Een paar dagen weg zonder kinderen

Alles van “Ik zou dat niet kunnen hoor” tot “Dat doe je toch niet” en “Ik zou dat ook wel willen, maar…” zijn veelgehoorde reacties toen ik vertelde dat ik een week naar Griekenland ging voor een persreis. Een lang weekend nog tot daar aan toe, maar bijna een hele week dat roept reacties op.

Ik beken

Zo dacht ik er ook altijd over hoor, dat doe je toch niet. Zeker niet zo lang. Jij bent tenslotte de moeder en papa een paar dagen het huishouden laten runnen tot daaraan toe. Niet dat ik denk dat mijn man het niet zou kunnen, oké vooruit een beetje huiverig was ik was toch wel voor hoe ik het huis zou aantreffen of dat ze met ongekamde haren en rare combinaties naar school gingen. Wat ik had geprobeerd te voorkomen door vooraf setjes kleding klaar te leggen. Maar ik was niet bang dat ze zonder kleding, eten of wat dan ook zouden komen te zitten. Maar niet meer dan een weekend ofzo. Als ik hoorde dat anderen dat deden, soms zelfs een paar weken achter elkaar had ik er toch wel een mening over. Want je hebt toch niet voor niets kinderen? Of het nu voor je werk is of omdat je op vakantie gaat…

Ik heb ze niet gemist

Dat is ook een veelgehoord excuus om het niet te doen. Dat je je kinderen zou missen. Tja, daar had ik niet zoveel last van. Nu ben ik sowieso iemand die van jongst af aan al op kamp ging en nooit last heeft gehad van een greintje heimwee. Maarja, met kinderen is het toch wel iets anders. Ik wist wanneer ik ze weer zou zien en dat was voldoende. Natuurlijk was er wel contact met het thuisfront, in het begin even appen en daarna bellen en videobellen via Whatsapp toen er een goede wifi was. Het is tenslotte wel fijn om te horen of ze wel op tijd op school waren (ja controlefreak ik weet het) en of manlief het nog wel aan kon. Na die momentjes, zeker nadat ik ze even had gezien en gezwaaid was het ook weer oké. Kon ik me weer volledig op de reis en bestemming richten.

Optimaal genieten

Ik heb juist mijn best gedaan om optimaal te genieten van het leven zonder kinderen. Even weer opladen zodat ik vol energie naar huis kon gaan. Peuterzoon zit in een lastige fase dus dan is het fijn als je dat even achter je kan laten. Maar ook gewoon dat je even jezelf kan zijn. Alleen met je gedachten nadenken over situaties zoals je dat ook deed voordat er kinderen kwamen. Stukje zelfbezinning. Thuis heb je daar tenslotte de tijd niet voor of wordt je snel afgeleid. Dat is zo af en toe gewoon nodig. Dan voel je jezelf weer even Linda en niet alleen moeder.

Wat ik ook heel fijn vond was dat je geen kinderen had om voor te zorgen. Niet eerst helpen met kleding uitzoeken en aankleden, zeggen dat ze hun boterham moeten opeten. Naar school brengen, luisteren als ze een slak, worm of vliegtuig zien. Dan besef je opeens dat het een luxe is om ’s ochtends te douchen omdat je dat thuis altijd doet nadat de kinderen op bed liggen. Of dat je aan de ontbijttafel gewoon kan eten en drinken zonder dat je moet opletten dat twee kinderen er een rotzooi van maken. En dan opgelucht ademhalen dat als je een kind hoort huilen of schreeuwen het niet die van jou is. Want tja, als je moeder bent heb je daar toch een soort zesde zintuig voor ontwikkeld.

Eigenlijk zou iedere moeder dat één keer per jaar moeten doen; gewoon een paar dagen weg. Met partner, vriendin, werk of gewoon alleen. Zolang er maar geen kinderen zijn.

Volgende
Vorige

Comments ( 2 )

  • Wij gaan in juli een weekje zonder kinderen op vakantie. En ik denk dat we erg gaan genieten!

  • Helemaal met je eens!
    Wij proberen 2x per jaar een weekendje 1 of 2 nachtjes samen weg te gaan en 1x in de 1,5/2 jaar echt wat langer. Fijn om ook even liefdespartners te zijn ipv papa/mama.
    Ze gaan wel eens uit logeren omdat wij afspraken/feestjes hebbdn of rustig willen klussen maarja… das toch anders als echt even weg te gaan!

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.