelukkig ook steeds meer mannen die een zogenaamde papadag opnemen om voor de kinderen te zorgen. Toch hoor je nog vaak het principe dat vaders die dag oppassen, of als de moeder een afspraak buitenshuis heeft dat papa aan het oppassen is. En zodra je het hebt over een ‘mamadag’ dat gelijk staat als een dagje me-time, juist zonder de kinderen. Kortom: de emancipatie is nog nog lang niet klaar, vrouwen hebben er alleen maar taken bij gekregen. Emancipatie zou twee kanten op moeten gaan, vind ik.

Onterechte mannentrots

Oké, het bovenstaande is misschien wat kort door de bocht. Maar eerlijk is eerlijk, emancipatie gaat over gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Dat betekent onder andere dat zowel mannen als vrouwen evenveel recht hebben om te kiezen wat ze willen doen. Dat vrouwen werken is inmiddels een heel normaal iets. Maar blijkbaar draaien ze in huis nog steeds op voor de minder leuke klusjes en de mannen vinden het al heel knap van zichzelf als ze een keer de afwas hebben gedaan, of als ze een luier hebben verschoond. En deze dingen doen ze dan ook alleen maar als zijn vrouw of vriendin er om vraagt. Nou knap hoor, schouderklopje voor de man, ahum!

Gezamenlijke verantwoordelijkheden

De onderzoeken liegen niet. De meeste vrouwen nemen nog steeds het grootste gedeelte van de huishoudelijke taken op zich, en van de kinderen. Maar dat is natuurlijk raar als je objectief kijkt naar de situatie. Het huishouden moet gedaan worden. Er zijn (meestal) twee mensen in huis die dat zouden kunnen doen. Meestal vinden ze het allebei niet leuk. Dan zorg je er samen voor dat het goed verdeeld is, zodat je allebei niet te veel vervelend werk hoeft te doen. Hetzelfde geldt voor de zorg voor de kinderen. Er zijn leuke dingen in de zorg rondom te kinderen, maar ook minder leuke dingen. Als je van elkaar houdt dan zorg je er natuurlijk voor dat je die minder leuke dingen eerlijk verdeelt. De dingen die moeten gebeuren is de verantwoordelijkheid van allebei de ouders. En het is heel vreemd als één van de ouders uitstraalt dat het de verantwoordelijkheid is van de ander, en dat hij over zijn hart strijkt als hij dan misschien wel eens wil helpen.

Papa’s passen niet op

Zo is het dus ook heel raar om te zeggen als man: ik pas op ook wel eens op de kinderen. Het zijn ook zijn kinderen, en samen met zijn vrouw of vriendin heeft hij de verantwoordelijkheid over de kinderen. Je zegt als moeder als je een dag thuis bent bij de kinderen toch ook niet: ik pas op de kinderen? Nee jij bent op dat moment thuis met de kinderen. Soms is mama thuis en soms is papa thuis. Allebei hebben ze evenveel verantwoordelijkheid.

De kracht uit elkaar halen

Als je voor het eerst een kind krijgt wordt er niet alleen een kind geboren, er worden ook ouders ‘geboren’. Voor het eerst ouders worden is niet altijd makkelijk. Je moest zelf heel erg wennen als je nieuwe grote rol als ouder, maar je moet ook aan elkaar wennen. Eerst was je alleen partner, en dan ben je ineens een groot gedeelte van de tijd de medeouder. Dat vraagt om goede communicatie. Het is supermooi als ouders de kracht uit elkaar kunnen halen. Het is belangrijk om geregeld samen aan tafel te zitten om te kijken welke taken er liggen en wie wat gaat doen. Daarmee kun je kijken wie waar goed in is. Zo haal je de kracht uit jezelf en uit elkaar en kan de samenwerking eerlijk en soepel verlopen. Als dit lukt dan zul je merken dat het thuis ook harmonieuzer wordt.

Gunfactor

Hier zit ook een zekere gunfactor in. Het mooie is dat als je als partner niet altijd vanuit jezelf gaat denken, naar wat jij nodig hebt maar juist vanuit de ander dan leer je anders naar je partner kijken. Als je allebei leert kijken naar wat de ander nodig heeft en hem of haar dat gunt dan loopt de samenwerking lekker soepel.

Geleerd van mijn man

Ik moet eerlijk zeggen, dit heb ik niet zelf verzonnen, ik heb dat geleerd van mijn man. Hij is geen therapeut ofzo maar hij snapt de bovenstaande dingen blijkbaar zelf, en eerder dan ik. Toen mijn oudste werd geboren en op de neonatologie lag (hij was prematuur) was het eerste wat hij deed, zijn mouwen opstropen en kijken wat hij kon doen terwijl de moeder in mij nog niet helemaal geland was. En nog steeds is hij super zorgzaam. Als ik moet werken vraagt hij altijd welke was er in moet, en of er nog klussen gedaan moeten worden. En als hij heeft gewerkt en hij komt thuis dan kijkt hij om zich heen om te kijken wat hij kan doen.

Ik heb het van hem geleerd dat als je de ander dingen gunt dat je samen dan heel ver komt. Ik zie om mij heen ook steeds meer mannen die inzien dat als je goed samenwerkt met je vrouw of vriendin dat jullie dan beiden gelukkiger zijn, en daarmee ook de kinderen. Maar helaas zie ik om me heen ook nog steeds mannen die zodra ze thuis zijn op de bank gaan zitten en van hun vrouw of vriendin verwachten dat het eten geserveerd wordt, dat de kinderen klaar gemaakt worden en de afwas gedaan wordt.

Dus mannen

Dus lieve mannen. We zien wel dat jullie het soms moeilijker vinden als vader dan wij vrouwen als moeder. Maar vraag gerust wat je moet doen, als je dat uit jezelf niet ziet, en bied aan om samen nog eens kritisch naar de taakverdeling te kijken. Vraag je vrouw of vriendin wat zij nodig heeft in de samenwerking. En ja, deze jaren zijn even hard werken voor allebei, dat is even niet anders. Maar als je van je vrouw of vriendin houdt, gun je het haar niet dat zij dubbel zo hard moet werken omdat jij zo hecht aan je eigen tijd. Over een paar jaar hebben jullie weer wat meer tijd voor jezelf en voor elkaar. En heel belangrijk: wees lief voor je vrouw/vriendin, dat heeft ze nodig.

En vrouwen: geef je man de ruimte om de dingen om zijn eigen manier te doen. Verwacht niet van hem dat hij uit zichzelf snapt wat er moet gebeuren en vraag hem wat hij nodig heeft in jullie samenwerking. En heel belangrijk: geef hem complimenten, steeds weer, dat heeft hij nodig.

© afbeelding 123rf.com

Geke Douw

Ik ben Geke, getrouwd met mijn jeugdliefde en mama van twee heerlijk ondernemende jongens (2012 en 2014) en een schattig maar minstens zo ondernemend meisje (2018).
Ik ben bijles docent exacte vakken en blogger. Neem gerust een kijken op www.nietvolgensboekje.nl !
Geke Douw

Latest posts by Geke Douw (see all)

Onderwerp
Papadag; oppassen of opvoeden door vader
Papadag; oppassen of opvoeden door vader
Papadag; oppassen of opvoeden door vader