Gedachten tijdens een dagje pretpark met de kinderen

Leuk; een dagje naar het pretpark. Er is mooi en warm weer voorspeld, ook al is het oktober. De kinderen hebben er zin in en hebben passende kleding aan. Zelf kon je natuurlijk niet je zomerschoenen vinden in de drukte en de hele dag op hakken is ook geen strak plan dus vooruit toch maar die winterschoenen aan. Kan best in combinatie met een t-shirt toch? We hadden afgesproken om tien uur. Oma en het nichtje ophalen, natuurlijk werd het kwart over tien voordat we in de auto zaten. Het is vakantie, dus alles draait om tempo langzaam. Gelukkig is het niet ver rijden en komen we rond kwart voor elf aan. En dan beginnen de gedachten.

Ohja, de ingang is verplaatst, hoe moet ik nu rijden? Hé, daar staat een bordje. Oké, die kant op. Volgende bocht; waar zijn die bordjes gebleven? Op goed geluk die kant maar op. Daar gaat ‘iedereen’ heen. Die weten blijkbaar wél welke kant ze opmoeten en staan netjes voorgesorteerd, zou ik er toch tussen gelaten worden? Ah daar is een gaatje, gelukkig hoef ik geen rondjes te gaan rijden.

Gelukkig we zijn er. Oma heeft de invalidenkaart mee, yes we mogen er ook langs om door te rijden naar de ingang zodat je niet de halve parkeerplaats over moet. Oh wacht, zei hij nu dat hij hoopte dat er nog parkeerplaats was. Moet ik dan weer helemaal terugrijden? Gelukkig er is nog meer dan voldoende plaats. En we zitten voor de ingang, dat is wel erg fijn.

Oké, uitstappen maar. Ja heel fijn dat jullie zelf de riemen kunnen losmaken. Hier blijven. Nog even de bolderkar pakken achteruit de auto, deur op slot. Hé, waar zijn oma en de kinderen nu gebleven? Zullen ze alvast naar de ingang zijn? Ohja, daar zijn ze.

Hoe kom ik hier doorheen met zo’n kar? Het park is toch al drie kwartier open? Waarom staat er dan nog zo’n rij voor de ingang? Zit er uberhaupt wel schot in de rij. Oké, oma staat nu in de rij om een kaartje te kopen. Voor zichzelf en de kinderen heeft ze een abonnement, maar voor mij moet ze betalen. Ik heb de vorige keer voorgeschoten toen we naar Dolfinarium gingen dus staan we weer ‘gelijk’. Toch wel handig zo’n bolderkar, passen ze alle drie in zodat je ze niet kwijtraakt in de mensenmassa. Gelukkig we zijn ‘binnen’.

De kinderen zijn hier duidelijk eerder geweest, ze weten precies waar ze (als eerste) in willen. Dit deel van het park ken ik ook nog niet. Wat is het toch lang geleden dat ik hier ben geweest, toen was ik zelf nog een kind. Ik ben benieuwd. Wat is dit eigenlijk een klein deel. Voor mijn gevoel was het veel groter. Maar ja, toen was ik ook nog een stuk kleiner. Dit reuzenrad was er ook nog niet in die tijd.

Nee, niet op het hek klimmen, of over het doek hangen zodat je een schelpje kan pakken. Kijk, daar komt de trein aan. Nee, ook niet de hand uitsteken. Hoeveel kinderen gaan er eigenlijk in zo’n treintje? En waarom zit de helft leeg? Oké, gezellig met zijn drieën bij elkaar. Waarom wil je in een ander wagentje zitten? Oh ik zie het al, alleen voorin zit een stuur. Hm, er wordt een kindje naast gezet. Als dat maar goed gaat en geen ruzie wordt.

