Het kan voorkomen dat je als ouders allebei een afspraak hebt buitenshuis. Toevallig allebei tegelijk, of wat hier in huis regelmatig het geval is. Dat manlief moet werken en ik dan een afspraak heb voor het vrijwilligerswerk. In principe proberen we dat dusdanig op te lossen door alles zo te plannen dat er altijd iemand thuis is. Dat we de zorg voor onze kinderen niet hoeven uit te besteden. Als er dan toch echt een oppas nodig is, hebben we het geluk dat mijn zus, met dochter in dezelfde leeftijd als onze dochter en een oma en opa in de buurt heb wonen. Een heel enkel keertje is mijn broertje die verder weg woont in noodgevallen ook nog wel bereid om op te komen passen. 

Met als gevolg dat ik in de eerste bijna tweeënhalf jaar van onze dochter en eerste jaar van onze zoon nog geen oppas nodig heb gehad. Stiekem ben ik daar best blij om. Het idee dat er een 15-jarig meisje, hoe verantwoordelijk ook, hier in huis komt om op te passen vind ik stiekem best wel eng. Zelfs als je kinderen al op bed liggen. Stel je voor dat baby boy opeens wakker wordt met hele hoge koorts. Of dat peuter wakker wordt met een nachtmerrie. Vaak is het dan zelfs lastig voor papa om haar echt goed te kalmeren.

Toch ziet het er naar uit dat daar binnenkort een einde aan komt. Manlief helpt namelijk als vrijwilliger bij de toneelvereniging waar ik vroeger lid van was. Is voor een deel zelfs family business, want hij is daarvoor gestrikt door mijn moeder die achter de schermen de rekwisieten regelt, mijn stiefvader helpt met het decor en mijn zus naait kleding. Zelf heb ik een poging gedaan om te helpen met de kapsels, maar kon het niet rond krijgen met de overige activiteiten die ik deed. Voor de voorstellingen die komende maand plaats vinden krijgen alle vrijwilligers dus ook een vrijkaartje. Het is een jeugdtheatertgroep die Alladin speelt. Aangezien onze peuter dochter relatief goed stil kan zitten voor een tweejarige gaan we het dit jaar voor het eerst proberen om haar mee te nemen. Dat vind ik stiekem best nog wel spannend. Daarom wil ik er zelf graag bij zijn. Als moeder breng ik het meeste tijd door met haar en weet dus ook precies hoe en op welke momenten ik haar moet afleiden zodat de rest van de zaal er geen last van heeft.

De vraag is dus alleen wat we gaan doen met baby boy. Meenemen is geen optie. Daar is hij gewoon nog echt te jong voor. Maarja, de rest van de familie zit ook in de zaal /achter de schermen. Dat is dus ook niet te doen. Het moment dus om te overwegen om voor een middag een oppas in te schakelen. Nu heb ik al wel wat rondgevraagd en is er een organisatie die betaalbare en ervaren oppassen levert. Maar toch, het is wel je eigen kind. Een baby die net een jaar is en nog volledige verzorging nodig heeft. Van flesjes, slaapjes tot aan poepluiers. Dat gaat verder dan leuk samen een spelletje spelen of tv kijken terwijl de kinderen op bed liggen. Nog los van het feit dat het een hele stap is om zomaar een vreemde te vertrouwen. Want je weet maar nooit. Het zou me daarom niet verbazen als we er uiteindelijk voor kiezen om strootjes te trekken wie er thuisblijft. Of op twee verschillende dagen gaan. Omdat de stap mentaal toch te groot is om de zorg van onze zoon aan een onbekende over te laten.

Hoe gaan jullie om met dit soort oppassituaties? Misschien iemand een tip voor me?

Lees ook