Ik besloot pas vrij laat in mijn leven dat ik toch eigenlijk wel heel graag moeder wilde worden. Hoewel het vroeger, voordat ik mijn man leerde kennen, nooit een vraag was. Ik wilde moeder worden en het liefst zo rond m’n 30ste. Dat vond ik een mooie leeftijd. Ik leerde mijn man kennen toen ik net geen 26 was en omdat hij al 2 kinderen had uit een eerder huwelijk stond hij niet heel erg te springen om nogmaals vader te worden. Maar, zei hij, als jij het heel zeker weet, dan wil ik jou hierin niets in de weg leggen. Het krijgen van een kind is een fundamenteel iets. Zeker voor een vrouw.

Lees ook: Bevallingsverhalen; Onverwachts zwanger en daarna vroeggeboorte na 27 weken baby
Lees ook: Zwangerschapsvergiftiging; symptomen beginnende vergiftiging, behandeling en erfelijk of dodelijk.

Kinderwens

Pas toen ik 37 zou worden, wist ik het zeker. Ik wilde moeder worden. Ik wilde zo’n belangrijke ervaring in een vrouwenleven niet missen. Of ik een goede zou worden, daar had ik geen idee van. Vast wel, of misschien ook niet. Maar de keuze voor een kind maakte ik uit puur egoïstische redenen. Ik wilde zwanger zijn, een kind krijgen, borstvoeding geven, moeder worden. Alleen die bevalling…daar zag ik, al vanaf het moment dat de beslissing genomen was, als een berg tegenop. En toen was ik nog niet eens zwanger, kun je nagaan.

Zwanger zonder problemen

Nog geen 6 maanden later was ik inderdaad zwanger. Ik was in de zevende hemel. Mijn zwangerschap verliep uitstekend. Ik voelde me bijzonder, had geen noemenswaardige kwaaltjes en had een prachtige buik. Maar rond de 25 weken begon ik vocht vast te houden. Nou ja, hoort erbij, denk je dan. Voeteneinde van je bed een beetje omhoog en dat hielp eerlijk gezegd ook wel. Maar die enkels werden na een paar weken alleen maar dikker. Laarzen kon ik niet meer aan, gympen nog wel.

Eerste signalen bij 29 weken

Bij 29 weken zwangerschap kreeg ik aanvallen van pijn tussen en onder mijn schouderbladen. Dat was alleen ’s nachts. Overgeven kwam daar ook bij. Vreemd dacht ik. Maar ja, de baby lag nog steeds erg hoog en logisch dat je daar last van krijgt…toch??? En na zo’n nachtje in bad liggen en overgeven, ging het vaak de dag erna weer goed. Ik had het wel tegen wat mensen verteld, maar er gingen geen alarmbellen rinkelen. Ook niet bij de verloskundige toen ik vertelde dat ik die pijnen had en nachtenlang in bad lag en moest overgeven. Bloeddruk was goed, urine ook, dus ja vervelend, maar hoort erbij.

De aanvallen werden steeds frequenter. Niet zo één keer in de week, maar bijna om de 2 dagen. Het weekend voor mijn 38e verjaardag (ik zou woensdag 2 april jarig zijn) vierde ik mijn verjaardag. Het was een drukke zaterdag geweest. Boodschappen doen, huis opruimen, hapjes maken. Gewoon teveel gedaan, dacht ik, toen ik weer pijn kreeg die avond. De pijn werd dusdanig erg, dat ik er krom van liep. Een vriendin van ons heeft mijn man laten beloven dat als het op zondag nog altijd zo erg was dat we dan naar de dokter zouden gaan.

Pre-eclampsie; zwangerschapsvergiftiging

Het werd alleen maar erger. Ik kon amper nog ademhalen. Mijn man lag nog te slapen en ik besloot die ochtend na een nacht van afzien toch maar de huisartsenpost te bellen. “Ik ben bijna 32 weken zwanger en ik heb heel erg pijn in mijn rug, ik denk mijn longen of zo”, zei ik tegen de assistente. Ik kon meteen komen. Bloeddruk werd gemeten, urinetest gedaan en ik moest linea recta door naar het ziekenhuis. Ik had pre-eclampsie ofwel zwangerschapsvergiftiging. We schrokken ons uiteraard te pletter. Een nachtje in het ziekenhuis had de weekenddokter gezegd. Bah, dat was echt balen. Maar al snel werd duidelijk dat het geen nachtje zou worden. Ik zou de rest van mijn zwangerschap uit moeten liggen in het ziekenhuis en als ik geluk had, dan zou dat 7 weken zijn, zo vertelde de gynaecoloog. 7 weken!?! De paniek sloeg bij mij toe.

HELLP-syndroom; bevallen bij 32 weken

Maar die 7 weken heb ik nooit gered. Nog geen 3 dagen hield ik het vol. Dinsdag op woensdagnacht was het weer raak. Helse pijn en overgeven. Trut die ik was… ik heb niets gezegd tegen de nachtverpleging. Maar na het bloedprikken ’s ochtends en het opmeten van de bloeddruk werd al snel duidelijk dat mijn pre-eclampsie was veranderd in HELLP-syndroom. Ik zou die dag via een keizersnede bevallen van mijn dochter. Op mijn 38e verjaardag!

Nu kan ik haar geboorte als een mooi verjaardagscadeau zien, maar op dat moment was ik alleen maar heel erg bang. Ik wist ook wel dat 8 weken te vroeg bevallen niet goed zou zijn voor mijn baby. Dat het ontzettend spannend zou worden. Dat ik haar zelfs zou kunnen verliezen. Toen ik haar 3 dagen na de bevalling eindelijk voor het eerst vast mocht houden, wist ik het zeker. Ik ben moeder en ik zou een verdomd goede worden ook. Dit mooie meisje, mijn dochter, zouden ze me niet meer afpakken.

Meer lezen?

Hoe ik het HELLP syndroom, mijn bevalling en de tijd dat mijn baby in het ziekenhuis moest verblijven, heb ervaren, kun je lezen op mijn eigen blog. Esmée heeft een platform voor moeders met jonge kinderen met de leukste webshops. Ze blogt op Website 4 Mama met 7 andere vrouwen over uiteenlopende onderwerpen. Wil je haar volgen op social media, dan kan dat op Facebook, Twitter en Instagram.

Bedankt Esmée voor je persoonlijk verhaal, erg ontroerend om te lezen hoe je het hebt ervaren en ook de boodschap om bepaalde symptomen vooral niet te onderschatten. Heb jij ook een persoonlijk verhaal dat je graag wilt delen, laat het dan weten.