Je kent het wel; gierende zenuwen door je lichaam, adrenaline die volop rondstroomt zodat je niet kan slapen. Niet dat dat erg is, de adrenaline zorgt voor genoeg compensatie zodat het voelt alsof je de hele wereld aankan. Zowel bij spannende dingen, als wanneer je weet dat er iets heel bijzonders op het programma staat.

De laatste tijd is het wel iets minder. Ik kan het nu vaak beter relativeren en moet ook zeggen dat ik weinig ‘spannende’ (uitdagende) situaties meer op zoek. Niet dat ik niet meer ambitieus ben, maar is toch anders met kinderen. Komt vast wel weer als ze wat ouder zijn.

Vroeger had ik er regelmatig last van, denk aan het afrijden voor je rijbewijs, een heel belangrijk tentamen, sollicitatiegesprek of die ene date. Toch zijn er nog genoeg kleine dingen waar ik nu tegenop zie en zenuwachtig van wordt. Lisette heeft me daarom getagt om de ‘daar word ik nu zenuwachtig van-tag’ in te vullen met vragen die zijn bedacht door Mamsatwork. Daarin was ze echt heel erg open en eerlijk.

Waar word jij nu zenuwachtig van? (duhuh)

Er is zo ontzettend veel waar ik zenuwachtig van kan worden. Bijvoorbeeld:

  • Als ik een spin ontdek in het toilet als ik al op de wc zit…
  • Als de kinderen hoog in een klimtoestel zitten en er open vakken zijn voor bijvoorbeeld een ladder.
  • Als ik een melding krijg op de app dat de rookmelder rook heeft gedetecteerd en je in het buitenland zit…
  • Als ik op de klok kijk en de tijd voorbij vliegt terwijl er nog zoveel gedaan moet worden…
  • Onverwachte telefoongesprekken; in het begin alle telefoongesprekken maar gelukkig gaat het nu met telefoongesprekken die zijn afgesproken. Onverwachte telefoontjes zijn echter vreselijk.
  • Een bezoek aan het consultatiebureau met de kinderen en er een ‘test’ gedaan moet worden.

Maar ook het afstappen op vreemden waar Lisette het over had. Ik vind dat dus echt doodeng. Moet echt een reden of aanleiding hebben en aangesproken worden. In het begin vond ik bloggerevents (en andere afspraken waar ik niemand kende) dan ook enorm spannend. Gelukkig zie je vaak dezelfde mensen en leer je op een gegeven moment andere bloggers kennen. Dat maakt het niet alleen een stuk minder spannend maar ook een stuk gezelliger. Vooraf pols ik dan altijd even wie er nog meer gaan.

Waarom word je daar zenuwachtig van?

Ik ben graag iemand die het overzicht wil bewaren. Bij kleine situaties zoals de spinnen en bezoek aan consultatiebureau komt dat doordat er een onvoorspelbare factor in zit. Zo weet ik dat ze zullen gaan zeuren over dat ik geen vitamine D meer geef en vraag ik me af of en hoe zoonlief zal meewerken aan de ogentest na drie testen met dochterlief. Die onzekerheid maakt het ‘spannend’.

Het liefst wil ik daarom vooraf weten hoe of wat ik kan verwachten. Ben ik ergens al een keer geweest en ken ik mensen waarmee het klikt dan is het geen probleem, maar nieuwe situaties… Ook ben ik erg bang voor wat anderen van me denken als ik een ‘misstap’ maak. Ik probeer dat zoveel mogelijk los te laten, iedereen heeft wel een mening over een ander en hoort erbij. Maar toch is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Niet zozeer dat ik door iedereen lief gevonden wil worden maar er wordt zo makkelijk over je geroddeld. Zelfs als je weet dat er over iedereen wel wordt gekletst. In het verleden heb ik daar toch nare ervaringen mee.

Hoe uit dat zenuwachtig zijn zich bij jou?

Als dat er niet in zit kan ik vooraf al heel zenuwachtig worden. Als je me verrast dan is er niets aan de hand, maar het idee aan… dat is verschrikkelijk en wordt ik juist zenuwachtig. Ik ga dan vooraf alles analyseren en bedenken hoe of wat het goed (en vooral ook fout) kan gaan. Zelfs als ik mezelf inprent dat het niet zo’n vaart zal lopen.

Dat kan zelfs resulteren dat ik tijdens die overweging erg kritisch wordt tegenover de situatie en anderen. Ligt niet aan hun, maar puur en alleen mijn eigen onzekerheid. Als eerste ga ik heel erg twijfelen, moet ik het wel of niet doen. Omdat ik dat soort situaties toch het liefste probeer te vermijden.

Tijdens de activiteit waar ik zo bang voor was zal ik eerst heel erg op de achtergrond zijn. Beetje kat uit de boom kijken. Maar daarna ook een ‘bijdrage’ willen leveren. Helaas word ik juist te enthousiast en aanwezig en werkt dat vaak averechts… In het ‘moment’ heb ik het niet door, maar achteraf kan ik me dan wel voor de kop slaan. Gelukkig is mijn omgeving nu wel gewend dat het alles of niets is, maar bij nieuwe contacten is dat soms wel even schrikken.

Doe je iets tegen het zenuwachtig zijn op dat moment?

Diep ademhalen, aan leuke dingen denken, en tussendoor ook proberen adem te halen. Wat soms werkt is niet meteen antwoord geven in een gesprek, maar even de tijd nemen om over een antwoord na te denken. Ik heb namelijk vaak dat ik achteraf, thuis in bed, bedenk wat ik allemaal had kunnen en had moeten zeggen. En dan is het te laat hè…

Wat bij mij ook goed helpt is een ‘opgeruimd’ huis. Dat wil zeggen niet teveel zooi op de grond of op de tafels en kasten. Dat lege gevoel gaat dan ook in mijn lichaam zitten, ik word minder afgeleid en kan me beter focussen. Ook ben ik een stuk minder geïrriteerd en geërgerd waardoor ik minder zenuwachtig word.

Als ik voor mijn werk op pad moet probeer ik me wat meer te verzorgen. Dat levert toch wat meer zelfvertrouwen op. (Nieuwe) of nette kleding aan, een bb-crème op het gezicht of net wat meer make-up die de psoriasis soort van bedekt, andere schoenen aan. Is trouwens niet alleen goed voor het zelfvertrouwen maar je bent toch ook zelf je eigen visitekaartje.

Verder is e-mail een uitkomst voor mij… ik schrijf nogal graag, en op papier kan ik goed dingen kwijt, kan ik het nog eens doorlezen en desnoods deleten. Nadeel is dat sommige zaken op papier toch niet goed overkomen zoals je ze bedoelt. Je mist toch een factor in de communicatie zoals per telefoon omdat je niet meteen op elkaar kan reageren. Daarom ben ik er ook erg trots op dat ik afgelopen week iemand heb gebeld in plaats van gemaild over iets waar ik het niet mee eens was en voor mezelf opkwam. Vooraf echt helemaal situatie geanalyseerd zodat ik me niet van mijn stuk zou laten brengen. Bleek het echt een heel lieve en begripvolle gesprekspartner te zijn en lag het echt aan de manier van communicatie.

Nu ben ik ook wel heel erg nieuwsgierig naar waar Bianca, Miriam, Marije en Merel zenuwachtig van worden.

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Ze houdt van reizen, kwalitatief speelgoed en natuurlijk quality time doorbrengen met het gezin. Altijd in voor een spontane actie.