Je kind beschermen

Je kinderen zijn het kostbaarste dat je hebt. Het liefste zou je ze tegen alles en nog wat willen beschermen. Veilig inpakken in bubbel plastic hoog in een ivoren toren waar niemand bij kan. Tot ze minimaal 18 zijn, of liever zelfs nog ouder. Ok, nu gaat dat misschien een beetje te ver. Het is ook goed om ze weerbaar te maken, maar you get the point. Manlief maakt hier regelmatig grapjes over, dat er niet voor niets een zwaard in de woonkamer hangt… Ze zijn nu nog zo jong en kwetsbaar. Kennen nog geen vrees en vertrouwen iedereen. Voorlopig maakt het ook geen verschil dat ze een jongen en meisje zijn. De laatste tijd is bescherming een regelmatig terugkerend thema in mijn hoofd.

Gisteravond was Halloween. We hebben heerlijk knakworstmummies gegeten en er waren inderdaad kinderen die verkleed langs de deur kwamen met trick or treat. Jonge kinderen die alleen, zonder begeleiding langs de deuren gaan. Van twee lieve schattige jonge meisjes in prinsessenkleding en een groepje nog net geen puberende jongens die met veel ‘wow’ en ‘dit is de coolste traktatie ooit’ een handschoen in ontvangst namen. Altijd fijn om te horen dat je het niet voor niets hebt gedaan. Net na etenstijd, in het donker. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe ik als klein kind, ouder dan deze, ruzie had met mijn ouders. In groep 7 of 8 moesten we langs de deuren om kinderpostzegels te verkopen. Ik had de straten in de wijk al gehad. Maar moest die delen met andere klasgenootjes dus was de wijk uitgegaan, de brug overgestoken. Alleen, op klaarlichte dag. Daar heb ik behoorlijk ruzie mee gehad met mijn ouders, je weet maar nooit. Toen begreep ik er niets van, nu snap ik dat ze me wouden beschermen. Niet dat ik over deze ouders wil oordelen, iedereen maakt andere keuzes. Ik zou echter mijn kinderen dan ook niet snel samen langs de deuren gaan.

Nog zo iets is datgene wat ze zien op tv. Het viel me op dat er gisteravond regelmatig monsters voorkwamen in de kinderprogramma’s. Onze peuter had dus al snel een poppetje gevonden die ze had omgedoopt tot monster met wie ze ‘Mwaaah’ door het huis liep. In het begin viel me dit niet zo op, later begreep ik dat ze een monster nadeed. Gelukkig nog niet bang voor monsters onder het bed. Vind ze het nog leuk. Toch goed om er even bij stil te staan waar je je kind aan blootstelt, dat ze onderwerpen zo over kunnen nemen en er hun eigen draai aan geven. Dan is het liedje ‘Als ik de baas zou zijn van het journaal’ wel heel toepasselijk. Zou je ze het liefste willen beschermen tegen alle oorlog, onrecht en ruzie die er is in de wereld.

In de eerste instantie komt dit door het bloggen. Eerder schreef ik al dat ik in verband met de privacy een bewuste keuze heb gemaakt om geen namen te noemen. In een poging ze uit de zoekresultaten te houden van onze grote vriend google. De laatste tijd merk ik dat er regelmatig een discussie onder andere mamabloggers ontstaat over het noemen van namen en delen van foto’s. Wat deel je wel en wat niet. Veel mama’s kiezen er daarom voor om geen foto’s te delen, of waar ze niet met gezicht op staan. Er doen spookverhalen de ronde van mensen die de foto’s van hun kinderen terug zien op een andere site of nog erger gebruikt worden voor doeleinden waar je kinderen niet mee in aanraking wilt brengen. Dat brengt me toch aan het twijfelen. Aan de ene kant denk ik dat het materiaal dat ik deel, de huis- tuin en keuken kiekjes niet interessant zijn. Over een paar jaar, als ze ouder zijn weten ze niet anders meer. Aan de andere kant, je weet maar nooit. Je wilt je kind toch beschermen tegen de gevaren van het internet. De laatste paar dagen heb ik wat afleveringen van Nashville gekeken, ter afleiding als de pijn toch weer terugkomt. Een terugkerend thema daarin is het beschermen van je kinderen als publiek figuur. In zekere zin voel ik me ook publiek. Daar heb ik zelf voor gekozen onder andere vanwege het delen van mijn hersenspinsels. Zowel de mooie momenten, twijfels als frustraties. Niet alleen uit mijn eigen hoofd, maar ook over de kinderen. Die daar niet voor hebben gekozen en ik zou moeten beschermen.

Hoe ver gaan jullie in het beschermen van je kinderen?

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Verslaafd aan chocola en sinds kort aan bloggen. Houdt van reizen, lekker eten en natuurlijk quality time doorbrengen met het gezin. Altijd in voor een spontane actie.

Comments ( 7 )

  • Gisteravond stonden hier ook kindjes voor de deur voor Halloween. Het eerste wat ik toen inderdaad dacht was: zo donker en helemaal alleen. Maar ik geloof dat alle ouders toch op hun eigen manier de juiste balans zoeken tussen bescherming en vrij laten.

  • Ik denk dat iedere moeder heel ver gaat voor haar kinderen. Ik deel alleen wél foto’s online. Ik zie daar het gevaar niet zo van in. Misschien ben ik dan naïef, maar als iemand een foto van Tobias wil gebruiken, tsja….

    Wat ik nooit zou doen is foto’s plaatsen waarop hij naakt of halfnaakt is. Dat vind ik dan wel weer te ver gaan.

  • Ik deel ook geen fotos van de gezichten van de kinderen. Ze mogen later zelf beslissen of ze wel/niet op internet willen staan. Gelukkig respecteren mijn familie en vrienden ook dat ik dit niet wil en plaatsen ze geen fotos van mijn kindjes. Ook gebruik ik ipv hun namen vaak alleen de voorletter.

    Het is een afweging die je als ouders alleen zelf kan maken. Ik vind het wel geweldig altijd om fotos van andere kindjes te zien. Je krijgt toch meer beeld bij het verhaal zeg maar. Ik heb er toch echt vaak over getwijfeld om toch wel te gaan plaatsen, maar doe het niet..

  • Ik ga heel ver maar dat ligt allemaal nogal persoonlijk en door mijn eigen verleden. En door de relatie met mijn zoons vader heeft er ook voor gezorgd dat ik te beschermend ben geworden

  • Ik heb toevallig vandaag een blogje geschreven over dit onderwerp. Ik heb ervoor gekozen om echte prive-verhalen te verwijderen en foto’s waarop de kinderen duidelijk te zien zijn eveneens te verwijderen. Daarnaast heb ik hun namen verwijderd. Ja, het was een rotklus, maar ik voel me er een stuk beter bij. Het blog begint te groeien en het is niet alleen meer voor de ogen van opa en oma… Voor mij reden om anoniem bezig te gaan.

    X

  • Jammer genoeg geen spookverhalen dat overnemen van die foto’s. Een van de blogsters die ik al jaren volg heeft het meegemaakt. De huis – tuin en keukenfotos werden gebruikt op een forum door een vrouw die beweerde dat het haar dochter was. Heel eng.
    Waarom ik dan toch foto’s van mijn zoontje deel? Omdat ik nog altijd meer goede ervaringen heb met bloggen dan slechte.

    • Wat bizar dat dat echt gebeurd, begrijp niet waarom mensen dat zouden doen. Leuk dat je toch blijft bloggen.

Enroll Your Words

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

To Top