Dodenherdenking - mamaliefde

Dodenherdenking

Twee nationale feestdagen, achter elkaar, maar zo groot in contrast.

Eerst een dag van rouw en verdriet; waarbij we de doden herdenken van de Tweede Wereldoorlog. En sinds een aantal jaar ook iedereen die zijn omgekomen of vermoord tijdens oorlogssituaties of vredesmissies. In heel veel gemeentes wordt er een lokale herdenking georganiseerd. En op de tv wordt de nationale dodenherdenking in Amsterdam uitgezonden.

2 Minuten stilte, voor de oorlog, zolang geleden, gelukkig herdenken we het nog.
2 Minuten stilte, voor de tv, of bij een herdenking. Doe je ook mee?
2 Minuten stilte, het hele jaar doorleven, maar op vier mei, herdenken we even.
Het hele jaar in je hart, maar op 4 mei, herdenken we samen, de oorlog voor ons voorbij.

Bron onbekend

Dodenherdenking - mamaliefde

Als kind liepen we met de basisschool mee in de herdenkingstocht, en heb ik een keer de krans mogen leggen. Later toen ik lid was van scouting vormden we een erehaag bij het monument. Zo indrukwekkend om dat mee te mogen maken! Weet niet goed hoe ik het moet omschrijven. De sfeer die er hangt. De gelatenheid van iedereen. De ingetogen muziek. De statigheid waarmee de kransen worden gelegd. Heel bijzonder. Al jong was ik geïntrigeerd door de Tweede Wereldoorlog. Waarom, geen idee. Misschien vanwege het verhaal van Anne Frank nadat ik als jong meisje bij het Achterhuis en Madame Tussauds was geweest. Of vanwege de verhalen van mijn opa, over de Tweede Wereldoorlog die hij in Nederlands Indië had meegemaakt. Hij heeft me zelfs nog leren tellen in Bahasa Indonesia.

En  nog steeds vind ik het heel bijzonder. Al beleef ik hem tegenwoordig voor het beeldscherm. Maar de beelden die je dan voorbij ziet komen, van de Dam, of de Waalsdorpervlakte. Maar ook de snelwegen met chauffeurs die twee minuten stil staan langs de weg. Twee minuten waarin de tijd even stil staat. We de doden herdenken.

Nu zullen de meeste kinderen op dit moment al op bed liggen. Toch kan je er bijvoorbeeld die dag bij stil staan. Door bijvoorbeeld samen de vlag uit te hangen. En uit te leggen waarom deze halfstok hangt. Dat dit een teken is van rouw. Of als ze ouder zijn ze uit te dagen om mee te doen aan de dichtwedstrijd. Of zelf mee te lopen in de optocht.

Kinderen voelen verdriet haarfijn aan. Al vanaf het moment dat een baby zeven / acht maanden oud is, en de eerste verlatingsangst voor kan komen. Het besef dat mama of papa er even niet meer zijn. Je een eigen identiteit hebt. Tot een jaar of drie is het besef van dood ‘gelukkig’ nog niet aanwezig. De ander is er dan ‘niet meer’. Het is daarom ook goed om dit gewoon bespreekbaar te maken. En daarna samen even stil te zijn. Of een kaarsje te branden. Ter nagedachtenis.

Volgende
Vorige

Comments ( 2 )

  • Joris, mijn man, wil vanavond voor de eerste keer met de meiden hier in het dorp naar het oorlogsmonument gaan om daar de 2 minuten stilte bij te wonen.
    Ik blijf samen met Mees thuis en ben 2 minuten stil bij de tv. Nou ja, Mees dan misschien niet. Maar met zijn bijna 2 is hij daar nog wat jong voor. 🙂
    Aukje onlangs geplaatst…VegetarischMy Profile

  • Ik moet zeggen dat ik er vandaag weinig bij stil zal staan.. misschien vanavond wel.
    In andere jaren vaak wel hoor, maar ben vandaag de dag beetje teveel bezig met ons gezinnetje..
    Nicole onlangs geplaatst…Week #18/2014My Profile

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.