Heupdysplasie; en wat nu?

Heupdysplasie; het woord zegt het eigenlijk al ‘iets’ met de heupjes. Een aangeboren afwijking dat over het algemeen wordt veroorzaakt door een onvoldoende ontwikkeling van het heupgewricht. Wat zich onder andere kan uiten in een ongelijke lengte van de benen. Dat dus. Dit kan vroegtijdig artrose veroorzaken, en kan voorkomen worden met een spreidbroekje. Heel kort gezegd. Vanmiddag hadden we een afspraak bij het ziekenhuis op de röntgenafdeling om een echo te maken van de heupjes van baby boy. Dit omdat hij tijdens de zwangerschap in stuitligging heeft gelegen. Dat kan gevolgen hebben voor de heupjes. Gevolg; als je baby ongeveer drie maanden is (achttien weken volgens dit ziekenhuis, wordt je door de kinderarts van het consultatiebureau naar de huisarts gestuurd. Om een verwijsbrief te halen. Zelf mogen ze dat niet.

Het maken van een afspraak

Heupdysplasie: test - mamaliefde

Gelukkig hoorde ik dat oma, mijn moeder, daar een afspraak moest maken. Zij kreeg dus de brief van het cb mee. Wij hebben dezelfde huisarts waar ik als klein meisje al heen ging, hij kent dus de hele familie. Gelukkig deed hij dus ook niet moeilijk en gaf netjes een brief mee. Vorige maand kwam ik voor het drie maanden bezoekje bij het cb en kreeg van de arts de ‘wind van voren’ dat ik mijn huiswerk nog niet had gedaan. Zij vond het namelijk hard nodig om naar de fysiotherapeut te gaan in verband met de vermeende voorkeurshouding. Zelf vond ik het wel meevallen, ik ben natuurlijk geen arts, maar heb het hele riedeltje meegemaakt met baby girl. Gelukkig dacht de fysio daar precies hetzelfde over en gaf me gelijk dat ik nog niet was geweest. En dat ik deze afspraak van vandaag voor de echo nog niet had gemaakt. Want dat moest met drie maanden. Wie dacht de huisarts wel niet dat hij was, om te zeggen dat het drieënhalf was. Dit stond namelijk op zijn verwijsbrief. Maar afijn, ik dus braaf diezelfde dag dus nog twee afspraken gemaakt. Met nog genoeg keus wanneer de echo kon plaatsvinden. Die drukte viel dus best mee. Gelukkig kan ik meteen een afspraak maken voor de echo, en hoef ik niet zoals met baby girl, eerst een afspraak, dan de echo en dan nog een uitslagafspraak. Ondertussen ben ik al wel een beetje gewend dat de arts niet altijd juist is, dus gaat haar informatie het ene oor in en het andere oor er uit. Zolang ze maar prikt. Met de wijkverpleegkundige echter wel een prima verhouding hoor. Stiekem wel jammer, zeker als onzekere moeder van een baby zou je verwachten dat ze weten waar ze het over hebben.

De afspraak

Vandaag was het dus zover. Tien voor drie was de afspraak, dreumes moest dus op tijd naar bed. Zodat ik haar op tijd uit bed kon halen. Alles klaarleggen en inpakken. Baby boy nog even voeden. En daar gaan we dan. Lopend, het ziekenhuis is gelukkig zeer dichtbij. Ruim op tijd, want er moet eerst nog een pasje aangemaakt worden en stickers geprint. Dan loop je iets verder, en ja hoor. Met koeieletters staat er; Houdt u verwijsbrief bij de hand. Ja, dat dus. Die lag nog thuis. Dom, natuurlijk. Denk je aan alle identificatiepapieren gedacht te hebben voor het inschrijven, vergeet je de verwijsbrief. Op de gok dan maar naar de poli. De vorige keer was de receptie bij de wachtkamer, die bleek nu echter weer ergens anders te zitten. Uiteindelijk de juiste balie gevonden. Ja, mevrouw, nee mevrouw. U woont dichtbij, dus u kunt hem wel even ophalen… Die man heeft vast geen twee kinderen; baby boy was in de draagdoek in slaap gevallen en dreumes was gelukkig nog rustig in de buggy. Maar ‘eventjes’ op en neer daar doe je toch wel twintig minuten over. Gelukkig schijnt de zon. Gewapend met de verwijsbrief kwam ik terug. Nu mocht ik doorlopen, naar de wachtkamer. Dreumes uit de buggy zodat ze even kon lopen. Sociaal als ze is maakte ze snel vrienden met een Engelstalig meisje, of eigenlijk, de telefoon van haar moeder die ze vast had. Het meisje was zo sociaal om haar te laten meekijken. Dus die wachttijd was zo voorbij.

De echo

Heupdysplasie: botten - mamaliefde

Door een verpleegkundige werden we geroepen. In een mini kleedkamertje, gelukkig met aankleedtafel, moest ik zijn broekje uittrekken. Dreumes moest ik maar op de gang laten… Die paste er namelijk in de buggy niet doorheen. En het was toch zo klaar. Toen ze de deur dichtdeden dat ik haar niet kon zien toch maar even protest gemaakt. De echo was ook snel gedaan, had ook niet anders verwacht. Snel baby boy even een schone luier aan, broekje weer aan en terug in de draagdoek. Dreumes haar jas weer aan, gelukkig zat er een behulpzame moeder in de wachtkamer die te hulp schoot. Baby boy was me namelijk niet echt dankbaar voor het feit dat hij uit zijn slaap gehaald werd voor de echo. En voor de vierde keer het stukje naar huis lopen.

En nu verder?

Heupdysplasie: spreidbroekje - mamaliefde

Tja, dat is de vraag. Bij baby girl had ik een uitslagafspraak. Ik kreeg al wel te horen dat er niets te zien was. Ik ga er dus stiekem vanuit dat de huisarts een bericht krijgt met de uitslag. Mocht er dan toch iets aan de hand zijn krijg ik het van hem te horen.

Meer info?

En nu wou ik eigenlijk dit artikel schrijven over heupdysplasie en wat het inhoudt, maar dan wordt het wel een erg lang verhaal. Dus verwijs ik je graag naar de volgende informatie:

Volgende
Vorige

Comments ( 4 )

  • Bij mijn oudste dochter dachten ze het ook. Een foto laten maken in het ziekenhuis. Was niks aan de hand. Gelukkig. Maar anders een spreidbroekje aan. Is op zich ook wel te doen hoor. Zie sommige kindjes echt rennen met die dingen aan haha. Sterkte

  • Spannend! Olivia had het, een lichte afwijking. Wij hebben 4 maanden behandeling met de Pavlikbandage gehad (heb ik over geblogt, moet je even zoeken op Pavlik). Achter en tijdens viel het ons mee, wat aanpassen hier en daar. Maar vooraf; tranen met duiten, mijn kleine moppie?! En wat nu?! Maar het valt dus mee 😉

  • In aanvulling op de links wil ik ook graag mijn site http://www.kiekhipwear.nl vermelden met veel praktische info, speciale kleding, brede slaapzakken, gipsbroekenstoelen en allerlei andere praktische oplossingen. Deze site is ontstaan nav de heupluxatie van onze jongste dochter. Zij heeft vanaf 7 weken een Pavlik gehad en daarna 2x een gipsbroek. Ze is nu 5 en het gaat gelukkig goed!

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.