Wel leuk dat zoonlief in de achtbaan durft. Gebeurt niet vaak. Fijn ook dat hij ‘mag’ qua lengte. Heel spannend ziet het er niet uit, maar wel heel erg tollend. Waarom zijn die rijen alleen altijd zo lang? Kunnen ze er niet een tweede ‘karretje’ opzetten. Ohnee, hij maakt twee rondjes. Wat is het eigenlijk een ‘saaie’ achtbaan, twee vierkante rondjes met wat hoogteverschillen en klaar. Gezellig hoor zo’n dagje naar een pretpark; je staat het grootste deel van de tijd in de rij. Waarom zijn die van mij ook altijd zo ongeduldig. Ja, ik heb ook de speeltuin gezien. Strakjes. Honger? Ik heb nu hier in de rij niets bij me. Plassen? Heel goed dat je het aangeeft maar nog even ophouden, we zitten nu (na een half uur) eindelijk op tweederde van de rij. Yes, eindelijk aan de beurt. Oké, ik snap waarom hij twee rondjes gaat. Anders ben je wel heel snel ‘klaar’.

Waar is oma gebleven? Ik zie haar nergens. Ah, gelukkig appje. Fijn, ze heeft al plekje gevonden op het terras. Kunnen de kinderen lekker spelen. Eens kijken bij het restaurant voor het eten. Oh, ze doen hier ook al aan Halloween. Oh ze hebben ook andere dingen dan patat zoals uitsmijters en broodjes hete kip. Geen bruin brood voor uitsmijter, jammer. Dan maar bruin broodje zalm voor oma. Waar begint die rij eigenlijk? Oké, en nu hier weer in de rij. Beetje onhandig dit. Wel fijn dat je zo’n vibrerend ding meekrijgt en niet hoeft te wachten, scheelt weer een rij. Ah, de patatjes voor de kinderen zijn klaar. Nu zijn ze natuurlijk lekker aan het spelen. Terwijl ze de hele tijd zeuren dat ze honger hebben. Ach die komen zo wel. Kan ik eerst even rustig zelf eten.

Ze houden het wel lang vol zo in de speeltuin. We hadden ook gewoon naar een speeltuin kunnen gaan in plaats van naar het park. Achja, oma heeft abonnement dus qua kosten valt het wel mee. En is ook wel gezellig zo. Ze zijn tenminste lekker buiten met dit mooie weer. In plaats van dat ze zich binnen vervelen.

Hé, je kan je laten schminken. En nog gratis ook. Oh wacht, natuurlijk nu even pauze. Je kan ook pompoenen uitsnijden. Laten we dat maar niet doen, want dat zijn ze natuurlijk zo zat. Oma wil wel. Oké. Nou zoek maar pompoen uit. Afrekenen? Natuurlijk dat ze hier wel geld voor vragen. Waar is zoonlief gebleven, gelukkig gevonden. Gelukkig hebben we maar één pompoen per ‘gezin’ en niet per kind. Wel leuk trouwens, maar niet zo onder ‘tijdsdruk’ omdat de kinderen weer willen spelen. Hm, mesje breekt af dat schiet niet op. Dit lijkt er op. Natuurlijk willen de kinderen nu wel schminken, wat een rij. Laat maar. Komt andere keer wel.

Weer in de rij, natuurlijk weer ruzie omdat ze met zijn drieën op een touwtje willen staan. Beetje gek doen helpt misschien wel. Kijk, zoonlief wil dansen. Oh en de dames ook. Kijk, het kan wel gezellig zijn in de rij… Ze willen met zijn drieën in een autootje en ik mag niet mee? Oké, ze zijn groot genoeg. Nee, meneer ik hoef er niet in, ik ‘mag’ niet mee. Oké, geen binnendoorweg, dan maar weer door de rij naar buiten…

Zullen we toch een rondje gaan met die bootjes. Wel lekker met dit weer. Maar kinderen worden al beetje vermoeid. En heb je die rij gezien. Wat willen de kinderen? Ja, zij willen wel. Maar ook nog als we straks in de rij staan… Oh kijk daar komen nu ook wolkenvelden voor de zon. Andere keer weer. We gaan wel met de dansende waterstralen spelen. Kunnen ze ook afkoelen 😉

Yes, we zitten weer in de auto. We hebben de dag weer ‘overleefd’ nu maar hopen dat er niet teveel file is onderweg.

Maar het was wel een leuke dag!

Volgende
Vorige

No Comments

Enroll Your Words

CommentLuv badge

To Top
// and these part of the code may be inserted in the end of HTML document of your website to exclude delays in loading of your main content.