Vandaag alweer de derde donderdag in de zwangerschaps themamaand. En dus een nieuwe gastblog. Vandaag is het woord aan Sonja. Zij weet sinds kort dat ze zwanger is van niet een, maar liefst twee baby’s! Hoe bijzonder is dat? Zij deelt met ons de emoties die komen kijken nadat bekend is geworden dat alles dus dubbel gaat.

Lees ook: Ik wil een tweeling; kans berekenen & vergroten

Zo. En toen stond onze wereld op zijn kop. Geen haar op ons hoofd had eraan gedacht dat het er best wel eens twee zouden kunnen zijn. Een schrok, maar dan ook een zekere rust. Het verklaarde voor mij waarom ik voelde zoals ik me voelde. De innige relatie met mijn toilet, par example. De gigantische (pijn in mijn) borsten, waardoor ik ’s nachts heel charmant in een sportbeha slaap, omdat het zonder lijkt alsof ik lood meezeul wanneer ik me omdraai in mijn slaap.
Ehh. Iets met een roze wolk?
Ook wel spannend, want; HOE gaan we dat doen?! Een tweeling,  een veel te klein koophuis en een iets groter huurhuis,  een aflopend contract. Nee, goed voorbereid waren en zijn we allesbehalve. Des te blijer zijn we dat we al met elf weken er achter zijn gekomen dat er twee op komst zijn, en er niet pas bij de geboorte achter komen, of in het laatste semester (ja, dat gebeurt!).
Een gelukje van de natuur, dat is onze positieve benaming voor onze twee kleine ukken. Geen meerlingzwangerschappen in de familie, geen IVF en ook niet boven de dertig. Had ik al gemeld dat mijn vriend en ik, ondanks dat wel al bijna acht jaar samen zijn, nog totaal niet bezig waren met eventueel toekomstig ouderschap?  We wilden wel hoor, en het is meer dan welkom, maar met een onder water staand koophuis hadden we andere prioriteiten.
Ik, Miss “Allesplannendelichtneurotischecontrolfreak”, moest eerst dat los laten, op 20 januari, Blue Monday om precies te zijn. Een traan. Ik, zwanger?! Gelijk vriendlief gebeld. Die sprong een gat in de lucht. Voor mij duurde het geluk even, moest even wennen aan de nieuwe “situatie”. Mijn vriend noemt mij niet voor niets liefkozend “autistje”; aan nieuwe situaties of veranderen moet ik altijd best wennen.
Daarna blijdschap. Dáárna zwangerschapskwalen. Veel kwalen. De afgelopen weken bestond dus vooral uit slapen en overgeven. Ach ja, ik probeer er een voordeel uit te halen, lekker inlezen in mijn geleende Tweelingenboek,  waar deze newbie een hoop informatie op doet. En gelukkig lieve (ervarings-/kundige) vrienden, een veranderde zeer zorgzame vriend (o ja, ook mannen veranderen duidelijk tijdens de zwangerschap!), en een behulpzame familie. ” ‘T komt wel goed, schatje.”
Alles keer twee. Dubbele lusten, want wat een genot zal het zijn om die twee ukken -waar ik nu al helemaal weg van ben- in mijn armen te sluiten (daarvoor hebben we er dus twee gekregen!). Dubbele lasten? Ach, het wordt flink aanpoten, weinig slaap en volle handen en armen. Het wordt duowagens, dubbele reiswiegjes, maxicosi’s, flesjes,kleertjes en poepluiers.
Maar ach, het is het vast allemaal waard. We krijgen een tweeling. WE KRIJGEN EEN TWEELING! Zie ik daar nou een roze wolk?
Sonja, mommy to be van twee waanzinnige ukken, alweer 12 weken.