De afgelopen week waren we voor een persreis in Zweden. We waren namelijk gevraagd om de regio Dalarna in het midden van Zweden, richting Noorwegen, te gaan ‘testen’ op kindvriendelijkheid. Dat laten we natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik ben altijd van mening dat je tijdens een vakantie niet alleen kan genieten, maar je van reizen heel veel kan leren, misschien nog wel meer dan vanuit een boek. Deze reis was daar een typisch voorbeeld van; bijvoorbeeld dat als je een rental car huurt je een rijbewijs moet laten zien (heel logisch, maar eerste keer dus lag mijn rijbewijs nog in de auto, in Nederland) of tijdens de rondleiding door het Predatorparc Orsa. En weet onze dochter nu wat helmgras is en dat bruine beren ook op twee poten kunnen lopen. Het is wel een heel uitgebreid weekoverzicht geworden, een compleet reisverslag en dus uitgebreider dan normaal ;-) Daarom heb ik hem opgesplitst in twee delen, vanochtend één en vanavond deel 2.

Maandag; wij zijn bofkonten!

Maandagochtend ging al om 5.30u de wekker. Gelukkig hadden we de avond van tevoren min of meer alles al klaar liggen, van kleding, schoenen tot en met lunchtrommeltjes voor in de auto. Zo zaten we iets na zessen met zijn vieren in de auto. We werden namelijk heel luxe gebracht door man en zoonlief die daarna door gingen reizen voor een weekje bij opa en oma op Texel. Zoonlief wilde natuurlijk ook wel logeren bij oma met de hond en het strand ;-) De reis verliep voorspoedig zodat we rond zeven uur op Schiphol kwamen. Ruim drie uur voordat de vlucht vertrekt zoals zo netjes wordt geadviseerd. We vlogen echter met KLM die een aparte vertrekhal hebben en we konden doorlopen naar de balie om onze koffers af te geven. Ik had ons online al ingecheckt. De grondstewardess was echt supervriendelijk en had een armbandje waar ze heel blij mee was en ze mocht op het knopje drukken zodat de bagageband in werking werd gesteld en de koffers werden afgevoerd.

Daarna was het tijd om afscheid te nemen en de laatste paar knuffels te geven aan het mannelijke deel van het gezin. Want juist bij de douane was ik bang voor een wachtrij. Echter viel dat hier ook enorm mee en konden we doorlopen naar de band waar we de tassen moesten leeghalen. Nu was ik voorbereid dus alle elektrische apparaten in een tas gedaan bij elkaar zodat je dat zo eruit kan halen en alle vloeistoffen in een doorzichtig toilettasje dat ik tijdens de persreis naar Griekenland had gekregen en echt superhandig is! Toch moest ik nog mijn schoenen uittrekken en kwam de tas niet meteen door de controle. De selfiestick en paraplu werden namelijk gecontroleerd of het wel echt een selfiestick en paraplu waren.

Daarna hadden we dus nog drie uur voor we konden gaan boarden en besloot ik de tip van Tikva van Gezinopreis op te volgen om door de paspoortcontrole naar lounge 2 en 3 te gaan zodat ze even kon spelen bij NEMO en het vliegtuig in de wolken. Ook al werd dat heel sterk afgeraden en was dat op eigen risico. Na een uur gingen we dus weer terug en stonden er inderdaad heel lange rijen bij de paspoortcontrole, maar hadden we daarna nog ruim een uur om te vullen, dus gingen we wat eten en mocht ze daarna bij de gate wat spelletjes spelen die ik met behulp van de wifi nog snel even op haar telefoon had gezet. Filmpjes downloaden van Netflix zat er namelijk niet in.

Lees ook: Vliegen met kinderen (baby’s, peuters en kleuters) 17 praktische tips voor op vliegveld en in vliegtuig

Het vliegen met een kind waar ik heel erg tegenop had gezien, zou ze het niet te spannend vinden, bleek een groot succes. Aan boord had ze een setje gekregen met een activiteitenboekje en wat kleurpotloden, tijdens het stijgen en landen keek ze vooral uit het raam, ze speelde spelletjes op de telefoon en het drinken en eten aan boord beviel ook goed. Kon ik mooi nog even mijn ogen sluiten, want in Zweden zou ik in een huurauto nog vier uur moeten rijden. Dat viel echter flink tegen, nadat we op Arlanda Airport de bustransfer hadden gevonden naar Europcar, bleek daar dat je zonder rijbewijs geen auto meekrijgt. Logisch natuurlijk, maar dat stond alleen in het Zweeds aangegeven op het formulier en ik had wel netjes de voucher uitgeprint en id-kaart bij me maar het rijbewijs lag nog in de auto… Gelukkig daar en niet thuis zodat manlief direct per spoedpost kon opsturen wat nog 2 / 3 dagen kon duren.

