Falend emancipatiebeleid?

Het is tegenwoordig deel van het beleid van de Rijksoverheid; emancipatie. Minister Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap is daarvoor verantwoordelijk en is weer volop in het nieuws. Bijna alle doelstellingen die de overheid in 2010 had moeten halen zijn vandaag de dag nog steeds niet gerealiseerd. Vooral het verhogen van het aandeel economisch zelfstandige vrouwen blijkt lastiger dan in 2000 geschat. Met 53 procent in 2015 blijft dit aantal ver achter de beoogde 60 procent voor 2010. Dat blijkt uit de Emancipatiemonitor, opgesteld door het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) en het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP). Met name vrouwen met jonge kinderen worden achtergesteld. Man en vrouw zijn gelijk, en horen allebei voltijd te werken om zo economisch onafhankelijk te zijn. Wel was er alle lof voor de Nederlandse man die steeds meer zijn rol in het thuisfront opeist. Er is zelfs een app ontwikkeld zodat gezinnen dat zelf kunnen uitrekenen dat het voordeliger is als beide ouders fulltime gaan werken. Ik wist niet dat daar een app voor nodig was ;-). Mijn vraag is alleen willen vrouwen dat wel?

Parttime werken is ook een recht

Ik heb het gedaan hoor, voltijd werken, vijf dagen per week 8 uur per dag de kantoortijden op kantoor doorbrengen. Net na de studie. Of ik daar gelukkig van werd, nee toen al eigenlijk niet. Ik was jong en wilde mezelf ook ontwikkelen en een bijdrage leveren aan de maatschappij en deed volop vrijwilligerswerk waar ik in de praktijk meer kon dan in een betaalde baan. Daarom dat ik daarna vier dagen ben gaan werken, weliswaar twee dagen van tien uur en twee van acht zodat ik toch 36 uur maakte, maar toch.

Zodra bleek dat ik zwanger was had ik al bedacht dat ik een dag minder zou werken. Dat zou beter uitkomen voor de opvang. Gelukkig ging oma twee dagen per week als gastouder werken (ze had al de nodige diploma’s) zodat er geen constructie bedacht hoefde te worden met omadagje hier, (gastouder)opvangdagje daar, peuterspeelzaal zus etc. Zelf zou ik dan twee dagen thuis zijn en ook mijn man zou doordeweeks een dag op zich nemen (het voordeel van een onregelmatig rooster waarbij je ook in het weekend moet werken). Dat dagje minder was er niet om financiële redenen, maar omdat ik gewoon zelf thuis wilde zijn met mijn kind. Het is mijn kind, dan wil ik het niet de hele week onderbrengen zodat een ander ervoor moet zorgen. De tijd vliegt toch al snel genoeg voorbij. Werken kan altijd nog. Dat is toch wel het voordeel als je niet al te oud met kinderen begint.

Nu de kinderen wat ouder zijn en de oudste naar school gaat en de jongste naar de peuterspeelzaal heb ik het geluk om van mijn hobby mijn werk te kunnen maken. Een eigen onderneming. En zoals dat bij veel ondernemingen gaat moet je daar veel energie in steken en kost dat meer tijd dan ik ooit in loondienst heb gewerkt. En ja dat zorgt er nu voor dat ik net zoveel verdien als mijn man en zou ik dus economisch onafhankelijk zijn. Omdat ik dat zelf wil en de situatie daar naar is. De kinderen blijven echter op nummer één, het voordeel van eigen baas is dat je zelf de uren bepaalt en als dat nodig is je dus andere prioriteiten kan stellen. Handig bijvoorbeeld als er een kind ziek is, dan houd je het gewoon een paar dagen thuis en hoef je geen hulp in te schakelen.

