Twee nationale feestdagen, achter elkaar, maar zo groot in contrast.

Eerst een dag van rouw en verdriet; waarbij we de doden herdenken van de Tweede Wereldoorlog. En sinds een aantal jaar ook iedereen die zijn omgekomen of vermoord tijdens oorlogssituaties of vredesmissies. In heel veel gemeentes wordt er een lokale herdenking georganiseerd. En op de tv wordt de nationale dodenherdenking in Amsterdam uitgezonden.

Lees ook: Kindervragen; met je kind praten over de dood. Om uit te leggen als je kind ermee bezig is of er over piekert.

2 Minuten stilte, voor de oorlog, zolang geleden, gelukkig herdenken we het nog.
2 Minuten stilte, voor de tv, of bij een herdenking. Doe je ook mee?
2 Minuten stilte, het hele jaar doorleven, maar op vier mei, herdenken we even.
Het hele jaar in je hart, maar op 4 mei, herdenken we samen, de oorlog voor ons voorbij.

Bron onbekend

Dodenherdenking - mamaliefde

Als kind liepen we met de basisschool mee in de herdenkingstocht, en heb ik een keer de krans mogen leggen. Later toen ik lid was van scouting vormden we een erehaag bij het monument. Zo indrukwekkend om dat mee te mogen maken! Weet niet goed hoe ik het moet omschrijven. De sfeer die er hangt. De gelatenheid van iedereen. De ingetogen muziek. De statigheid waarmee de kransen worden gelegd. Heel bijzonder. Al jong was ik geïntrigeerd door de Tweede Wereldoorlog. Waarom, geen idee. Misschien vanwege het verhaal van Anne Frank nadat ik als jong meisje bij het Achterhuis en Madame Tussauds was geweest. Of vanwege de verhalen van mijn opa, over de Tweede Wereldoorlog die hij in Nederlands Indië had meegemaakt. Hij heeft me zelfs nog leren tellen in Bahasa Indonesia.

En  nog steeds vind ik het heel bijzonder. Al beleef ik hem tegenwoordig voor het beeldscherm. Maar de beelden die je dan voorbij ziet komen, van de Dam, of de Waalsdorpervlakte. Maar ook de snelwegen met chauffeurs die twee minuten stil staan langs de weg. Twee minuten waarin de tijd even stil staat. We de doden herdenken.

Nu zullen de meeste kinderen op dit moment al op bed liggen. Toch kan je er bijvoorbeeld die dag bij stil staan. Door bijvoorbeeld samen de vlag uit te hangen. En uit te leggen waarom deze halfstok hangt. Dat dit een teken is van rouw. Of als ze ouder zijn ze uit te dagen om mee te doen aan de dichtwedstrijd. Of zelf mee te lopen in de optocht.

Kinderen voelen verdriet haarfijn aan. Al vanaf het moment dat een baby zeven / acht maanden oud is, en de eerste verlatingsangst voor kan komen. Het besef dat mama of papa er even niet meer zijn. Je een eigen identiteit hebt. Tot een jaar of drie is het besef van dood ‘gelukkig’ nog niet aanwezig. De ander is er dan ‘niet meer’. Het is daarom ook goed om dit gewoon bespreekbaar te maken. En daarna samen even stil te zijn. Of een kaarsje te branden. Ter nagedachtenis.

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Het liefste reist ze de hele wereld over, ze heeft een zwak voor kwalitatief speelgoed en probeert de vele uurtjes werken te compenseren met quality time doorbrengen met het gezin. Daarom ook dat dat haar favoriete onderwerpen zijn om over te schrijven. Altijd in voor een spontane actie.