En dan ben je je dochter kwijt…

Het is mooi weer, de kinderen zijn een beetje aan het stuiteren, tijd dus om naar buiten te gaan. Gezellig een rondje op de fiets. Zeker nu zoonlief een nieuwe fiets heeft. Gewoon een kleine wandeling om te wennen. Dat verliep toch iets anders dan ik in gedachten had. Het werd namelijk één van die momenten waarop je niet meer weet hoe of wat.

Op de loopfiets schiet hij er zo vandoor, maar dit is even wennen. Zonder zijwieltjes vindt hij het heel erg spannend, en aangezien hij het trappen niet doorheeft (vooral in de achteruit gaat), heeft hij daar begeleiding bij nodig en gaat hij nog niet zo snel vooruit. Zeker niet als hij in de achteruit gaat trappen. Halverwege de straat heb je een poort onder de flat door naar een strook park en daarachter de grote doorgaande weg. Ik zag dochterlief door de poort heen gaan, maar had haar nog gezegd dat ze om het hoekje moest wachten. Toen wij nog geen paar minuten later ook het hoekje omgingen zag ik haar niet meer.

Dan schrik je een klein beetje, was ze er dan al zo snel vandoor… Je loopt iets verder, ondertussen zoonlief voortduwend op zijn fiets, heel hard gaat  het echter niet. Dus de achterstand wordt alleen maar groter. Je kijkt links in het park, rechts, loopt zelfs naar de grote weg toe. Maar geen dochter te zien of te horen. Natuurlijk roep je ondertussen haar naam. De paar voorbijgangers kijken je raar aan en hebben geen meisje op een fiets gezien. Dan maar terug naar huis en oma bellen zodat je alleen verder kan gaan zoeken. Dat gaat toch sneller.

Tegelijkertijd flitsen alle scenario’s door je hoofd; had ik wel moeten gaan fietsen, wat had ik anders kunnen doen, wat als ik haar niet vind, moeten we de politie bellen, wat als ze ineens de straat oversteekt en onder een auto komt, of in één van de sloten valt…  Moet ik niet ook papa bellen, ook al zit hij aan de andere kant van het land. Natuurlijk allemaal worst case scenario’s, maar je weet het gewoon even niet. Je twijfelt over je eigen handelen en keuzes die je hebt gemaakt terwijl in de tussentijd de radertjes doorschieten.

Gelukkig eindigt het goed, zodra ik weer de straat inliep kon ik haar al horen. Of dacht ik haar te horen, want ik zag haar niet. En begon al te twijfelen aan mijn eigen gehoor. Zou ik haar misschien graag willen horen? Toen we de knik in de straat voorbij waren stond ze daar, op de stoep tegenover het huis. Heel verdrietig omdat ze mama kwijt was. Ze heeft dus een heel rondje gefietst, geen idee of het linksom of rechtsom was. Maar wat ben ik opgelucht dat ze blijkbaar wel de weg terug naar huis kent.

Achteraf heeft het niet lang geduurd, toch zal ik die paar minuten niet snel vergeten. Vooral dat gevoel van onmacht; dat je niet weet hoe of wat. Het is tenslotte wel je kleine meid. Nadat oma was gebeld hebben we er positief een einde aan gemaakt door naar het speeltuintje te fietsen de andere kant op. Dit keer bleef ze heel dicht bij mama, en constant omkijken. De schrik zat er ook bij haar goed in.

Uitgelichte afbeelding shutterstock

Volgende
Vorige

Comments ( 3 )

  • Oeh wat lijkt me dat verschrikkelijk! Bij mij zouden er ook allemaal enge gedachte opkomen. Gelukkig kent ze de weg naar huis al goed en is het goed afgelopen!

  • lijkt me verschrikkelijk, dan lijken minuten uren te duren

  • Vreselijk! Wat moet je angstig zijn geweest. 🙁 Ik ben ons zoontje een keer kwijt geweest in de binnenspeeltuin.5 rondjes gelopen en toen had ik hem nog niet gevonden. uiteindelijk wilde ik hem gaan laten omroepen, en precies op dat moment stond hij opeens weer achter me. Jeetje, dat waren ook angstige minuten.

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.