Angst voor de bevalling - Mamaliefde

Bang voor de bevalling

Ik weet niet hoe het met jullie was, maar ik heb altijd enorm opgezien tegen de bevalling. Dit was al als klein meisje toen zwanger worden nog niet eens op de planning stond. Tenminste, behalve dan bevallen van een pop of Barbie. Jongens waren ook een absolute no-go. Gezien de verhalen dat dat best pijn kan doen, ik was ondertussen al wel oud genoeg om te begrijpen dat zo’n baby uit de vagina van de moeder komt en daar kon ik me geen voorstelling van maken. Sterker nog, zelfs nu ik twee keer een kind heb gekregen vraag ik me af hoe dat lichaam dat voor elkaar krijgt. Stiekem heeft het toch ook wel iets magisch. Maar afijn, ik zou nooit bevallen maar wilde wel kinderen. Die zou ik dan wel adopteren, want er waren tenslotte al genoeg kinderen in de wereld. 

Voorbereiden op de bevalling

Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, en als je dan in een serieuze relatie zit en gaat trouwen dan komt het onderwerp kinderen toch ter sprake. De omgeving vond het vanzelfsprekend dat we kinderen zouden krijgen, tijdens de bruiloft kregen we ook meerdere keren de vraag ‘wanneer’. Vlak voor de bruiloft had ik het spiraaltje laten verwijderen zodat we wel zouden zien hoe of wat. Niet verwachtend dat het tijdens de huwelijksreis al raak zou zijn. Negen maanden, of eigenlijk iets minder, heb je de tijd om je voor te bereiden op deze nieuwe fase in het leven. We woonden op dat moment nog in een tweekamerwoning dat ik als student huurde. Dus kochten we een huis en richten een kamertje in als babykamer. Dat was ook de eerste kamer die klaar was. En ook eigenlijk de enige waar we echt aandacht aan hebben besteed. Ondertussen heb je de controles bij de verloskundige en bespreek je de mogelijkheden tot pijnbestrijding tijdens de bevalling. Ik wilde heel graag thuisbevallen, dus dan blijft er niet veel over. Ga je zwangerschapszwemmen en dan krijg je de vraag welke zwangerschapscursus je gaat volgen… Er zijn zo ontzettend veel mogelijkheden, zwangerschapsyoga vond ik te zweverig, en ik zag me ook niet zitten puffen in een pufclubje. Wat me wel aansprak was de haptonomische zwangerschapsbegeleiding. Dit zijn 6 tot 8 afspraken die je als koppel hebt en je voorbereid op de bevalling. Niets geen puffen, maar wel trucjes aanleren die je kunnen helpen om de pijn te kanaliseren in plaats van onderdrukken. Je krijgt uitleg hoe de ‘pijn’ werkt en hij kon zelfs een voorproefje laten voelen.

Helse persweeën

Uiteindelijk is het dan zo ver, de bevalling dient zich aan. Rustig bouwden de weeën zich op en ook al was het geen pretje, het ging prima. Ik bereidde me mentaal voor op wat er nog komen zou gaan. Ik had netjes gelezen dat je gemiddeld een cm per uur ontsluiting zou krijgen en de laatste 6 cm en zes uur voor de echte persweeën zouden beginnen een hel zouden zijn. Met een contractie-app hield ik de tussentijd bij en toen hier drie minuten tussen zat gedurende een uur liet ik de verloskundige bellen. Ik kon nog praten, dus ze zou langs komen maar verwachte er niet teveel van. Ze deed een onderzoek en vroeg me hoever ik dacht te zijn. Hoopvol antwoordde ik dat ik dacht dat die eerste 4 cm klaar zouden zijn zodat de volgende fase in zouden gaan. Niet dus, in slechts drie uur vanaf het eerste ‘krampje’ zat ik al op 9,5 cm en mocht direct de kraamverzorgster gebeld worden. We hadden ook nog niets klaarliggen, want ik had bedacht dat we nog de hele nacht zouden hebben en dat dan een welkome afleiding zou zijn. Haasje repje werden alle spullen gepakt en geïmproviseerd tot de persdrang begon. Ik lag net weer op bed toen de kraamverzorgster er ook was en het laatste half uur in zou gaan. Die persweeën waren dus echt gewoon een hel. Omdat het allemaal zo snel was gegaan was ik er gewoon nog niet klaar voor. Zelfs niet toen de vliezen werden doorgeprikt. Ik riep dat ik het niet kon, dat het pijn deed en weet ik veel wat nog meer. Maar ja, als het eenmaal in gang is gezet kun je niet terug. Het zal er toch uit moeten. Toen de baby omhoog werd gehouden vond ik dat ook heel onwerkelijk, die eerste momenten heb ik dan ook vanuit een soort automatisme / roes gehandeld. Het heeft ook wel even geduurd voor ik door had dat ze er echt was. Die wolk waar ik op zat werd keihard leeggeprikt toen ik kreeg te horen dat ik vanwege een totaalruptuur naar het ziekenhuis moest vertrekken. Ik zal verder niet op de details ingaan, maar ik ben erg blij dat het zo gegaan is. De volgende dag was ik weer op de been en ik voelde me prima.

