Review jottum - Mamaliefde

Als het anders gaat dan gemiddeld

Nu onze zoon kan lopen, of tenminste min of meer, helemaal zijn we er nog steeds niet. Hij weet hoe het moet en loopt nu vaker dan dat hij kruipt. Zo af en toe valt hij nog, maar gelukkig staat hij ook weer op om stappend zijn weg te vervolgen. Een lange weg die ons tot dit punt heeft gebracht. Een weg vol twijfels en onzekerheden, deed ik het allemaal wel goed, zou ik niet meer kunnen doen, is er misschien iets mis? Nee, ik moest maar vooral veel geduld hebben. Het zou vanzelf allemaal goed komen… Ieder kind heeft zijn eigen tempo etc… Nu lees ik overal vooral de succesverhalen; baby’s die met tien maanden hun eerste stapjes zetten en met twee jaar de marathon lopen bij wijze van spreke. Onze dochter ging, en gaat nog precies zo. Haar ontwikkeling verloopt zo soepel. Dan heb je makkelijk praten. Soms gaat het echter anders, anders dan zou ‘moeten’ volgens de statistieken der gemiddelden.

De gemiddelden

Volgens de gemiddelden zetten kinderen tussen de tien en achttien maanden hun eerste stapjes. Onze dochter was zes maanden toen ze rechtop stond, en ook vrij jong toen ze begon met stappen. Achter de loopwagen. Ze was net een jaar toen ze los liep. Onze zoon daarentegen kon met een jaar ‘eindelijk’ net staan. Sterker nog, wat was ik blij dat hij ten tijde van de cake smash, ruim 10 maanden, zelfstandig kon zitten. Vanaf zijn geboorte weten we dat het bij hem allemaal wat langer gaat duren, hij zou last hebben van een slappe spierspanning en daardoor zou alles trager verlopen. Hij heeft gewoon meer oefening nodig om zijn spieren te gebruiken. Niet alleen destijds met het optillen van zijn hoofd, maar zelfs straks als hij in groep drie zit en moet gaan leren schrijven.

Een groot verschil eigenlijk; de ‘oudsten’ zijn bijna twee keer zo oud als de jongsten. Als je kind met anderhalf nog niet loopt, of al daarvoor, kan je doorverwezen worden naar de fysiotherapeut. Dan krijg je van het consultatiebureau te horen dat je naar de huisarts moet, waar je dan weer een briefje moet halen voor de fysio. Omdat ze zelf niet mogen verwijzen. Of als je geluk hebt kan je je direct aanmelden bij de fysio.

Doe ik het allemaal wel goed?

Een vraag die ik me met enige regelmaat stel. Ligt het misschien aan mij? Kan ik er niet meer aan doen? Zo is het een echte slaapkop en kan hij uren op bed liggen. De ene keer blijkt dat hij vrolijk, maar vooral heel stil, aan het spelen is. En de volgende dag als ik dus eerder ga kijken ligt hij nog heerlijk te ronken. Als hij wakker is heeft hij blijkbaar ook niet de behoefte. Die tijd gaat natuurlijk wel af van het lekker vrij kunnen spelen beneden. Ik heb wel geprobeerd om hem eerder wakker te maken, met als gevolg dat ik met een super chagrijnig en huilend kind zit. Dat schiet ook niet op.

Wat ook niet mee heeft geholpen is dat we al vrij snel de box naar zolder hadden gedaan, hij was nog geen jaar. Maar we maakten er nauwelijks gebruik meer van, eigenlijk alleen maar als speelgoedopbergplek. Dat kon ook anders. Weg ermee dus. Een paar maanden later kwam er een pleegbaby in huis en dus de box ook weer naar beneden. Dat was het moment dat hij ging staan. Aan de spijlen van de box trok hij zich op. Nog meer reden voor vragen; had ik hem niet meer in de box moeten laten spelen? Hadden we de box wel naar zolder moeten doen? Etc.

Als je hier in huis kijkt staat de woonkamer ook vol met verschillende loopwagens; de een loopt tenslotte prettiger dan de ander, kinderstoeltjes met zachte kussentjes er onder, loopfietsjes en meer om het lopen wat meer te begeleiden. Niets van dat alles kan hem interesseren. Hij is er meer 1 in de categorie ik doe het wel als ik het kan, zelfs als dat betekend om het heel lang niet te kunnen. Hem uitdagen of lokken met koekjes, speelgoed, knuffels en complimenten heeft ook nauwelijks zin. Hooguit als je gaat klappen, dan gaat hij ook heel trots staan klappen. Verder laat hij zich niet prikkelen. Ik doe het dus ook een stuk minder, om die reden, en toch ook omdat het de tweede is. Je hebt het allemaal tenslotte al een keer meegemaakt.

