Is de titel al herkenbaar voor jou? Vervelend, want het is niet makkelijk om te vertrekken wanneer jouw kind huilt. Voor mij was deze titel ook herkenbaar. Bij twee van mijn drie kinderen zag ik het pruillipje al komen als ik een kus gaf om afscheid te nemen. Gelukkig zwaaide 33,3% van mijn kinderen mij vrolijk uit wanneer ik de kinderopvang verliet. Als ervaringsdeskundige kan ik je wel een aantal tips meegeven.

Leeftijd

Verlatingsangst komt tijdens verschillende leeftijden voor en elke leeftijd kent ook weer een andere aanpak. Want om nou een hele uitleg te geven aan een baby van 6 maanden oud is ook weer te veel van het goede.

Opa en oma

De eerste keer dat je je baby niet bij je hebt, zal jouw kind vast naar opa en oma gaan. Dit komt het meest voor. Jouw (schoon)ouders hebben jullie opgevoed en dus zal het ook wel goed gaan met hun kleinkind. Zou je denken! Maar menig moeder denkt niet zo. Want hun kind is anders dan alle andere kinderen. En wat als ze de signalen niet herkennen en niet weten hoe ze jouw kind moeten troosten?! Met andere woorden: jouw kind loslaten is zo makkelijk nog niet.

Kinderopvang/gastouder

Je wilt het vast niet horen. Maar de reden dat baby’s huilen, is deels het gevolg van de emotie van hun moeder. En dat is helemaal niet zo gek. Want als je jouw kind voor het eerst achterlaat bij de kinderopvang voelt het alsof je je kind in de steek laat. En vaak ook nog bij een onbekende. En hoewel jij eventueel samen met jouw partner de opvang zorgvuldig hebt uitgekozen, is het toch even slikken. Je hebt geleefd in jullie cocon en daar word je nu uitgetrokken. En baby’s voelen dit haarfijn aan.

Voorkomen

Voorkomen is beter dan genezen. En dit geldt niet alleen voor de gezondheid, maar ook in de opvoeding. Wat kun je inzetten om te voorkomen dat jullie kind gaat huilen?

Bespreek dat je weer terugkomt

Ga het gesprek aan of houd een monoloog op een dag dat je kind niet weg hoeft. Zo hangt er geen gespannen sfeer, maar kan je kind luisteren zonder dat hij ‘bang’ hoeft te zijn dat hij die dag verlaten wordt. Bij een baby moet je het kort houden. Bijvoorbeeld: “Morgen gaat mama werken en breng ik je naar de gastouder. Dan mag je weer gezellig spelen met juf Marianne en de kindjes.”

Bij oudere kinderen in de leeftijd van 3 jaar kan het wat uitgebreider. “Ik ga morgen werken. Je vindt het dan lastig als ik wegga. De laatste tijd moet je huilen. Weet je hoe dat komt? ……… Mama komt je altijd weer ophalen. In de tussentijd mag jij gezellig spelen met jouw vriendjes.”

Bereid je kinderen voor

De dag van tevoren of op de dag zelf kun je je kind al voorbereiden. Doe er niet geheimzinnig over. Want er is niets zo vervelend als je een minuut van tevoren hoort dat je naar de kinderopvang moet. Helemaal als je altijd al met tegenzin gaat. Op dat moment moet je kind het nieuws namelijk nog verwerken. En dit zorgt ervoor dat de heenreis vervelend is en de tijd om zijn emotie te uiten is korter, waardoor dit tot uiting komt bij de kinderopvang.

Bouw een routine in

Houd het afscheid kort en blijf consequent. Bouw tijdens het afscheid een bepaalde routine in die voor jullie werkt. Een voorbeeld:
Benoem dat je weggaat. (Ga nooit weg zonder dat je afscheid hebt genomen)

“Mama gaat werken, Jasmine.”
Geef een kus en een knuffel.
”Veel plezier vandaag.”
Zwaaien en loop de deur uit.
De kans dat je kind naar je toe rent en je tegenhoudt is groot. Zorg dat je de reactie hierop ook consequent volhoudt. Een voorbeeld:
“Ga maar lekker spelen, Jasmine. Mama komt vanmiddag weer terug.”
Geef een kus
En breng haar naar de leidster.