Ik snap dus ook niet waarom je vrouwen zou moeten ‘verplichten’ om voltijd te gaan werken? Deels zit het gewoon in de natuur van het vrouw zijn; je hebt zelf de kinderen gedragen dus is het logisch als je meer betrokken bent bij de opvoeding. Zeker als de kinderen nog jong zijn, naar mate ze ouder worden en naar school gaan wordt dit verschil vanzelf kleiner.

Gelijk en toch niet

Wel ben ik het eens dat mannen en vrouwen dezelfde kansen zouden moeten krijgen. Dus hetzelfde salaris voor hetzelfde werk en gelijke kansen op de arbeidsmarkt.

Die gelijke kansen gelden natuurlijk ook voor thuis! Wat dat betreft schijnt Nederland het best goed te doen met een hybride systeem tussen het conservatieve ‘man-als-broodwinner’-model en de ‘sociaal-democratische’ Scandinavische way of life waarin alles gelijk verdeeld is en de staat zorgt voor zorg en opvang. De Nederlandse papa’s worden gekenmerkt door hun grote aandeel in de zorg voor kinderen en een zee aan vrije tijd. Steeds meer vaders met jonge kinderen kiezen er ook voor om een papadag op te nemen. Goed geregeld toch? In het huishouden blijkt dat toch een ander verhaal; tweederde hiervan komt voor de rekening van de Nederlandse vrouw. Daar valt toch nog wel iets te halen. Daar staat dan wel weer tegenover dat binnen Europa de Nederlandse vrouw gemiddeld de minste uren aan werk, huishouden en kinderzorg besteedt. Bron

Wat vinden anderen daarvan?

Nu ben ik natuurlijk maar alleen. Dus heb ik wat om me heen rondgevraagd hoe andere moeders, met een hogere opleiding met jonge kinderen daar over denken. En het grappige is dat het eigenlijk op hetzelfde neerkomt. Of het nu komt vanwege financiële belangen of gewoon dat de behoefte er niet is.

Lisette werkt tien uur per week als zelfstandig echoscopiste

“Ik heb bewust een stap terug gedaan toen we kinderen kregen, terwijl ik eigenlijk heel geëmancipeerd ben. Ik had dan ook de illusie dat we het wel samen konden doen, allebei een bedrijf en de kinderen erbij. Uiteraard was dat erg lastig, als je een topfunctie hebt of eigen bedrijf dan moet je er volledig voor gaan, en heb je het nodig dat iemand thuis de boel draaiende houdt. Bij ons werd ik dat omdat man al langer werkte en meer verdiende. Hij werkt gemiddeld 70 uur per week in ons eigen bedrijf. Ik doe thuis 95% dat dan weer wel. Dat is zo bij tuinders, dat de rest van het gezin dan daarom draait.

Ik vind het soms lastig, wil graag onafhankelijk zijn en ik voel me niet altijd gelijkwaardig. Aan de andere kant probeer ik ook de voordelen te zien: ik heb steeds meer tijd voor mezelf en haal veel voldoening uit het opvoeden van de kinderen, die allemaal extra zorg nodig blijken te hebben. Het is zoals het is. Met een topfunctie zouden de kinderen misschien op de tweede plek komen. En wie weet, ik ben ook bewust jong aan kinderen begonnen, er kan zomaar nog een carrière voor mij liggen!”

Barbara (41 jr), moeder van 3 kinderen, sinds 1,5 jaar bewust thuisblijfmoeder

Het gelijkmaken van de positie van de man en de vrouw is gebaseerd op doelstellingen die volgens zeggen in 2010 zijn vastgesteld door rijksbeleid, het zgn. emancipatiebeleid. Vanuit economisch standpunt uit gezien is het uitermate teleurstellend dat dit niet gehaald is. Maar de economische crisis heeft er niet alleen maar voor gezorgd dat de doelstellingen niet zijn gehaald. Het heeft ook een stuk bewustzijn gebracht bij de werknemer, namelijk dat tijd ook een luxe is, tijd met je kinderen doorbrengen bijvoorbeeld. Vanuit die gedachte wordt er door werkgevers nog niet gekeken, er is waarschijnlijk nog een enorme slag te slaan bij bedrijven, wanneer er gekeken wordt naar anders of flexibeler werken.