Zodra onze dochter haar eerste stapjes begon te zetten, weliswaar achter de loopwagen, ging dat ding overal mee naar toe. Of het nu de camping was waar oma en opa waren, de speeltuin of wat dan ook. Zo kreeg ze volop de gelegenheid om te lopen, om te oefenen met lopen. Als we een dagje op pad gingen was de wandelwagen mee, maar zodra het even mogelijk was ging ze er uit en aan de hand. Oefenen met stappen, en dan niet een paar stapjes maar ook langere stukken. Geen wonder dus dat toen ze bijna twee was al de helft van de Duinenmars liep (5 km door de duinen). Onze zoon heeft die leeftijd nu bijna bereikt, maar ik zie het hem nog niet nadoen. Hij heeft niet alleen in het begin langer in de draagzak gezeten, of nog steeds eigenlijk. Hij wordt ook minder uitgedaagd. Deze ochtend nog, het was een paar meter lopen en toch die buggy achteruit de auto halen zodat hij er in kan. Een peuter in de gaten houden is voldoende. Eenmaal op het veld liep hij echter alles los, en ook nog het stuk terug naar de auto. Misschien maak ik het hem wel te makkelijk.

Trots

En toch, ondanks alles, of juist dankzij deze enorme lange weg die we aan het afleggen zijn ben ik zo enorm trots als hij weer een nieuwe stap heeft gezet naar zijn vrijheid. Alle kleine stapjes van het zichzelf optrekken, het langs de tafel stappen, het overstappen van de tafel naar de bank, het snel 1 stapje zetten zonder dat door te hebben, het zelf gaan staan zonder hulp van een persoon / object, het zetten van meer dan een stapje, het aan de hand stappen en nu dan eindelijk het los stappen. Op zijn nieuwe schoentjes. Of het nu tegels zijn, gras of de oneffen ondergrond van het strand. Stiekem toch ook wel jammer, want als hij de kans krijgt stapt hij er tussenuit dus moet ik hem continu in de gaten houden. Kruipen ging toch minder snel. Desondanks voelt als een overwinning, want leren lopen is toch wel een van de grotere mijlpalen. Op naar de volgende!

Hebben jullie ook iets waarin je kind langzamer is dan gemiddeld en je enorm onzeker maakt?

Volgende
Vorige

Comments ( 25 )

  • Onze dochter liep pas met de 21 maanden want dat was een billenschuiver de omgeving had er meer moeite mee dan wij.
    Op CB zeiden ze zal nooit goed in sport worden nu voetbalt ze 3x in de week en danst ze 1x in de week en alles met een grote glimlach en dat is wat belangrijk is

    Succes er mee ????

    • Wat een vreemde opmerking van cb. Dat jouw kleintje gewoon nog niet liep heeft niks met sporten en later te maken. Beetje bangmakerij. Gelukkig weet je wel beter.

      Die kleintjes doen lekker alles in hun eigen tempo! Succes ermee allemaal.

  • Gied om te weten dat het cb een kind van anderhalf naar de huisarts stuurt als het nog niet kan lopen… Ben ik blij dat wij niet naar het cb hoeven haha. Bjarne wordt eind deze maand anderhalf en begint nu langzaam los te lopen. Of nou ja, hij heeft het laatst per ongeluk gedaan, maar knijpt nu extra hard in onze handen als hij merkt dat wij hem los willen laten. Of hij laat zich gewoon op de knietjes zakken en kruipt verder.
    Weet je, ieder kind is anders en ontwikkelt zich in zijn eigen tempo. Mensen om ons heen maken zich heel druk als ze horen dat Bjarne nog niet los loopt. Wij niet, wij zien dat hij de wil wel heeft maar hij moet gewoon even erop vertrouwen dat hij het kan. Want hij kan het wel degelijk.
    En jouw mannetje ook! Als hij eraan toe is zal hij vanzelf wel gaan lopen. Daar kan je als ouder denk ik weinig aan doen n
    Patricia Schmitz-Heres onlangs geplaatst…11 augustus 2015 | Son & daughter dayMy Profile

  • Zoals je weet heb ik dat met Fay niet. Wellicht omdat ze een meisje is, die schijnen ook sneller te zijn vaak. Of omdat ze de eerste is, al hebben wij er echt niet mee geoefend ofzo. Tenminste niet zoals ik lees dat je bij dochterlief hebt gedaan.

