Volgens mij een lastig onderwerp waar de meningen nog weleens over verschillen. Of je het kind van een ander mag aanspreken op zijn / haar gedrag? Wanneer wel en wanneer niet? En ook: hoe zou je het zelf vinden als jouw kind ergens op aangesproken zou worden?

Lees ook: Verschillen jongens en meisjes in ontwikkeling en gedrag

Eigen herinnering

Zelf ben ik op de basisschool ooit eens heel streng door een andere moeder aangesproken. Ten onrechte want het was een ander kind die het had gedaan. Toch kreeg ik de schuld van die moeder en ging ze voor mijn gevoel helemaal door het rode en bleef maar tegen me schreeuwen. Op het schoolplein nota bene, om het hoekje van de schuur met speeltoestellen. Ik was doodsbang van haar en ik hoefde daar ook nooit meer te spelen. Ook al weet ik niet meer waar het over ging, ik kan het me nog precies herinneren. Dat gevoel ging echt heel diep. Nu was dit wel een extreme situatie en reactie, toch ben ik er zelf heel voorzichtig door geworden. In mijn ogen zijn de ouders de eerst verantwoordelijke als het gaat om de opvoeding.

Toch kom je er niet onder uit

Als pedagoog en later gastouder kom je er echter niet onderuit om de kinderen van een ander te corrigeren als ze gedrag vertonen dat niet gewenst is. Van een stap over de drempel van de keuken die in principe verboden terrein is tot het aanleren dat je geen andere kinderen mag slaan. In die functie krijg je er tenslotte voor betaald om tijdelijk een deel van de opvoeding te verzorgen.

Een tijdje geleden alweer waren we bij een speeltuin in een dierentuin waar ze van de glijbaan afgingen. Een kind stond bovenaan de trap en de rest van de kinderen mocht niet naar boven om vervolgens een aantal woorden uit haar vocabulaire te demonstreren. De eigen moeder was niet in de buurt, of reageerde niet en een andere moeder zei er wat van. Dat dat niet zo netjes was, zowel qua woordgebruik als de weg versperren. Om vervolgens door de moeder van het betreffende kind achterna gezeten te worden en er tegen uit te vallen. Het was duidelijk waar het taalgebruik vandaan kwam.

Als het echter gaat om vriendjes en vriendinnetjes vind ik het erg lastig. Zelfs als hun ouders niet in de buurt zijn. Vaak kijk ik het even aan tot het echt niet kan. Zoals een vriendinnetje dat samen wil spelen met onze dochter en vervolgens het speelgoed ‘opeist’ en verwacht dat onze dochter ergens anders mee gaat spelen. Eerst kijk ik het aan, ze moeten tenslotte ook leren voor zichzelf op te komen. Ook een vorm van zelfredzaamheid. Maar als het vaker gebeurt geef ik aan dat het wel zo lief is om samen te spelen. Dat wordt goed opgepakt, om vervolgens weer tegen mijn dochter gebruikt te worden als ze iets wil wat zij heeft in het kader van ‘we zouden samen spelen’.

Wat vind jij er van als een andere ouder iets van je kind zegt? En heb je zelf weleens wat van het gedrag van een ander kind gezegd?

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Het liefste reist ze de hele wereld over, ze heeft een zwak voor kwalitatief speelgoed en probeert de vele uurtjes werken te compenseren met quality time doorbrengen met het gezin. Daarom ook dat dat haar favoriete onderwerpen zijn om over te schrijven. Altijd in voor een spontane actie.