Onlangs las ik ergens dat jonge ouders steeds meer hun kinderen verwennen. Dit omdat ze iets willen compenseren. Doordat het steeds ‘normaler’ wordt dat beide ouders werken, worden kinderen steeds vaker en langer naar een kinderdagverblijf gebracht. De ene keer omdat het financieel niet mogelijk is op één inkomen, de andere keer omdat het werk iemand het gevoel geeft onderdeel te zijn van de maatschappij, om zichzelf te blijven ontwikkelen, vanwege de sociale contacten of zelfs om gewoon even niet thuis te zijn. Even geen moeder, zodat als de kinderen er wel weer zijn ze zich vol op die taak kunnen storten. Nu ga ik geen oordeel daarover uitspreken. Het maakt tenslotte niet uit of je werkt, binnenshuis of buitenshuis. Maar dat tijdgebrek zorgt ervoor dat ouders zich schuldig kunnen voelen en dat aandachtstekort dus willen compenseren.

Bekentenis

Toen ik de afgelopen week een rol koekjes uit de kast trok omdat dochterlief geen boterham wilde eten (maar met moeite haar boterham bij de lunch op had gegeten). Ik beken; het was puur gemakzucht. Ik had geen zin om weer een uur aan tafel te zitten om er meer dan een hapje in te krijgen en de rest te moeten weggooien wat ik zonde vind. Maarja, als ze honger heeft en er op dat moment alleen druiven in de koelkast liggen moet je toch wat. Broerlief lag op bed, dus even naar de supermarkt doe ik dan ook niet. Met de koekjes was ze ‘weer even stil’ zodat ik even verder kon met het mailtje waar ik aan werkte. Heel slecht dus, ik was eigenlijk gewoon bezig om mijn taak als moeder ‘af te kopen’ met een tweetal koekjes…

Lees ook: Kinderen opvoeden is stiekem best moeilijk

Schuldgevoel

Nu is dit een heel concrete situatie die me dit inzicht verschafte dat ik me hier ook schuldig aan maakte. Maar het is ook de hele sfeer eromheen, niet alleen in materiële zin maar ik word ook makkelijker. In het begin was ik toch anders als moeder. Of dit nu was omdat ik maar één kind had en minder werkte, ik weet het niet. Dan was het met één speelgoed spelen, opruimen en dan het ander. Nu laat ik dat meer los, en is het wel zo makkelijk om aan het einde van de dag het zelf te doen. En ben ik vele malen makkelijker geworden in de televisietijd. Lange telefoongesprekken probeer ik tijdens slaaptijd te plannen en dan met tv aan voor de oudste. Want dan heeft ze ook even een ‘rustmomentje’… Oftewel de verwachtingen heb ik bijgesteld, deels omdat ik nu langer ‘moeder’ ben en makkelijker wordt en deels omdat ik me toch wel schuldig voel. Dat ik niet zo makkelijk meer even de fiets pak om een rondje te fietsen etc.

Lees ook: Schuldgevoel werkende moeders / ouders
Lees ook: Schuldgevoel werkende moeders / ouders

Herken jij dit schuldgevoel?