Lees ook: Kraamzorg; alles wat je moet weten, taken kraamverzorgster & hoe kies je een kraambureau

Poepen tijdens de bevalling

Ook bij de tweede mocht ik thuisbevallen. Deze begon heel anders, namelijk met het breken van de vliezen en de weeën die op zich lieten wachten. Toen die eenmaal waren begonnen moest ik vanwege de snelle vorige bevalling al eerder bellen en was toevallig net de dienst van dezelfde verloskundige als die me de eerste keer had geholpen begonnen. Dit keer zette de weeën echter totaal niet door. Zit je dan met zijn vieren, ook de kraamverzorgster was gebeld, want de eerste ‘meting’ was prima. Zes uur lang heb ik rondgelopen, onder de douche gestaan en vooral ook heel veel op het toilet gezeten. Eén van de grootste angsten of eigenlijk schaamten is wel dat je gaat poepen tijdens de bevalling. Ik voelde gewoon dat er wat zat en wilde er vanaf zijn voordat de bevalling echt zou beginnen en er meer uitkwam dan alleen een baby. Daarnaast zag ik mentaal behoorlijk op tegen die persweeën die de vorige keer een hel waren. Ik zal verder niet teveel in details treden, maar toen ik mijn schaamte had overwonnen kwam de baby in twee persweeën. Had ik daar nu zo tegenop gezien?

Stiekem ben ik nu wel heel erg benieuwd naar hoe een volgende bevalling zou gaan. Nu heb ik het geluk gehad geen keizersnede nodig te hebben, daar zou ik echt heel erg tegenop zien. Aan de andere kant, hoezeer je je er ook op voorbereidt, het gaat toch altijd anders. Geen enkele bevalling is tenslotte hetzelfde.

Bevalling van tweeling?

Ook Doortje zag enorm op tegen haar bevalling; ze was namelijk zwanger van een tweeling. Als je de hel van de eerste hebt gehad, komt daar nog een tweede achteraan…

Zagen jullie ook zo enorm op tegen de bevalling?

Volgende
Vorige

Comments ( 15 )

  • Ja ik keek er heel erg tegen op bij de tweede. De eerste keer dacht ik nog; iedereen kan het.. waarom ik dan niet? Maar zo’n eitje was het niet haha. Ik riep bij de tweede dan ook meteen dat ik zeker voor de ruggenprik zou gaan. Uiteindelijk bleek baby in stuit te liggen en mocht ik kiezen voor een keizersnede of natuurlijk bevallen. Omdat ik de eerste keer zo zwaar vond ben ik voor de keizersnede gegaan; erger dan natuurlijk bevallen kon haast niet. Beste beslissing ever.. ik zou nog liever 5 keizersnedes doen dan 1 natuurlijke bevalling.

    • Dat is wel fijn, ik zou dat dus echt niet durven vind het vreselijk idee onder het mes dan liever die hel van een pijn. Aan de andere kant als je geen keuze hebt en het al een keer hebt meegemaakt is het misschien anders.

    • Dat is wel fijn, ik zou dat dus echt niet durven vind het vreselijk idee onder het mes dan liever die hel van een pijn. Aan de andere kant als je geen keuze hebt en het al een keer hebt meegemaakt is het misschien anders.

    • Fijn dat het zo goed bevallen is. Misschien dat als het je een keer is ‘overkomen’ je weet wat er te wachten staat. Ik zou dus absoluut niet aan moeten denken aan een keizersnede (tenzij het echt niet anders kan).

    • Dat klinkt niet fijn, genas het niet goed?

  • Oh nee. Ik had juist het omgekeerde.
    Ik zag er totaal niet tegen op. Ik kan goed tegen pijn en had zo’n houding van ‘ach ik ben een bikkel, hoe erg kan t nou eenmaal zijn. T zal toch wel meevallen’ en heb me er verder niet echt serieus in verdiept. Dom weet ik nu. Daar heb ik spijt van. Want die pijn….. Ik wist niet wat me overkwam. Ik wilde dat ik me beter voorbereid had, haha.
    Ik had alleen maar rugweeen, die precies pijn deden op de plek waar ik al pijn had van de hernia. Wat een ellende:) maar goed. Je krijgt er zoveel moois voor terug;)
    Miranda onlangs geplaatst…Foto overzichtMy Profile

    • Oei, dat is dan even schrikken. Gelukkig heb ik bij beide bevallingen geen last gehad van echte rugweeeen, al kan je die maar beter gehad hebben dan weet je tenminste hoe het is en hoef je er niet meer tegenop te zien.

