Ik weet het nog goed. Mijn eerste keer huisarrest. Ik was ’s avonds te laat thuis gekomen en moest toen de hele week in de avond thuisblijven. Pissig dat ik was! Eén keertje te laat thuis en dan meteen een week huisarrest. Althans, op dat moment voelde het alsof ik één keer te laat was gekomen. Maar eigenlijk kwam ik wel vaker te laat, maar was het telkens maar een paar minuutjes. En die minuutjes werden er telkens meer. Totdat mijn ouders dus vonden dat het genoeg was. Ik vond het vreselijk om in de avond niet naar mijn vrienden te mogen. Maar dit was de consequentie. En eigenlijk was dat maar goed ook. Want anders zou het bij mij van kwaad tot erger gegaan zijn.

De grens opzoeken

Kinderen zoeken van nature de grens op. Ze willen weten hoe ver ze mogen gaan en hebben hun ouders nodig die hen vertellen: tot hier en niet verder. Als je dat niet doet, dan blijven ze het negatieve gedrag vertonen en neemt dit alleen maar toe.

Respect

Ouders moeten in hun opvoeding grenzen aangeven. En in het ideale geval luisteren kinderen ook naar deze grenzen. Alle kinderen willen zich geliefd voelen door hun ouders, maar luisteren natuurlijk niet in één keer naar je als je iets zegt. En dat is prima. Ze moeten in een veilige omgeving leren om grenzen op te zoeken en te ontdekken wat er gebeurt als je als kind ‘nee’ te horen krijgt. Het helpt als je aan je kind uitlegt waarom iets niet mag. En benoem dan juist het voordeel voor je kind. “Je moet om 20:00 uur thuis zijn. Want dan kun je de dag in de avond rustig afsluiten door nog een boek te lezen en wat te drinken.” Jij weet vast een reden te bedenken die bij jouw kind aanslaat.
Wees niet bang om regels op te stellen. Is jouw kind bijvoorbeeld 6 jaar. Dan kun je samen zitten om de regels te bepalen. Maar dit kan natuurlijk ook met een jongere van 14 jaar. Het is belangrijk dat kinderen zich gehoord voelen. Gooi dus niet meteen hun idee in de prullenbak als ze 21:00 uur thuis willen zijn. Luister naar hun argument dat 21:00 uur een mooie tijd is en kom samen tot een compromis.

Consequentie

Als het negatieve gedrag maar niet stopt na één of meerdere waarschuwingen, dan moet er een consequentie aan vastzitten. En deze consequentie moet wel aansluiten bij het gedrag en passend zijn bij het kind.

Beeldscherm

Je ziet dat je kind veel langer dan afgesproken op zijn tablet zit. Je vertelt hem dat je dit niet wilt hebben. Maar de volgende dag zit hij weer een half uur langer op zijn tablet. Een passende consequentie kan zijn dat hij de dag erna niet op de tablet mag, om zo de tijd ‘recht te zetten’ welke hij teveel op zijn tablet zat.

Een te grote consequentie

Je moet niet overdrijven. Een te grote consequentie kan zijn doel voorbij schieten. Dus als je kind een half uur te lang op de tablet zit, dan is het niet eerlijk als hij een week niet op zijn tablet mag.

Een niet passende consequentie

Als ik boos ben, dan komt er wel eens een nietpassende consequentie uit mijn mond. “Jongeman, als je nu niet je jas pakt, dan ga ik alleen de hond uitlaten en blijf je maar alleen thuis!” En natuurlijk laat ik een jongetje van 2 jaar niet alleen thuis. Ik kom dus niet na wat ik zeg. Dat moet je dus nooit doen! Wat ik wel had moeten doen, is mezelf even terugfluiten als ik merk dat mijn emoties te hoog oplopen. Het helpt mij om dan even weg te lopen en ik benoem dit dan ook. Zo behoed ik mezelf voor weer een loos dreigement. Kinderen, maar vooral pubers kunnen je erg triggeren. En dit weten ze heel goed. Ze weten precies wat ze moeten doen om jou op de kast te krijgen.

Vertrouwen

Je kunt niet de hele dag bovenop je kinderen zitten om te controleren of zij zich aan alle regels houden die er heersen binnen je gezin. Denk aan:

  • Handen wassen na het toiletbezoek.
  • Eén snoepje per dag.
  • Een half uur Netflix.
  • Met twee woorden spreken.
  • Je bord leegeten.
  • Niet roken.

Het lukt je namelijk niet om de gehele dag met je kind mee te lopen en hem te wijzen op de regels. En dat is ook niet iets wat je moet willen. Kinderen gaan zich dan juist opstandig gedragen, als jij overal bovenop zit. Er moet wederzijds vertrouwen en respect zijn om je aan de regels te houden. Jij moet er vertrouwen in hebben dat je kind niet gaat roken en jouw zoon krijgt respect voor jou als je dit niet controleert of er telkens naar vraagt. Het is een wisselwerking, maar vraagt wel wat van jou als ouder.

Regels zijn fluïde

Regels komen, wijzigen en gaan weer. Er is niet één wetboek in het gezin wat te allen tijde vaststaat. Kinderen veranderen, de wereld verandert en wij als ouders ook. Wees je ervan bewust dat je de regels soms wat strakker mag hanteren en de andere keer kan je de teugels wat meer laten vieren, omdat je merkt dat hij de vrijheid aankan. En je hebt niet meteen te maken met gezichtsverlies. Met andere woorden: je hoeft niet bang te zijn dat je kinderen meteen over je heen zullen lopen. Hier ben je namelijk altijd zelf bij. Het is belangrijk om te benoemen dat je de regels iets versoepelt om te kijken of je kind hiermee om kunt gaan.

“Kas, ik zal nu niet meer controleren hoe lang je op de tablet zit. Je mag aan mij zelf komen vertellen hoe lang je erop hebt gezeten. Hoeveel minuten heb jij in gedachte dat je op de tablet mag? Wat vind je eerlijk?…..Ik vertrouw je, Kas.”

Als je het op deze manier speelt, dan neem jij je kind mee in het proces en zal hij zich eerder aan de regels houden. Mede omdat jij het vertrouwen in hem uitspreekt dat je gelooft dat hij zich aan de door jullie samen opgestelde regels zal houden.

Wat is streng tegenwoordig?

In de ogen van kinderen zijn volwassenen al snel streng. “Ik mag ook nooit wat van jou!”

In werkelijkheid hebben we helemaal niet voor ogen wat we allemaal wel mogen. Want als kind blijft het voornamelijk hangen als je iets niet mag. En wanneer je kind in opstand komt, is dat alleen maar positief. Want dan weet je dat het wel wat met hem doet. Hij negeert je tenslotte niet. Dus al legt hij grommend de tablet weg, hij doet het wel! En dat is het doel dat je wilt bereiken.

Strenge ouder staat niet gelijk aan stomme ouder

Je bent geen stomme ouder, als je streng bent. Je bent een ouder die er voor wilt zorgen dat zijn kind zich in de wereld staande kan houden en daar horen regels bij. En als jij je staande kunt houden dan brengt dat ook een geluksgevoel naar boven, iets wat we iedereen gunnen. Je hoeft geen vrienden te worden met je kind, dat is niet jouw taak. Uiteraard mag je het gezellig hebben samen, maar jij blijft wel altijd de ouder. Een gezellige ouder die regels hanteert, daar heeft jouw kind toch meer aan dan een gezellige ouder waar je alles van mag? Want in het echte leven stuit je kind ergens vroeg of laat tegenaan dat hij iets niet mag. Dan kan hij dat toch beter van zijn geliefde ouder leren?