Voor mij en mijn partner werkt dat wel zo. Na 18 jaar bij dezelfde werkgever, waar ik veel en hard heb gewerkt als manager en coördinator voor artsen en verpleegkundigen, merkte ik dat toen ik moeder werd, mijn prioriteiten anders kwamen te liggen. En deze waren lastig overeen te komen met de werkgever.

Daarnaast merkte ik dat hoe graag je de taken misschien ook gelijk zou willen trekken, vanuit dit standpunt, de praktijk anders werkt. Een vrouw is in veel opzichten vaak veel zorgzamer en een man is vaak meer praktischer (netjes gezegd ;)). Kijk maar naar de verdeling man/ vrouw in de gezondheidszorg of in de bouw.

Dat betekent overigens niet dat vrouwen geen behoefte hebben aan een mentale uitdaging, zoals die leuke baan, maar er is een periode in het leven van een moeder, wanneer de kinderen klein zijn, dat er andere prioriteiten zijn. En zoals ik het zie, zou de samenleving daar op langer termijn ook best profijt van kunnen hebben.

Die leuke baan, komt wel weer en anders creëer ik die zelf.

Fleur (38 jaar), moeder van 2 kinderen en werkt 24 uur per week als diëtist

Ik blijf het bijzonder vinden dat de regering zich er op die manier mee bemoeit. Ik werk parttime en dat is een bewuste keuze. Mijn kinderen gaan hierdoor 2 dagen naar de BSO en de andere dagen is er iemand thuis. Mijn vriend werkt wel fulltime, maar is gelukkig flexibel in zijn werkuren. Hierdoor kan hij ook af en toe een middag thuis zijn met de meiden. Ik vind het fijn dat mijn kinderen zo zien dat het leven bestaat uit het gezin/werk/plezier en we daar een balans in zoeken en zo flexibel mogelijk mee gaan.

Ook dat zij naar de BSO (voorheen crèche) gaan ervaar ik als een pluspunt in hun opvoeding. Daar doen ze toch andere dingen van thuis en leren sociaal te zijn in een groep. Doordat ze de andere 3 dagen wel thuis zijn, kunnen ze ook deelnemen aan sportclubs en spelen met of bij vriendjes. Met de flexibiliteit van de ene keer is mama thuis en de ander keer papa, hoop ik ze mee te geven dat het gezin bestaat uit een vader en moeder (in ons geval) met dezelfde verantwoordelijkheid. Het komt dus niet alleen neer op de schouders van de moeder!

Emancipatie gaat al lang niet meer over het recht van vrouwen om in topfuncties te werken. De meeste moeders die ik ken, willen dat helemaal niet of zelfs maar fulltime werken. Uiteraard vind ik wel dat mannen en vrouwen in dezelfde functie dezelfde rechten moeten hebben en evenveel moeten verdienen. De emancipatie gaat dus ook over dat het voor mannen mogelijk wordt om parttime te gaan werken en langer ouderschapsverlof krijgen.

Daarnaast pleit ik ook voor een hulp in de huishouding voor iedere vrouw die werkt, net als kinderopvang 😉 Dat draagt ook weer bij aan de werkgelegenheid en meer uiteindelijk meer persoonlijke aandacht voor onze kinderen.

Miriam, 36 werkt 32 uur als jurist

Ik ben geen voorstander van vrouwen verplicht laten voltijd laten werken. Ik zelf werk nu vier dagen per week en vind het eigenlijk wel genoeg. Maar ja, ik maak verder dan ook geen tot weinig aanspraak op vergoedingen van de overheid. Voor het meeste komen wij ook niet in aanmerking.