    Maar ik denk echt niet dat het ligt omdat je hem zou hebben verwaarloosd, juist niet. Je geeft hem wat hij nodig heeft… Hij heeft het nodig om wat langer bij jou te zijn ook. Qua draagdoek en hij komt er wel, op zijn tempo!
    Nicole onlangs geplaatst…De dag dat ik niet zwanger bleek…My Profile

  • Hoe oud is hij nu? Onze zonen liepen alledrie pas tussen de anderhalf en de twee jaar. Nooit druk om gemaakt, onze omgeving vond het erger dan wij. Er bleek ook echt niets met ze aan de hand te zijn. Ze waren gewoon gemakkelijk, misschien wat lui en vooral met andere dingen bezig, hun ontwikkeling stond op andere vlakken bepaald niet stil. Verder speelde mee dat manlief en ikzelf ook (hele) late lopers waren, het zit dus in de genen 😉

    • Hij is nu ruim 20 maanden. Fijn dat jullie er zelf ook niet moeilijk over deden. Manlief was ook erg laat, zelf was ik aan de hele vroege kant. Die genen hebben we blijkbaar doorgegeven 😉

  • Ja, dit is wel herkenbaar… Met het verschil dat wij met spanning de ontwikkeling volgden omdat we wisten dat het wel eens helemaal mis kon zijn wat met 9 maanden uiteindelijk met een mri-scan werd bevestigd… zodoende wilde onze dame met 10 maanden echt al wel lopen en was ze daarmee vroeg maar door haar beperking kan ze het met haar vier jaar nu nog steeds niet los, maar we blijven dromen ☺️ En genieten denk ik daardoor extra hard van alles wat ze wel kan ?
    Karen Mee onlangs geplaatst…GastcolumnsMy Profile

    • Dat lijkt me een hele spannende periode geweest. Succes met dromen, hopelijk komen ze uit en kan ze op een gegeven moment zelfstandig lopen.

  • Onze dochter (nu 12 jaar) sprak amper voor haar tweede verjaardag. Ze wilden ons hiervoor doorverwijzen naar een pediater, want dat was toch wel laat. Een maand later sprak ze in volzinnen…
    Ons zoontje (nu 4 jaar) was ook redelijk laat met lopen (op 17 maanden) en je zou hem nu eens moeten zien. Hij heeft zichzelf onlangs leren fietsen zonder zijwieltjes.
    Maar ik begrijp je bezorgdheid wel hoor. Ik werd vroeger gek van al die mama’s die opschepten over hun kroost: ‘Mijn zoon liep al met 10 maanden hoor!’. Elk kind heeft zijn eigen ontwikkeling en naar mijn ervaring gaat die vaak met sprongen.
    Miss Milla at Home onlangs geplaatst…De beste uitstapjes zijn vaak… gratis!My Profile

    • Knap hoor van je zoon dat hij zichzelf heeft leren fietsen. Je blijft jezelf voorhouden dat het vanzelf wel goed komt, maar ondertussen…

  • Kan me voorstellen dat je soms onzeker wordt. Maar waarschijnlijk ook omdat je dochter zo’n vlugge dame is. Maar zeker ook nu ben je trots op je zoon, ook al heeft het iets langer geduurd.
    Onze dochter kon ook ‘pas’ met 10 maanden zitten en met een jaar staan. Daarentegen liep ze met 17 maanden. (Wel 2 maanden te vroeg geboren) Onze kleine man in huis is motorisch juist snel. Ik denk steeds wat doe hij nu al?
    Elk kindje is idd anders en doet het op zijn/haar tempo! Maar als ouders kun je wel onzeker worden.
    Zo praat onze kleine man (19 maanden)eigenlijk nog niet terwijl de kindjes van vriendinnen al heel veel woordjes zeggen….

    • Ik ben zeker enorm trots op hem, zo leuk om te zien hoe hij nu ook het hele huis door paradeert. Fijn dat je zoon motorisch zo snel is ondanks zijn vroeggeboorte. Dat praten komt vast vanzelf, hier leert hij vooral veel van zijn grote zus. Is soms een echte papegaai 😉

  • Ja natuurlijk. Het zijn natuurlijk ook gemiddelden. En dus zijn er automatisch kinderen die een punt eerder bereiken of juist veel later. De truc is om gewoon niet teveel te vergelijken. Tegenwoordig wordt er wel erg veel gemeten vind ik…
    Vlijtig Liesje onlangs geplaatst…Hoe houd je je afwasmachine schoon?My Profile

    • Er wordt zeker veel gemeten, ze moeten wel omdat als ze er zelf niet op tijd bij zijn het consultatiebureau klachten krijgt. Alleen jammer dat het dan zo ver gaat.