  • Ik had bij mijn dochter een gezonde spanning. Ik moest in het ziekenhuis bevallen ivm diabetes en hadcer vertrouwen in dat het daar goed zou komen. Wel zag ik op tegen scheuren, poepen en dat soort dingen die je eigenlijk niet wilt weten. Bij 39 weken moest ik ingeleid worden. Op zaterdagavond ging ik het ziekenhuis in en ik dacht dan zondag wel moeder te zijn. Het inleiden lukte pas na 3 pogingen en zondagavond was er dan nog steeds niks. Dus weer terug naar bed en zondagnacht brak dan eindelijk mijn water. Zondag in de middag kreeg ik helse weeën die gelukkig werden ingedamd door een ruggenprik. Ik was inmiddels behoorlijk moe. Rond 5 uur in de middag mocht ik gaan persen en na ruim een uur persen gaf de gynaecoloog aan dat het niet lukte. Dat had ik inmiddels ook door. Het werd dus een keizersnede. Dit viel mij reuze mee, ik was allang blij dat ze eruit was ;).
    Over 2 weken verwachten wij onze tweede en ik krijg nu een geplande keizersnede. Hierover ben ik gerust, ik heb geen vertrouwen meer in gewoon bevallen. Natuurlijk heb ik weer een gezonde spanning en weet ik dat het herstel langer zal duren. Maar voor mij 10x liever een keizersnede dan natuurlijk bevallen. Het wordt wel een natuurlijke keizersnede, dus ik mag de kleine dit keer direct bij mij houden als er geen complicaties zijn. Daar ben ik wel erg blij mee!
    Ellen onlangs geplaatst…Lekker stoken met de houtkachelMy Profile

    • Fijn dat die keizersnede zo meevielt. De gentle sectio lijkt me een hele ervaring. Als je daar na afloop over wilt schrijven in de vorm van een gastblog hoor ik het graag!

      • Wat leuk! Eerst maar een kind ter wereld brengen en als alles goed gaat en ik weer een beetje op de been bent laat ik het je zeker weten.
        Ellen onlangs geplaatst…Lekker stoken met de houtkachelMy Profile

  • 4 x bevallen. 2x thuis en 2 x in het ziekenhuis. Alle vier de bevallingen waren heel anders. Weet nog wel dat is de eerste keer dacht….dit moet nog veel erger worden…net zoiets als jij, en toe had ik ook al 9 cm ontsluiting. Bij de tweede dacht ik van o dat doe ik dan wel weer even….maar nee wat viel dat tegen. Toen het echt serieus werd kon ik alleen maar denken:” dit wilde in niet meer!” En toch 12 jaar later opnieuw zwanger, thuis bevallen, heel spannend omdat ze zich met de neus naar voren gedraaid had tijdens de eerste perswee ipv met de kruin. Gelukkig allemaal goed gegaan. En de vierde keer wat twee jaar later. Daar zag ik wel heel erg tegenop. Liep ook lang overtijd, misschien mede daardoor. Mn lichaam kon de rust niet vinden om te gaan bevallen. Een dag voordat ik ingeleid zou worden toch spontaan bevallen. Moest naar het ziekenhuis, dus ging met 2 cm richting ziekenhuis. Onderweg geen weeen…. Eenmaal in het ziekenhuis bed had ik geen tijd meer om adem te halen binnen een half uur van 2 cm naar een kind in mn armen!

  • Bij de eerste enorm. Ik ben heb een dagcursus gevolgd waarin alles heel erg uitgebreid werd behandeld en je alle vragen mocht stellen. Toen was ik gerust gesteld. Daarna ben ik op yoga gegaan en dat heeft me supergoed geholpen om ontspannen te blijven en niet in de stress te schieten. En zoals je zelf hebt ervaren werkt dat het allerbeste (en snelste)!

  • Ik had er ook niet echt schrik van, dacht van: we zullen wel zien hoe het allemaal loopt. Ik heb, toen ik het niet meer kon houden, om een epidurale verdoving gevraagd en heb zelfs nog even kunnen slapen.. Ben zo blij dat ik dat gedaan heb, die verdoving.
    Kirsten onlangs geplaatst…New Theme: CanapéMy Profile

  • Ik keek er absoluut niet tegenop, maar had halverwege de zwangerschap toen ik mijn buik zag groeien wel even zoiets van “oh shit, wat hebben we gedaan, dit kind moet er straks ook nog uit!”, haha!

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.