Maar ja, wat nu. Gelukkig waren de dames van VisitSweden heel begripvol en behulpzaam en adviseerden ze me om met de trein naar Mora te reizen waar ze iets zouden regelen. Zogezegd zogedaan, ware het niet dat de hogesnelheidstrein al volgeboekt zat dus we eerst nog 2,5 uur op Arlanda Airport moesten overbruggen. Gelukkig is dat in Skycity geen probleem en was dochterlief enorm zoet. Zo ging ze heerlijk kleuren of lag ze languit onder een tafel op de grond om theekransje te spelen met een setje van Sophia het prinsesje. Zij kwam ook met de uitspraak dat we bofkonten waren omdat we nu met de trein door Zweden mochten reizen!

De hogesnelheidstrein was erg luxe, zo zaten er onder de leuning stopcontacten (waar ook Nederlandse stekkers in pasten) en was er wifi aan boord. We hadden twee stoelen waar twee bankjes tussen zaten, gelukkig was er iemand zo vriendelijk om te ruilen zodat we naast elkaar konden zitten. Deze treinrit duurde een uur, maar helaas zagen we niet veel van de omgeving omdat vanwege de zon de schermen erg laag zaten. Daarna hadden we een uur overstap en hadden ze op dat station een Subway, kan prima als avondeten. Al had dochterlief haar zinnen gezet op de chips ipv een broodje. Omdat ze zo lief was en we al 12 uur onderweg waren vond ik dat voor een keer helemaal prima. Daarna zaten we een uur in een andere trein naar Ferlun, waar we overstapten op een bus die ons in een kleine twee uur naar Mora bracht. Zo konden we alvast wat zien van de omgeving rond het grote Siljanmeer.

In Mora werden we voor het laatste deel van de reis opgewacht door een dame van het lokale vvv-kantoor en een taxi die ons in een half uur tot aan het huisje bracht. Ondertussen was het tien uur en waren we dus al 16 uur onderweg! In de taxi was dochterlief ook in slaap gevallen. Eenmaal in het huisje moesten nog wel de bedden opgemaakt en had ze besloten dat ze in het bovenste deel van een stapelbed wilde liggen. Niet veel later lag ik er zelf ook in.

Tenminste, nadat we deze foto hadden gemaakt van de regenboog die ons verwelkomde.

Dinsdag; oog in oog met roofdieren

Dinsdagochtend was het dus ook uitslapen, tot ik rond acht uur door dochterlief werd wakker geroepen omdat ze bij mij in bed wilde maar niet zelf van het trappetje durfde te komen. Er zou ontbijt gebracht worden in het appartement, maar daar bleek iets mis te zijn gegaan in de communicatie dus duurde dat wat langer. Ondertussen had ik de tas ingepakt zodat we op pad konden. Die middag zouden we namelijk een rondleiding gaan doen door het predator parc, wat gelukkig ook op het vakantiepark is waar we verblijven maar nog wel een flinke wandeling is, helemaal met een kleuter. Om niet heen en weer te hoeven lopen had ik alles van zwemkleding, zonnebrand tot en met een paraplu, flesjes water en de spiegelreflexcamera om mooie close-upfoto’s te kunnen maken, meegenomen. We besloten bij de receptie eens navraag te doen over de fietsen, dat bleken fietskarren te zijn voor vier personen en te kijken wat voor activiteiten er precies waren. Zo inspecteerden we het zwembad, de minigolf en liepen we een deel van de speurtocht tot we bij een activity course aankwamen. Bij het dierenpark zagen we een lange rij dus deden we lekker rustig aan. Tot het tijd was om te gaan lunchen.

De rij was gelukkig een stuk korter, dus nadat de kaartjes waren gekocht, gingen we eerst wat eten en daarna gingen we eten. Veel trek was er niet dus gingen we voor een kaneelmuffin die we deelden (en nog een halve over hadden) en twee mini gebakjes / koeken. Een groene en Daimvariant van de prinsessengebakjes bij de Ikea. Omdat we op tijd waren liepen we eerst zelf een klein rondje door het park en de vele speelplaatsen tot het tijd was voor de wolverines om gevoed te worden. Dat viel stiekem toch wel een beetje tegen waarna we verder gingen met ons rondje. Natuurlijk toen we bovenaan waren, zagen we dat we nog 20 minuten hadden voor we weer beneden moesten zijn voor de rondleiding… Dat was dus haastje repje, met een kind dat getild wilde worden, naar beneden.

