Vanaf 29 maart is hij 1eindelijk in de bioscopen te zien; de nieuwste Disney film Beauty and the Beast. Of althans nieuw, iedereen is wel bekend met het verhaal van Belle en het Beest. Zeker nu hij ook weer te zien is op Netflix. Dit keer echter in een nieuwe uitvoering met echte acteurs en actrices in plaats van een animatiefilm. Ook in 3d zodat het sprookje echt tot leven komt en je weer even als een klein meisje je in een sprookjeswereld waant. Een paar weken geleden mocht ik de film alvast zien. Nu zal ik niet zoveel verklappen over de film zelf; het verhaal kent iedereen wel tenslotte. Maar waarin het mij enorm heeft verrast en ik iedereen zou aanraden om te gaan kijken.


Special effects

Het verhaal van Belle en het Beest speelt zich af in Frankrijk. Rondom een dorp, het bos dat daarom heen ligt en het kasteel. Wat ik heel knap vind gedaan zijn de special effects. Natuurlijk staat de techniek voor niets meer, maar het decor is echt schitterend vormgegeven. Of Belle nu bovenop een groene heuvel staat in een bloemenveld te zingen of het Beest ergens hoog in een torentje staat. Wat ook echt heel gaaf is gedaan zijn de voorwerpen die tot leven komen zoals Lumiere (de kandelaar) of de kledingkast. Dit zijn echt de voorwerpen die gefilmd zijn en vervolgens met stemmen tot leven komen.

Voor de hoofdrolspeelster Emma Watson zal dat deze manier van filmen niet zo heel vreemd zijn geweest. Na een hele serie Harry Potter films als Hermelien is ze daar wel aan gewend. Toch zal het lastig zijn om die associatie van zich af te gooien. Toch is dat goed gelukt, vanaf het eerste moment kijk je naar Belle. Ze is duidelijk een stukje ouder geworden. Helemaal Belle is ze als ze samen met het beest rondzwiert in de gele jurk.

Verfrissend

Heel verfrissend vond ik niet wat je in het nieuws terug zag dat er nu openlijk een figuur homo-achtige karaktertrekjes heeft. Maar ook de benadering dat Belle haar tijd ver vooruit was. In een dorpje ver weg buiten de grote steden waar het als onzin wordt beschouwd om (helemaal als meisje) te kunnen lezen. En ze afgestraft wordt als ze dat iemand anders probeert te leren. Dat vind ik best wel een mooie boodschap. Om je niets aan te trekken van wat de rest er van vindt, maar te staan voor je eigen idealen!

Emoties vieren hoogtij

Een ander heel mooi moment vond ik dat ze teruggingen naar de jeugd van Belle in Parijs. Ergens in een molen waar haar vader er met haar vandoor gaat omdat haar moeder lijdt aan de pest. Het is dan ook zeker wel een film die inspeelt op je emoties. Van verdriet, tot blijdschap en zelfs een klein beetje angst.

Verrassend

Wat ik een van de grootste verrassingen vond van deze film is dat hij in een soort musical vorm gebracht net zoals een paar jaar geleden Into the woods waarin verschillende sprookjes zaten verweven. De bekende liedjes uit de film worden gezongen, door de acteurs zelf in plaats van achtergrondmuziek. Zelf hou ik daar wel van, maar de vorige keer begreep ik dat er ook mensen zijn die daar niet van houden. Het gaat echter om een paar liedjes. Een kaskraker zoals Let it go zal er niet tussen zitten. Al gooit Tale as old as time hoge ogen.

Bekend, maar toch niet

Wat ik soms wel een beetje ‘hinderlijk’ vond is dat in principe het script van het bekende sprookje is aangehouden met dezelfde teksten en passend beeld erbij. Toch wijkt hij op een aantal punten net iets af. Zo gaat Maurice met een haarspeld van Belle het slot openmaken van de wagen waarin ze zijn opgesloten om weggebracht te worden naar het gekkenhuis of leert Belle hoe het Beest toenadering kan zoeken tot het paard in plaats van de vogeltjes eten geven. Op zich geen grote problemen, maar als je net daarvoor de tekenfilm hebt gezien valt het wel op.

Kortom, in mijn ogen een absolute aanrader om binnenkort te gaan bekijken! Vooral voor de mama’s en papa’s, jonge kinderen zal ik nog niet aanraden. Er zitten toch behoorlijk wat spannende momenten in.

Meer informatie vind je hier.

Lees ook

Linda van Aken
Latest posts by Linda van Aken (see all)