Brief aan die oma die boodschappen ging doen met een peuter

Vandaag ging ik boodschappen doen, dat doe je wel vaker. Ik had een kind mee, in de buggy, lekker makkelijk, zodat ik zonder gezeur en efficiënt door de supermarkt kon haasten. In de rij bij de kassa zag ik je. Er zat een klant tussen ons in en je had net afgerekend. Je had je kleindochter mee, van misschien twee, tweëeneenhalf jaar. Iets jonger dan mijn zoon. Ze huilde tranen met tuiten. Ik kreeg niet helemaal mee wat er was voorgevallen en dat doet er ook niet toe, ze wilde vast iets dat ze niet mocht of moest wachten tot ze thuis was. Maar in haar ogen was de wereld gemeen omdat er niet naar haar werd geluisterd.

En jij, jij hield vast aan wat je had gezegd. Je probeerde eerst met haar te praten, te communiceren. Zonder veel effect blijkbaar, omdat ze nu iets in haar hoofd had gehaald, want je liep vervolgens richting de uitgang. Een truc die ik ook regelmatig uithaal en helaas bij mijn zoon minder effect heeft dan bij de oudste. Daar bleef je wachten tot het moment dat ze tot inkeer zou komen. Dat duurde stiekem best wel even.

Het meisje achter de kassa ziet natuurlijk veel vaker huilende en dreinende kinderen, zoals die van mij, dus kijkt daar niet snel meer van op. Nu ze zag dat er niemand reageerde vroeg ze toch even bij wie dat kind hoorde. Van verschillende kanten werd er gewezen op de oma die alles buiten direct zicht van het kind nauwlettend in de gaten hield.

Je trok je niets aan van de locatie; in een supermarkt met andere klanten die allemaal een eigen mening hebben. Van goedkeurend en vol herkenning tot en met ‘dat doe je je kind toch niet aan.” Natuurlijk, je bent oma dus dat betekent dat je al kinderen hebt grootgebracht en je dus wel weet hoe of wat. Maar toch, ik ben zelf dan meer van het preventieve, voorkomen van dit soort situaties. Thuis of op straat prima, maar niet in een supermarkt. Nee, dan stop ik mijn kind liever in een wandelwagen. Jengelen prima, maar daar blijft het dan ook bij.

En toen, daar was dat magische moment dat ze eieren voor haar geld koos, haar knuffel die een beetje verloren naast haar op de grond lag opraapte en achter je aan liep. Toch wel in hoog tempo. De aanhouder wint.

Ps. Een week later deed ik hetzelfde, ik nam mijn peuter mee boodschappen doen. Alles ging goed tot hij bij de kassa een driftbui kreeg omdat hij van mij niet meteen zijn snoeptomaatjes mocht. Maar er eerst betaald moest worden. Daar was hij het niet mee eens en hij ging nog net niet krijsend op de grond liggen. Ik liet hem gaan en liep naar buiten, naar hetzelfde punt als waar jij stond. Helaas interesseerde die van mij dat helemaal niets en bleef hij gewoon liggen tot ik hem optilde tot we weer thuis waren… Fijn met zo’n boodschappentas en plassen water op de straat…

Volgende
Vorige

No Comments

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.