Als kind leer je de hele dag door. Je leert praten, luisteren, lezen, schrijven, spelen, rekenen, lopen, fietsen, zwemmen, noem maar op. Je leert overal: op straat, thuis en op school. En als je klaar bent met school? Als je alle benodigde opleidingen doorlopen hebt? Ben je dan klaar met leren? Nee zeker niet! Ook volwassenen leren nog steeds, elke dag weer opnieuw. Iedere nieuwe fase in je leven geeft weer ruimte om te leren. Ga je op jezelf wonen? Dan moet je leren koken, plannen, schoonmaken, klussen, financiën bijhouden, boodschappen doen, etc. Nieuwe baan? Leren omgaan met verschillende collega’s, je taken leren kennen, omgaan met (nieuwe) werkdruk. Krijg je een kind? Dan zul je moeten leren zorgen, leren opvoeden, leren verzorgen.

Mama’s weten alles!

Vroeger keek ik altijd tegen mijn moeder op, ik kan me nog heel bewust herinneren dat ze haar 40e verjaardag vierde. Ik was toen 6 jaar. Ik vond mijn moeder toen echt een wereldvrouw. Ze wist alles, begreep alles, en kon ook alles! Wat ik ook vroeg aan haar, op alles wist ze wel een zinvol antwoord te geven of een oplossing te bedenken. Sindsdien dacht ik dus dat als ik eenmaal 40 jaar ben, dan weet ik alles. Ondertussen ben ik inmiddels al 40+ en ben ik er achter dat ik nog steeds niet alles weet ;-) Stiekem vraag ik me wel eens af of mijn kinderen nu ook zo tegen mij op kijken? Ik verwacht het niet, zolang je Wikipedia niet kunt verslaan, weet je niets volgens deze generatie.

Van wie leer je dat?

Je leert dus je hele leven lang en dus ook niet alleen maar op school. Je hebt om te leren vaak wel iemand nodig, een begeleider, een coach, een leerkracht of een ouder. Op school leer je datgene wat de leerkracht je aanreikt. Bij de sport leer je de juiste technieken van een coach en als kind leer je ook veel van je ouders. Met name jouw kijk op de wereld, de mensen om je heen leer je kennen door je ouders te imiteren. Je ziet ze de hele dag op een bepaalde manier reageren op anderen en ongemerkt neem je deze manieren over.

Als ouder kun jij dus ook weer heel goed leren van je kind.

Hoe groet ik mensen op straat? Groet ik überhaupt? Hoe doe ik de voordeur open als de postbode aanbelt of de pakketjesman voor de 20e keer op de stoep staat met een pakket voor de buurman? Hoe sta ik in de rij bij de kassa? Hoe gedraag ik me op een feestje?

Jij als ouder ben het allergrootste voorbeeld voor je kind. Vele trekjes en manieren van handelen worden ongemerkt overgedragen aan de kleine jij! Hier hebben we vaak niet eens erg in. Totdat er een opmerking wordt gemaakt door iemand uit je naaste omgeving. Goh, wat lijkt hij toch op jou! Van wie zou hij dat nu hebben? Nou nou, zo zou jij ook kunnen reageren op deze situatie. Dat heeft ze niet van een vreemde hoor! Vaak spottend gezegd maar altijd met een flinke dosis waarheid. Denk er maar eens over na.

Kijk naar je kind

Terwijl je hierover nadenkt, kijk je ondertussen maar eens echt goed naar je kind. Zie wat het doet, hoe je kind beweegt, hoe het speelt. Zie hoe onbevangen vooral, zonder oordeel, zonder gêne een kind zich in de omgeving beweegt. Iedereen aardig begroet, alsof het zijn of haar beste vriend is, niemand benaderd met achterdocht of negatieve gedachtes, een onderlinge ruzie met een klasgenootje na 5 minuten al oplost en weer kan samenspelen alsof er nooit een vete heeft afgespeeld, hoe heerlijk een kind kan genieten van de wind in het gezicht, de neus in de lucht steekt en de lucht opsnuift alsof hij al uren heeft binnen gezeten en dankbaar de nodige CO2 inhaleert. Hoe de kat van de buren begroet wordt alsof het zijn eigen huisdier was, zonder het boos weg te jagen uit eigen tuin. Hoe het kriebelbeestjes kan benaderen met gepaste voorzichtigheid om er niet op te stappen.

Als je dit allemaal kan zien (of een gedeelte) dan weet je dat je een goed voorbeeld bent of ben geweest. Maar sta jij ook nog zo in het leven? Ben jij ook nog zo puur en mild voor alles om je heen? Kijk naar je kind en zie hoe het moet, leer van je kind, sta even stil bij alles.

Mindful opgroeien

We leren een kind op onze eigen manier, onbewust of misschien wel juist heel bewust, mindful op te groeien. We leren kinderen stil te staan bij wat er om ons heen op ons pad komt (kijk een vlinder, oh een vogeltje, voel je het gras kriebelen onder je voeten, kun jij je voeten in het zand verstoppen?). We leren kinderen langzaam te eten, altijd zittend op een stoel, goed te kauwen, anders verslik je je. Zit jij ook nog steeds als je eet? Of prop je snel iets naar binnen voor je naar je werk gaat? Heb je een gesprek aan tafel met degene met wie je eet, of blader je wat door de krant of scroll je door je gemiste oproepen en appjes op je telefoon?

Mag ik een kopietje van jou zijn?

Kinderen leren dus door te imiteren, ze worden een kleine kopie van jou. En als je jezelf voorbij rent in deze drukke wereld met alle prikkels om ons heen, kijk dan nog eens goed naar je kind, naar hoe het ook alweer moet, wordt weer een kopietje van jezelf. Dit geldt trouwens niet alleen voor kleine kinderen hoor. Ik kijk ook regelmatig nog even “af” bij mijn oudste puberzoon. Hij kan soms verrassend goed voor zichzelf opkomen, dan glunder ik echt van trots!

Laatst had hij een klein akkefietje op school met een leerkracht. Toen vroeg hij via de app aan mij of ik zijn leerkracht een mail kon sturen, om hem in zijn verhaal bij te staan. Hij was echt heel zeker van zijn verhaal, natuurlijk ga ik hem dan helpen. Hij gaat de discussie dan niet uit de weg, zeker als hij weet dat hij gelijk heeft. In die zin kan ik nog veel van hem leren, ik was allang afgehaakt.

Kinderen zouden zich dus eigenlijk moeten spiegelen aan hun ouders, maar ík spiegel me soms stiekem juist aan hen!