Je kent ze vast wel, die moeders die van de daken schreeuwen ‘Mijn kind kan al…’ en dan soms ook nog een beetje aandikken. Zodra het eerste brabbeltje is gedaan, is dat een ‘mama’ en zodra de baby de beentjes strekt, is het klaar om te gaan staan. Fijn voor je. Andere ouders zijn een stuk makkelijker; kan je kind nog niet lopen, dan niet. Komt vanzelf wel. Het heeft geen haast. Niets ten nadele van mijn moeder, maar toen ik nog op de basisschool zat moest je spreekbeurten en boekbesprekingen met de hand schrijven. Mijn handschrift was een ramp en is in de loop der jaren alleen maar erger geworden. Dan ging ze ernaast zitten en zodra ik een foutje maakte, moest ik opnieuw beginnen. In mijn optiek ging ze daarin veels te ver. Waren andere moeders veel makkelijker. Ik merk dat ik het zelf soms erg moeilijk vind, aan de ene kant wil ik ze graag stimuleren en uitdagen om hun eigen grenzen te verkennen en is zelfredzaamheid één van mijn speerpunten. Aan de andere kant vraag ik me af of ik soms niet iets te makkelijk ben…

Push-moeder

Of het nu gaat om het leren staan, oh wat trots was ik dat ze met zeven maanden in de box kon staan. Achteraf gezien was er weinig echt staan aan te noemen, ze hing meer een beetje op de rand en ze hield het maar vijf seconden vol. Maar ik had bewijs want het stond op de foto: wat was ik trots. Ook met het leren lopen hebben we veelvuldig geoefend: aan de hand, er werden speciale loopkarren gehaald die iets meer blokkeren in plaats van meteen rollen (op een gegeven moment had ze drie verschillende in de woonkamer staan…) en zodra ze echt kon stappen ook kleine tochtjes buiten gemaakt aan de hand. In mijn buik zat nummer twee die daar nog geen drie maanden zou blijven zitten, dus dat was wel zo makkelijk. Geen gedoe met kinderwagens etc.

Durf los te laten

Op een gegeven moment is je kind er klaar voor om uit een beker te leren drinken. Waar we bij onze dochter alle trucjes uit de kast hebben gehaald toen ze een jaar was en hoogzomer om haar buiten te leren drinken uit een beker, hebben we dat bij onze zoon volledig losgelaten. Ook toen hij anderhalf was en het zomer was, voor een groot deel gewoon uit luiheid. Ik had geen behoefte aan wéér die talloze bekers die over de vloer gaan. Dat hoort er misschien wel bij, maar toch. Daardoor heeft hij heel lang uit een tuitbeker gedronken. Tot hij twee jaar was en mijn glas pakte en zo leegdronk. Gewoon zo hoppa in één keer, geen gedoe met speciale schenkbekers met uitsparingen voor de neus of in bad oefenen. Gewoon, pakken, slok en weg. De enige bekers die over de vloer gaan zijn de bekers die in een onhandige manoeuvre tijdens het eten iets te dicht bij de elleboog staan en niet op tijd uit de weg zijn gezet. Het komt dus vanzelf goed.

Er is meer!

Als ik het zo nalees dan denk ik dat het toch wel meevalt. Ja, ik probeer mijn kinderen uit te dagen maar geef ze ook de ruimte voor hun eigen ontwikkeling. Ik vind het namelijk belangrijk dat ze niet alleen zichzelf snel ontwikkelen en bepaalde motorische en cognitieve vaardigheden aanleren, maar dat ze ook op sociaal- emotioneel gebied ontwikkelen. Bijvoorbeeld door het opbouwen van zelfvertrouwen. Dat ze nee durven te zeggen en hun eigen grenzen durven aan te geven. Dat ze zichzelf accepteren om wie ze zijn, fouten durven te maken (en mogen maken) en zichzelf respecteren. Als ik nu om me heen kijk hoeft opleiding helemaal niets te zeggen. Ook al heb ik mijn master niet afgemaakt, ik was een aardig eind, maar kwam ook met een bachelor op een gegeven moment werkloos thuis te zitten. En ik ben echt niet de enige die vervolgens moeite heeft om werk te vinden. Voor het vinden van een baan heb je in mijn ogen meer nodig dan alleen een ‘papiertje’ en zijn bepaalde sociale vaardigheden om via via een baan te vinden of een portie zelfvertrouwen om zelf je eigen pad in te slaan misschien nog wel veel belangrijker. Als ze erom vragen zal ik ze echt niet tegenhouden in de ontwikkeling, maar ze hoeven van mij ook niet alleen tienen te halen en de onvoldoendes weg te moffelen.

Voel jij je wel eens een push-moeder of ben je meer een relaxed ‘komt vanzelf wel goed’-type?