Informeer de leidster

Waarschijnlijk heeft de leidster het al wel door dat je kind geëmotioneerd is wanneer jij vertrekt. Maar het even benoemen kan geen kwaad. Zo kan zij er al op voorhand rekening mee houden. Misschien kan ze met jouw kind gaan puzzelen en hem zo bezighouden wanneer hij jou een kus geeft. Zodat hij daarna weer gezellig verder kan gaan met de puzzel.

Tips als je kind toch nog huilt

Ook al bereid je je kind nog zo goed voor, het huilen is niet 1,2,3 verdwenen. Je moet niet op wonderen wachten. Kinderen laten niet direct het nieuw geleerde gedrag zien. Het is niet erg, als ze nog huilen. Het is een proces. Wat kan je doen op het moment dat jullie kind toch nog gaat huilen als je weggaat?

Houd het afscheid kort

Houd alsnog het afscheid kort. Blijf niet terugkomen, want dan geef je het volgende signaal af. Als ik huil, dan komt mama toch nog wel weer terug. En je wilt juist voorkomen dat hij deze twee zaken aan elkaar gaat koppelen.

Een bericht krijgen

Het is altijd fijn om een bericht te krijgen van degene die voor jouw kind zorgt. Kinderen worden vaak vanzelf rustig nadat hun ouders zijn vertrokken. Je kunt het soms niet geloven, omdat je kind ontzettend overstuur was, toen je de deur uit liep. Aan de oppasser kan je vragen om jouw een berichtje te sturen om je gerust te stellen. Een foto of tekst. Het is maar net hoe jij erin staat dat er foto’s gemaakt worden van jullie kind bij de kinderopvang of gastouder.

Routine

Bespreek de routine eens van tevoren. Maak het duidelijk met bijvoorbeeld picto’s. Hang de picto’s achter elkaar hoe de dag eruit ziet.

  • Aankleden
  • Ontbijten
  • Tanden poetsen
  • Fietsen naar de kinderopvang
  • Kinderopvang
  • Papa haalt je op
  • Avondeten
  • Op het grote bed spelen
  • Verhaaltje
  • Slapen

Op de kinderopvang wordt er vaak al gebruik gemaakt van picto’s om hun dagindeling duidelijk te maken. Voor thuis kun je dit dus ook gebruiken. Hier vind je veel pictogrammen die je kunt gebruiken.

Kort afscheid

Ik herhaal: houd je afscheid kort. En dan vooral het afscheid wanneer zij naar je toe komt rennen om aan je been te hangen. Zodat je niet weg kunt gaan.

Het huilen stopt

Ik verzeker je dat het huilen tijdens het afscheid ooit een keer stopt. Heb je een puber al eens zien huilen wanneer je hem afzet bij de middelbare school? De redding is dus nabij 😊.

Anita Schokker

Blogger at Mama in de val
Ik mag mijzelf mama noemen van drie ongelooflijk leuke kindertjes. Op het moment van schrijven zijn ze 7,4 en 1 jaar. Over een jaar zal dat weer anders zijn :-)

Ik ben sinds 2017 gaan schrijven. Over vele belevenissen rondom mijn leven als mama met epilepsie. Op een inspirerende, gekke, eerlijke en flap-uitige manier.
Een jaar later mag ik ook bloggen voor Mamaliefde. Ben ik dan nu een 'freelance blogger'? Tja, het maakt mij eigenlijk niet uit welk naampje ik draag. Als ik maar mag schrijven.
Lieve groet,
Anita

Latest posts by Anita Schokker (see all)