We zijn bezig om onze woonkamer anders in te richten. Een van de plannen was een nieuwe bank. Deze is echt doorgezeten. Aangezien er nog  jonge kinderen in huis zijn hoeft een nieuwe nieuwe bank van mij niet. Dat vind ik onzin van het geld. Niet dat de kinderen van mij op de bank mogen rennen en springen. Soms, als ze lekker aan het spelen zijn, wil ik het wel eens oogluikend gedogen, net doen alsof ik het niet zie. Nu we echter het een en ander hebben aangepast, daarover later meer, natuurlijk inclusief foto’s. Vond ik de bank toch prima. Een nieuwe deken zou echter wel fijn zijn. Vorige week was ik een dag vrij, en had manlief cursus waar hij met het openbaar vervoer heen gaat. De hele dag stond de auto voor de deur en heb ik zitten denken waar ik allemaal heen kon gaan met de auto. Helaas was baby boy erg onrustig en deed hij weer twee slaapjes, zodat ze pas om vier uur allebei wakker wakker waren. Het bleef daarom bij even snel op en neer naar het winkelcentrum. Althans dat was de planning.

Shoppen

Natuurlijk moet je eerst vier verdiepingen omhoog voordat je iets wat op een plekje lijkt vindt. De familieparkeerplaatsen staan regelmatig vol met auto’s zonder zitjes erin, maar ja er zijn ergere ergernissen. Met een peuter in de buggy zodat ze hooguit met haar keel kan protesteren en ik niet achter haar aan hoef te rennen en baby boy in de draagzak ging ik op pad.

Onder de parkeergarage zit de wibra, met alle aanplakbiljetten die reclame schreeuwen toch even naar binnen. Helaas vind ik hier nooit iets in de huidige maat van peuter dochter en is het vooral baby meisjeskleding. Op naar de action, waar ik een deken had gezien voor op de bank. Is het toch een beetje ‘nieuw’. Gelijk maar wat aanvullende algemene inkopen doen voor de persoonlijke winactie en voor de mamaswap. Zodat ik gelijk nadat het lootje is binnengekomen aan de slag kan gaan. Hier begonnen de eerste protesten.

De boodschappentas die ik aan de wagen had geladen zat ook vol. Tijd dus voor een rondje door de jumbo, even makkelijk voor het avondeten pizza boodschappen doen. En ijsjes, want peuter lust die ook in het weekend. Bij de lift nog wat oliebollen gekocht bij het kraampje, en dan draai je je om en zie je het parkeerautomaat staan.

En dan begint de pret

Dan realiseer je dat ze bij de supermarkt zijn vergeten om je parkeerkaartje in te ruilen. Nog geen uur weggeweest, dus dat is geen probleem. Tenminste, als je je parkeerkaartje maar kan vinden. Niet dus. Dan toch maar terug naar de supermarkt om bij de klantenservice een uitrijkaartje te vragen. Normaal geven ze die gelijk, nu dus niet. Willen ze het originele kaartje vinden, net doen alsof je alle zakken langsloopt, portemonnee open. Niets te vinden, wat je eigenlijk al wist. Gelukkig begint baby boy op dat moment moeilijk te doen in de draagzak, dat hij er uit wil. En peuter te zeuren dat ze honger heeft. Dus geef ik aan dat ze even moet wachten, dat mama een kaartje moet zoeken. Gelukkig vind ze het zo goed en geeft ze snel het kaartje en mag ik weg. Naar boven. Knopje goed ingedrukt, en toch kom je dan op een vrijwel lege verdieping aan zonder jouw auto. Oeps, verdieping lager dan maar proberen. Sta je voor de lift, belt je man op. Gooit peuter de witte deken die ze zat is op de grond en gaan de deuren van de lift dicht op het moment dat je met de telefoon in je hand de buggy vooruit duwend de helft laat vallen van wat je er allemaal bovenop hebt gegooid. Afijn, vijf minuten later zit alles en iedereen weer in de auto. Op peuter na. Die gelijk de vrijheid kiest zodra je de riempjes van de buggy open maakt. Want zij had al lang gezien dat er voor de auto een enorme plas water ligt. En ja, daar moet je natuurlijk even in stampen. Zelfs het verleiden met een ijsje werkt niet. Tja, dan zit er niets anders op dan er achteraan rennen. Een peuter in de stoel tillen, riempjes dicht, deur dicht en snel weer al die verdiepingen naar beneden. Om thuis alles aan manlief over te laten en zuchtend op de bank te gaan zitten.

En dan ging dit nog maar om een deken. Aan de normale boodschappen ga ik niet eens beginnen met twee kinderen. Alsmede de stad in zonder een oma, tante of manlief.

Linda

Publisher at Mamaliefde
Linda is oprichter van Mamaliefde.nl, getrouwd en moeder van een koningskoppel bestaande uit een self-proclaimed prinses en een nieuwsgierige zoon. Met een achtergrond als pedagoge is ze op de hoogte van de theorie, maar weet ze ook dat dat in de praktijk als moeder soms net iets anders kan zitten. Het liefste reist ze de hele wereld over, ze heeft een zwak voor kwalitatief speelgoed en probeert de vele uurtjes werken te compenseren met quality time doorbrengen met het gezin. Daarom ook dat dat haar favoriete onderwerpen zijn om over te schrijven. Altijd in voor een spontane actie.