  • Mooi geschreven, heel goed dat je dit aankaart! Het gaat nou eenmaal niet altijd als gemiddeld… en dat kan heel frustrerend zijn
    Elisabeth onlangs geplaatst…Een schone luier…My Profile

    • Dank je wel. Je hoort en leest over het algemeen alleen de succeservaringen, tijd dus om ook de andere ervaringen te delen. Dat het ook anders kan en je niet de enige bent.

  • Herkenbaar hoor…. Veel kindjes van 2 worden zindelijk… Laura werd 3 en was het nog steeds niet.. Ik kreeg het wel een beetje benauwd want na de vakantie moet ze naar school! Maar gelukkig, zo’n 2 mnd geleden was het moment ineens daar… Maar ja, hoe vaak je wel niet hoort: “is ze nog niet zindelijk, *** is dat al lang!”
    Geertje – Stay At Home Mama onlangs geplaatst…DIY – Frozen Party UitnodigingMy Profile

    • Ja, zo vervelend is dat. Alsof je het zelf niet ziet. Fijn dat het toch ‘op tijd’ goed is gekomen. Kinderen op de basisschool kunnen zo hard zijn naar elkaar.

  • Ja ik had dit ook met Luca tot zelfs 2 weken geleden ongeveer. Jay liep ook na zijn eerste verjaardag. luca loopt sinds +- 2 weekjes en is 19 maanden. Ik begon me na 17 maanden wel zorgen te maken omdat hij het niet eens probeerde. Hij heeft in stuit gelegen dus ik was bang dat het toch niet goed zat, maar gelukkig stapt hij er nu toch op los! Wat fijn dat je zoontje het ook zo goed doet!

  • Mijn zoon was met veel dingen laat; zei pas 3 woorden toen hij twee was, zindelijk pas met 3,5 zonder zijwieltjes fietsen met 5,5 Hij heeft ook een jaar extra gekleuterd en heeft fysiotherapie gehad voor zijn motoriek. Maar eerlijk gezegd maakt het me niet onzeker. Ik ben zelf ook niet motorisch sterk (denk aan sporten e.d.) maar ondervind daar echt geen hinder van in het dagelijks leven. Daarbij is mijn zoon gewoon een hele leuke jongen die andere dingen weer wel heel goed kan!
    Priscilla onlangs geplaatst…Mijn Baantjes IMy Profile

    • Wat goed om te horen dat het je totaal niet onzeker maakt! Zijn er niet volgens mij niet veel. Of het ligt gewoon aan mij 😉 Zelf ben ik ook echt niet sterk in sport etc. dus wie weet komt het wel van mij.

  • Ik denk altijd maar zo..ooit is er door mensen bedacht hoe het volgens het ‘boekje’ zou moeten gaan; de ontwikkeling van een kind. Maar is het niet zo dat ieder kind uniek is en zich dus op zijn eigen tempo ontwikkelt? Mijn kinderen zijn allebei prematuur geboren en doen alles rustig op hun eigen tempo. Wij gaan bewust niet meer naar het CB, gewoonweg omdat alles wordt benaderd vanuit: ‘zo hoort het’. Ik denk persoonlijk dat het geen enkele zin heeft om de ontwikkeling van een kind te manipuleren/onder druk te zetten. Sterker nog, het zou juist meer problemen kunnen opleveren. Ze zouden zich onzeker kunnen gaan voelen. Althans, dat is hoe ik er over denk. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar over het algemeen is dit wel hoe ik erover denk. Ik schreef er een aantal weken terug ook een blogje over: https://buttydaantje.wordpress.com/2015/06/18/consultatiebureau-no/

  • Misschien lijkt het allemaal ook veel ernstiger omdat je dochter al zo snel liep en het verschil met je zoon daarom nog groter lijkt. Gelukkig hoef je je nu geen zorgen meer te maken. Het CB is erg goed in het bang maken van moeders.
    Margriet onlangs geplaatst…Yoghurtijsjes met koekjes en bramenMy Profile

  • Onze zoon is pas op bijna vierjarige leeftijd bij ons gekomen (hij is geadopteerd). Bijna alle adoptiekinderen die op wat oudere leeftijd worden geadopteerd lopen achter op verschillende vlakken. Onze zoon past slecht in de kolommetjes. Alleen in de groei- en gewichtscurve loopt hij op schema. Verder loopt hij in stukjes achter, in stukjes op schema en ook nog een stukje voor.

    Maar hij komt er wel, zolang niemand hem in een kolommetje probeert te persen waar hij niet in past.

    En dat is voor jou zoon ongetwijfeld ook zo.
    Bespaarzuinig onlangs geplaatst…Budgetrecept: pruimentaartMy Profile

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.