Zoals jullie hebben kunnen lezen was ik vorige week bij de Mama Of The Year awards, georganiseerd door Fabulous Mama. Een dag later verscheen er een filmpje met antwoorden van een paar mama’s, waaronder een drietal bloggers wat zij nu eigenlijk zien als Fabulous Mama. Dat filmpje riep bij mij wat vragen op. In mijn ogen was er een stukje geknipt en geplakt waarbij vooral de zinsnedes ‘je eigen ding doen’, ‘je eigen keuzes maken’, ‘met vriendinnen op stap’,  een ‘baan hebben’ er uit sprongen. Oftewel, wanneer ben je nu eigenlijk, volgens de ‘maatschappij’ een fabulous mama. Heb je het in de ogen ‘goed voor elkaar’. Ook bij de uitreiking zelf kwam dit eigenlijk terug. Deze mama had het namelijk allemaal, ze was beroemd, had een carrière, kinderen, leuke man, voldeed aan het schoonheidsideaal en ga zo maar door.

Lees ook: De balans tussen werk en prive als moeder is niet altijd even makkelijk 

Nu vond ik het een erg leuke dag, en meer dan terecht dat Angela Schijf deze titel verdiend. Toch vraag ik me af hoe het er dan achter de schermen aan toegaat. Achter de gordijnen van dit huis. Ieder huisje heeft zijn kruisje toch? Dus ook in dit gezin. Ik zal de laatste zijn die denkt dat het bn-er schap makkelijk is. Het is volgens mij keihard werken, natuurlijk moet je talent hebben en misschien een portie geluk. Maar verder vooral heel veel doorzettingsvermogen. Weten wat je wilt en hoe je dat wilt bereiken. Niet alle paden gaan over rozen, dus dat stukje volharding heb je heel hard nodig om aan het einde van de weg te komen. Daar waar je wilt zijn. De vraag alleen is, kom je ooit wel op dat punt. Of blijf je maar vooruit willen denken. Want na die geweldige klus volgt er toch weer een gat, tijd om nieuwe paden in te gaan. Zorgen dat je in the picture blijft, door letterlijk naar feestjes te gaan, netwerken en zorgen dat je gezien blijft worden zodat ze niet denken dat je voortijdig met pensioen bent en ze je voor een volgende klus weer vragen. Volgens mij levert dat enorm veel stress op. En ook alleen maar de honger naar ‘meer’. Ik zou er doodsmoe van worden om het voor de buitenwereld te doen lijken alsof het allemaal perfect gaat. Ik geloof daar namelijk niet in.

Misschien heb je het dan wel helemaal gemaakt in de ogen van anderen. Want je blijft niet alleen thuis bij je kind, doet ook je eigen kind. Maar is dat niet het hele principe van het mama zijn; dat je kinderen hebt? Dat je daar dus ook tijd een aandacht aan moet besteden. Ook als jezelf wel eens wat anders zou willen. Terwijl zonder die kinderen je geen moeder bent. Natuurlijk moet je het zelf weten hoor, maar als je kinderen hebt moet ik er niet aan denken om alleen ‘s-avonds thuis te zijn als de kinderen op bed liggen en bij hoge uitzondering in het weekend.

Nee, dan ben ik blij met mijn vorm van moederschap. Ik hoef me niet beter voor te doen dan ik ben, ik mag gewoon zijn wie ik ben. Wil zijn. Als ik de behoefte zou hebben om in mijn pyjama naar de supermarkt om de hoek te gaan zijn het hooguit de buren en de caissière die raar opkijkt. Het misschien later op de dag aan vrienden vertellen ‘wat ik vandaag nu weer heb meegemaakt’ en daar blijft het bij. De volgende dag is het weer vergeten. Ik hoef mezelf niet constant te bewijzen. Door naar Ibiza te gaan zodat het lijkt alsof we het allemaal goed voor elkaar hebben en het gelukkige gezinnetje zijn. Gewoon een weekje op Texel bij oma en opa is ook goed. En als het de hele dag regent blijven we gewoon lekker binnen. Ben ik dan niet fabulous? Omdat ik die behoefte niet heb?

Ik weet dat ik aardig wat van ons leven deel via deze blog en social media. Daarbij probeer ik er op te letten dat het is zoals het is, niet perfect maar ook geen complete loedermoeder. Gewoon daar tussen in. Wie ik ben, en mijn gezin. Misschien ben ik daar ook wel te makkelijk in. Vind ik het allemaal wel prima. Ik hoef niet iedere week met vriendinnen cocktails te drinken. Dat maakt het alleen maar leuker als het een keer wel zo is. Ik hoef geen carriere waarbij ik 12 uur per dag werk om vervolgens geleefd te worden. Natuurlijk heb ik zelf ook wel eens die vragen van ‘had ik maar’ het gras is tenslotte altijd groener bij de buren. En kan ik niet wachten tot de dag dat de jongste ook naar de peuterspeelzaal gaat zodat ik even niet hoef te zorgen. Al is het maar voor een ochtend in de week. Het gevoel dat veel moeders volgens mij hebben als ze buitenshuis werken. Want het moederschap is gewoon zwaar. Ik weet ook dat de enige die ik daartoe kan aanzetten om daar verandering in te brengen is ikzelf ben. Maar hebben we dat niet altijd; die behoefte aan iets wat er (nog) niet is. En zodra dat er is dat er nieuwe verlangens ontstaan?

Wat is in jullie ogen een moeder die het helemaal gemaakt heeft?

Latest posts by Linda (see all)