Afgelopen week was het weer ‘raak’. Onze zoon was dit keer de pineut. We waren op de peuterspeelzaal om onze dochter weg te brengen. Nu hij kan lopen heeft hij het er enorm naar zijn zin en stapt er vrolijk op los. Natuurlijk hou ik hem in de gaten, maar ik ga ook rustig even zitten om met peuter dochter een spelletje te doen voordat we afscheid nemen. En natuurlijk op dat ‘onbewaakte’ moment gebeurt het.

Hij is lief aan het spelen met het zusje van een ander kindje. Het ziet er erg lief uit, de moeder van het meisje staat er naast en het gaat prima. Tot het meisje onze zoon flink stevig omhelsd en in mijn ogen knuffelt. Totdat hij heel hard begint te huilen. Ik verwacht dat hij is geschrokken van het huilen, en de moeder probeert hem al te troosten terwijl ik er rustig op af loop. Het zijn maar een paar stappen, maar toch. Ik pak hem op en dan zie ik de bijtafdruk op zijn wang. Oei, dat was wel wat heftiger dan de knuffel die ik zag. Nu snap ik ook waarom hij zo hard huilde. Het meisje heeft er flink haar best op gedaan, terwijl haar moeder er gelijk op reageerde. De moeder was gelijk heel streng tegen haar dochter dat dat niet mocht en dan is het voor mij ook klaar. Kan gebeuren op die leeftijd en als je je kind duidelijk maakt dat het niet gewenst is prima. Ondertussen heb ik zoonlief op de arm, kusje gegeven en probeer hem wat te sussen terwijl we richting de duplo tafel lopen. Daar haal ik een duplo koe van de bouwplaat en meneer is het voorval direct vergeten. Thuis smeer ik er voor de zekerheid nog even wat blauwe plekken zalf op, het begint al vrij snel te verkleuren. Dat is nieuw voor mij. Dochter heeft ook wel eens de neiging gehad om te bijten, maar dat zag je na vijf seconden niet meer.

Hoe anders was het een paar maanden geleden. We waren op de terugweg van ons weekendje weg in de Franse Ardennen. Het was al laat dus besloten we onderweg te stoppen om wat te eten. Zodat ze bij thuiskomst gelijk naar bed kunnen. De Chinees waar we keken was van binnen toch iets te netjes om met twee vermoeide kinderen te gaan zitten dus weken we uit naar de mac. We hadden een tafel tegenover de ingang van het enorme gedeelte dat was ingericht voor de kinderen. Onze dochter mocht dus vrij spelen, ze wist waar we zaten en kwam regelmatig even ‘gezellig’ langs en at ondertussen nog een frietje. Op een gegeven moment hoorden we haar heel hard huilen, snel er op af dus want we waren bang dat ze gevallen was. Nee, bleek ze gebeten door een ander jongetje. De grote broer van dit jongetje rende gelijk naar zijn ouders om dit te vertellen en kreeg te horen dat hij zijn broertje moest ophalen. De jongen in kwestie kreeg te horen dat je niet mocht bijten en mocht weer spelen. Nadat dochter was getroost wilde ze graag weer spelen, prima, alleen maar fijn als je weer doorgaat. Nog geen vijf minuten later was het weer drama, precies dezelfde situatie. Wij halen een huilend meisje op, grote broer naar zijn ouders. En wordt dit keer weggewoven, want ze zijn aan het kletsen en hij moet maar gaan spelen. Natuurlijk moet iedere ouder zelf weten hoe hij zijn kinderen opvoedt, maar als dit mijn dochter was geweest was het klaar geweest met spelen. In de stoel blijven of gelijk naar huis.

Hoe zou jij reageren als een ander kind jouw kind zou bijten?