De zesde van de 7 B’s die centraal staan bij Natuurlijk Ouderschap is Baby training. Het is vandaag zaterdag en dus tijd voor een nieuw artikel. Ik vind deze stukjes erg leuk om te schrijven, omdat ik er in kwijt kan hoe ik tegenover het opvoeden en bepaalde normen en waarden sta. Het een wat meer dan het ander. Ik vind het dan ook heel bijzonder dat ik anderen inspireer om hier ook stukjes over te schrijven. Kijk bijvoorbeeld eens op de blog van Leefenlaatleven , Mama’s Jungle en Meisje-Eigenwijsje.

Lees ook: Attachment parenting; natuurlijk ouderschap

Het onderwerp van vandaag is babytraining; een onderwerp dat wel vaker online besproken wordt. Voornamelijk als het gaat om het laten huilen als je je baby naar bed hebt gebracht. De basis van natuurlijk ouderschap komt neer op:  Pas op voor mensen die vinden dat je je baby moet laten huilen, moet trainen door niet naar hem te luisteren en door allerlei strenge methodes te hanteren. Een baby heeft geen training en strengheid nodig maar een liefdevolle ouder.”

Dagritme

Hier kan ik heel kort over zijn. Zo heb ik er voor gekozen om een kindvolgende opvoedingsstijl te hanteren. Door goed te kijken naar waar het kind behoefte aan heeft of de signalen die ze geeft. Onze dochter gaf bijvoorbeeld heel duidelijk aan door in haar oogjes te wrijven dat ze moe was. Dus hop, gelijk naar bed. Hetzelfde geldt voor als ze honger had, daar had ze ook echt een signaal voor. Trouwens, aanleggen mag de hele dag door.

Misschien is dit aan de ene kant wel een beetje lui, je laat je kind bepalen hoe of wanneer. Vaak hoor ik dat mensen bang zijn dat je kindje geen ritme aanleert, als het zelf mag bepalen. Mijn ervaring is echter dat dat vanzelf wel goedkomt. De eerste weken zal een newborn baby iedere dag een ander ritme hebben, en leef je vaak volgens het ritme van je kind. Als het wat ouder wordt komt er vanzelf een regelmaat in het aantal slaapjes en voedingen.  In ieder geval in de grote lijnen, zo breng ik onze zoon twee keer per dag naar bed. Vaak geeft hij het pas te laat aan, en ligt dan al met zijn handen onder zijn hoofdje een beetje te knikkebollen. Dat lijkt me ook niet de bedoeling, dan laat ik hem liever even in zijn bedje met een knuffeldoekje spelen. Ik mag in ieder geval nergens over klagen. Het dagritme is er vanzelf zo in gegroeid, zonder dat ik er echt moeite voor heb hoeven doen. Ideaal ook als je weg wilt, je kan dan min of meer voorspellen hoe of wat ze zullen reageren en wanneer het mogelijk is. Nadeel is alleen dat baby boy twee keer slaapt en peuter nog maar een keer. Er ligt er dus meestal wel eentje op bed. Fijn omdat je dan de volledige aandacht hebt voor de ander, maar minder als je iets buitenshuis wilt plannen. Gelukkig maakt de draagzak veel goed, kan je toch even het huis uit voor een wandeling of boodschap.

Bij ons pleegkind merk ik pas goed hoe belangrijk een vast ritme is. Zelfs het aankleden, of uitkleden moet iedere dag in precies dezelfde volgorde gebeuren. Dit doe ik dan in principe ook zelf, niet dat manlief het niet kan, maar als hij een keertje daar in de ochtend naar binnen komt is het gelijk een hele andere reactie dan als ik kom. De meeste tijd brengt hij tenslotte ook met mij door. Nu is het natuurlijk wel zo dat bij pleegkinderen extra houvast noodzakelijk is, zodat ze sneller vertrouwd raken binnen het nieuwe gezin. Ze zijn hun complete houvast kwijt, weten soms niet eens meer wat een vader of moeder is. Het gebruik van pictogrammen, of een klok met plaatjes kan dan een hulp zijn. Ook voor de ‘doodnormale’ dertien in het dozijn peuter.

Lees ook: Planborden voor kinderen; zelf een dag- en weekplanning maken

Motorisch

Een uitzondering maak ik voor de motorische ontwikkeling. In principe ben ik voor het zelfstandig laten ontwikkelen van het kind; de stapjes komen vanzelf. Alhoewel ik zo trots was bij onze dochter die al met zeven maanden in de box stond, en daar dus ook mee ging ‘oefenen’. Momenteel zitten we bijna iedere week bij de fysio vanwege de lichamelijke achterstand van onze zoon. Zo kan hij nog steeds niet staan en begint pas net met echt de kamer door te rollen. Aan de ene kant wel fijn, kan ik extra lang genieten van de baby-fase.Het moet echter geen belemmering worden voor zijn ontwikkeling. Daarom lig ik keurig regelmatig op de grond om samen met hem zijn oefeningen te doen. Voor hem komt het volgens mij vooral over als samen spelen.

Zelfredzaamheid

In het kader van de zelfredzaamheid probeer ik ze dus zoveel mogelijk zelf te laten doen. Als we naar buiten gaan laat ik onze peuter zelf de schoenen uit de kast halen (en na afloop weer opbergen), en mag ze even oefenen met aantrekken. Als het niet lukt, waar ik ook niet van uit ga. Vraagt ze ‘helpen’ en help ik haar. Laatst wou ze ook zelf haar broek aantrekken, het begint echt al een dametje te worden. Maar dan wel in haar eigen tempo. Net zoals met het eten met bestek geef ik haar wel de hulpmiddelen, maar laat ik het aan haar over wat ze er wel / niet mee doet. En ja, ik ben er wel voor om gedrag te belonen. Met complimenten. Zo hield ze niet echt van schmink. Met het WK had ik haar echter zo ver dat ik twee vlaggetjes mocht tekenen, nadat ik dat ook bij het pleegje had gedaan. Een paar keer gezegd dat ze mooi was, dat vond ze erg fijn om te horen. Met als gevolg dat ze op een stoel was geklommen om de schminkstiften van bovenop de kast te halen, naar me toe kwam met de mededeling “mooi, mooi”. Dat zijn de mooie momenten van het moederschap ;-)

Misschien is het een beetje een warrig verhaal geworden, ik heb een aantal puntjes aan gestipt die in mijn ogen te maken hebben met babytraining en hoe we daar hier in huis mee omgaan. Natuurlijk zijn er nog veel meer voorbeelden mogelijk. Natuurlijk ben ik ook benieuwd wat jullie definitie is van babytraining?

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Het liefste reist ze de hele wereld over, ze heeft een zwak voor kwalitatief speelgoed en probeert de vele uurtjes werken te compenseren met quality time doorbrengen met het gezin. Daarom ook dat dat haar favoriete onderwerpen zijn om over te schrijven. Altijd in voor een spontane actie.
mamaliefde@gmail.com'