Net op tijd (twee minuten te laat) waren we en bleken we de enige te zijn. Dat werd dus een privérondleiding wat best wel bijzondere blikken opleverde van andere gasten, zeker toen we het verblijf van de ijsberen van dichtbij mochten bekijken en het hok van de bruine beren in gingen. De rondleiding is echter voor iedereen en niet iets speciaals omdat ik daar was als blogger. Van tevoren twijfelde ik of we de rondleiding nog wel moesten doen, ik was bang voor een grote groep, en dan in het Engels met een vermoeide kleuter, maar ik ben zo blij dat we toch ‘naar beneden gerend’ zijn. Ik heb weer heel veel geleerd en de ervaring was toch echt wel uniek. Na afloop zaten we nog even om wat te drinken en ontmoeten toen een Belgisch gezin met een dochter van ongeveer dezelfde leeftijd en die twee waren direct de beste vriendinnen. Zo leuk om te zien hoe dat ontstaat. Over dit park volgt in de winter nog een uitgebreide blog!

Daarna was het toch echt wel tijd om richting het restaurant te gaan vooraan op het park bij de receptie. Dochterlief had zin in pizza en eenmaal binnen zag ze de ijsjes, dus hoefde ze niet lang te twijfelen. Aan tafel hebben we aan het reisdagboekje gewerkt waarin ze iedere dag één of meer tekeningen maakt. Na het eten was het tijd om terug te gaan naar het appartement wat nog best een pittige wandeling is, gelukkig hadden we die ochtend gezien dat er een smokkelroute is over de skipiste en dat scheelt niet alleen in afstand maar is ook een stuk leuker lopen!

Woensdag; op bezoek bij de Kerstman

Het was even wat uitzoekwerk, maar met hulp van VisitSweden besloot ik om de taxi te bellen om ons naar Tomteland te brengen. Na een aantal telefoontjes kwam de dame, Monalis, die ons maandag ook hierheen had gebracht, ons ophalen. Zij beheert Monalistaxi en heeft als standplaats Mora maar is echt een superlieve vrouw. Ze had een zitje mee zodat dochterlief veilig zat en wat hoger zodat ze goed naar buiten kon kijken. Via een toeristische weg bracht ze ons helemaal naar Tomteland, wat toch bijna drie kwartier rijden is. En als bonus heeft ze ook nog eens halverwege de meter gestopt als ‘special price’. Ze wist ook een hoop te vertellen over de omgeving en is hard bezig om naast taxiritjes ook een aantal tours op te zetten. Van bessen plukken in het bos tot en met Dalarna vanuit de lucht te bekijken. Het staat nu nog allemaal in de kinderschoenen, maar de plannen zijn veelbelovend. Mocht je volgend jaar hierheen gaan moet je zeker even aan haar denken. Je kan haar vinden in het oude stationsgebouw van Mora wat ze nu aan het verbouwen is.

De rest van de middag brachten we door in Tomteland; dit is het landgoed waar het huis staat van de Kerstman. Ook over dit park volgt later een uitgebreide blog, maar mocht je hier zijn is het zeker een aanrader. Naast de Kerstman vind je hier trouwens ook trollen, elfjes, prinsessen, kabouters en nog veel meer!

De Zweedse Jack Sparrow?

Monalis kwam ons ook weer ophalen en bracht ons naar de receptie. Daarnaast ligt het restaurant waar we iedere avond gaan eten. Dit keer gingen we voor de burgers. Ik ging voor de schnitzelburger en dat was toch wel even puzzelen zo groot was hij. In de vitrine had ik de rocky road zien staan, die was echt goddelijk. En mocht ik helemaal alleen opeten, want dochterlief had besloten na een minihapje van de brownie dat ze het niet lekker vond. Na het eten wilde ze heel graag midgetgolfen, met een stick en bal in haar hand moest iedereen dat weten. Dit is haar tweede keer, maar het ging iedere hole weer iets beter. Met naast de bal staan, benen uit elkaar, kont naar achteren, hand boven en hand onder en dan één, twee, drie… tik. Het is echt heel bijzonder om je dochter zo te zien genieten. Dan geniet je zelf toch ook nog wel het meeste. Ook was ze onder de indruk van haar ontdekking van de mierensnelweg en het mierenhotel daarnaast.

Na nog een keer van de glijbaan, terwijl mama het materiaal inleverde was het toch echt wel weer tijd om te beginnen aan de klim bergopwaarts. Dit ging al een stuk makkelijker en sneller dan de vorige avond, sterker nog ze vond het leuk om over ‘het stenen pad’ (een beekje uitgeslepen door het water) naar boven te klimmen tot ons huisje waar we kennismaakten met de nieuwe Belgische buren die heerlijk in het zonnetje buiten spelletjes aan het spelen waren. Binnen zag ik dat de voorraad voor het ontbijt weer was aangevuld. We zijn echter met zijn tweeën dus op een paar broodjes (zelfs voor in de lunchtrommel) en wat kommetjes met muesli na gaat dat niet hard. Gelukkig konden zij dit ook goed gebruiken dus heb ik een aantal pakken melk en flinke lading afbakbroodjes gegeven zodat het niet weggegooid hoeft te worden.

Donderdag; de natuur in