In mijn werk merk ik overigens ook geen enkel onderscheid tussen mannen en vrouwen. Niet op functieniveau en ook niet op salariëring. Sterker nog, er zijn veel mannen, die ook een dag thuis blijven om te spenderen met de kids.
Ik ben wel van mening dat een werkende vrouw niet zonder in huis meewerkende man kan. Als ik alles in het huishouden zelf zou moeten doen zou ik minder snel geneigd zijn om 32 uur per week te werken. Gelukkig is mijn man alles behalve lui. Ik denk dat hij zelfs meer in huis doet dan ik. Zo kookt hij elke dag en doet hij ook de vaat. ‘s-Ochtends maakt hij het ontbijt voor de kinderen, helpt ze aankleden en ‘s-middags haalt hij ze op van het KDV. Ook doet hij de kattenbak, de vuilnisbak enhet glas en papier.
De kinderen gaan 3,5 dag per week naar het KDV en ze hebben het er prima naar hun zin.
Als de overheid de werkende vrouwen wil stimuleren mogen ze wat mij betreft iets aan de kinderopvangtoeslag doen. Mijn inkomen is bijna gelijk aan wat wij netto betalen aan het KDV. Als ik niets meer overhoud zal ik absoluut minder gaan werken. Dat lijkt me toch niet de bedoeling?

 

Volgende
Vorige

Comments ( 4 )

  • En dan hoor je op het nieuws dat kinderen meer aandacht willen van hun ouders. Dan ben ik blij dat ik niet mee emancipeer en mijn kinderen alle aandacht kunnen krijgen die ze willen en / vaak ook niet willen.

  • Vroeger móesten de vrouwen thuisblijven zodra er kinderen kwamen. Ze hadden geen keuze en een carrière maken daar hoefden ze helemaal niet aan te denken. En tegenwoordig móeten we weer werken, fulltime. En ik ben voor gelijke behandeling, maar zoals je al zei Linda, er zijn ook nog kinderen waarvoor gezorgd moet worden. En die krijg je niet om ze door een ander op te laten voeden, dat wil je zelf doen. Ik denk dat de overheid eerst maar eens moet compenseren daarin voordat ze gaan denken aan doelen halen. Een onbedachtzaam plan.

  • Goed stuk Linda, interessant om te zien hoe het bij anderen gaat. Ik sluit me aan bij de opvatting dat het ook niet altijd hoeft. Ik zit thuis met een universitair diploma, maar vind op geen enkele manier dat ik mezelf tekort doe. Volgens mij is het belangrijker dat ouders doen waar ze zich goed bij voelen. Wel mogen kinderopvang en andere randzaken beter geregeld worden dan nu. Als je wil werken, moet het niet zo zijn dat zoals bij Miriam bijna al het geld naar kinderopvang gaat. Lijkt me niet de bedoeling!

  • Ik krijg er eerlijk gezegd de kriebels van als mensen beweren dat ik niet bijdraag aan de maatschappij of dat ik niet geëmancipeerd ben omdat ik bewust huisvrouw ben.
    Ik draag ook bij aan de maatschappij door ervoor te zorgen dat die 3 bengels hier zo goed mogelijk worden opgevoed (zonder ook maar enige afbreuk te willen doen aan werkende mama’s, ook zij werken keihard aan de opvoeding van hun kinderen) en later als verantwoordelijke volwassenen het huis kunnen verlaten en ik ben net wel geëmancipeerd juist omdat ik doe wat ik wil doen en niet de grote meute volg omdat ‘het zo hoort’.
    Als een vrouw full time wil werken, dan moet dat haar eigen keuze zijn, net zoals het haar eigen keuze moet zijn als ze huisvrouw wordt. De enigen die zich daar goed over moeten voelen zijn zij en haar gezin en het moet al zeker niet de overheid zijn die het oplegt onder het flauwe voorwendsel dat men alleen maar een geëmancipeerde vrouw kan zijn indien je werkt.

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.