Mama van …

Ik weet het; het is maar een eenvoudig woordje. Vier karakters, twee keer twee letters en daarmee wordt het mooiste wat er bestaat wordt aangeduid. Namelijk de band tussen moeder en kind. Een band die niet vanzelfsprekend is. Het is hard werken hoor. Vanaf het allereerste begin, dat moment dat de baby in je armen wordt gelegd. Dan begint het opbouwen van een vertrouwensband. Eentje die in de loop der tijd flink op de proef gesteld zal worden. En toch blijft het mooi om te horen. Soms vaker dan je lief is. Op een gegeven moment ben je niet alleen meer Linda, of de vrouw van … maar ook de mama van …

Gelukkig wordt het rustig opgebouwd. Je baby is nog jong en kan niet zonder jou. Waar jij bent is de baby, over het algemeen gesproken dan. Stapje voor stapje wordt je kind zelfstandiger en zal je het los moeten laten. Gelukkig gaat dit niet van de ene op de andere dag. Met het ontwikkelen wordt je kind zelfstandiger. Het begint met kruipen, zelf uit een flesje drinken tot het eigenwijs is en precies weet aan te geven wat het wel / niet wilt. Ongeacht de woordenschat, daar zijn genoeg methodes voor. Jij bent steeds minder nodig. En dan, op een gegeven moment, is het zover. De rollen worden omgedraaid. Het is niet meer jouw zoon of jouw dochter. Nee, het is de mama van …

Mij overkwam dat voor het eerst bij het mama café. Toen ik daarvoor ging bloggen of een tip had voor de nieuwsbrief, weet niet meer wat het eerste kwam werd ik aangeduid als de mama van… Oeps. Dat is toch wel even wennen. Natuurlijk is het supergaaf om mama genoemd te worden. Maar het idee dat je bij anderen bekend bent via je kind. Je kind staat nu in het middelpunt. Dat is een nieuwe ervaring. Die steeds groter wordt, naar mate ze naar de peuterspeelzaal gaan. Of een ander ‘clubje’ zoals muziekles, zwemmen met baby etc.

Zoals ik in het begin al schreef. Ik vind mama een ontzettend mooi woordje. Het voelt voor mij als een titel, een voorrecht om in die ‘functie’ aangeduid te worden. Dat is niets om te verafschuwen, om je voor te schamen. Dat je zelf geen persoonlijkheid meer hebt. Het is een aanduiding die je je hele leven met trots mag dragen.

Ik ben de mama van …

Dragen jullie de titel mama ook zo graag met trots?

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Verslaafd aan chocola en sinds kort aan bloggen. Houdt van reizen, lekker eten en natuurlijk quality time doorbrengen met het gezin. Altijd in voor een spontane actie.

Comments ( 7 )

  • Ik ben iedere keer weer trots als ik ‘de mama van’ wordt genoemd! De eerste keer was al een tijdje geleden bij de kinderopvang. Het is grappig om te ontdekken dat je kind er ook een eigen sociaal leven op na begint te houden met eigen vriendjes en vriendinnetjes 🙂

  • Mooi geschreven! De eerste keer mama genoemd worden voelde zo fijn.

  • Je wordt echt ook zo aangesproken of er wordt ook zo op je geroepen he 🙂
    “mama van Jolieeehieeeeen!! Of mama van Matthiiaaaaaaaas!!” (kan je lekker lang maken als je roept LOL)
    Of ik ben ook wel heel gekend als “zus van” mijn broer, in de instelling waar hij verblijft of vroeger op school konden ze onze namen niet goed onthouden. Dus wij zijn ook wel zus van 😉
    Maar mama van vind ik ook leuk.
    Aan telefoon zeg ik dat ook wel hoor, ik gebruik bijna mijn naam niet meer…

  • Supertrotse mamma van mijn twins. Maar Sonja is ook prima 😉

Enroll Your Words

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

To Top